1. YAZARLAR

  2. Hakan Bahçeci

  3. BÖLÜNMÜŞ HAYATLARIN DURAĞINDAYIZ
Hakan Bahçeci

Hakan Bahçeci

Yazarın Tüm Yazıları >

BÖLÜNMÜŞ HAYATLARIN DURAĞINDAYIZ

A+A-

Söze kulak vermek yetmiyor sözün özüne vakıf olmak için. Sözü can kulağıyla dinlemek, akıl süzgecinden geçirmek, kalbimizle tasdik etmek elzem. Bunu bize öğretenlerin torunları olarak söze muhatap oluşumuzdan bizar ve bitkin kalışımızı ne ile açıklayacağız?

Söze değil, sözün neşet ettiği yere, sözün sahibine ehemmiyet verişimiz, sözü anlayıp idrak etmemize engel oluyor belki de. Oysa “söz” bir bütün bir tam… Sözü söyleyen, sözün söylenişi ve sözde ifade edilmek istenen şey bir bütünün ayrılmaz parçaları…

Şimdilerde bölük pörçük dinliyor ve yarım yamalak anlıyoruz. İletişim denen bu kocaman kavramın çağımızda neye tekabül ettiğini bilen var mı? Haberleşmek değil anlaşmak, bilgi sahibi olmak değil o bilgiden eyleme geçmek, söylemek değil fehmetmek derdinde olmadığımız sürece hep yanlış anlamalar, pamuk ipliğine bağlı ilişkiler sarıp gidecek etrafımızı.

 Karşımızdakinin söylediğine ve sözüne inanmak yerine kendi duymak istediğimizi bekliyoruz. Kendi beklediğimiz cevapların verileceği sorular hazırlıyoruz zihnimizin en işlek caddelerinde. Kendimiz gibi olmasını bekliyoruz herkesin ve hatta sevdiklerimizin bile. Sahi birini neden severiz, neden sevilmek isteriz? “Bana benzesin benim gibi olsun” diye bir cevabı tahmin ederim ki duymak zordur.

Zihnimizde oluşan kalıbın karşımdakine tastamam uymasını ve herkesin bu kalıba girmesini tahayyül etmek düştüğümüz yanılgıların büyüğü olsa gerek. Ne bizim biçtiğimiz elbise ötekine, ne onun kestiği gömlek bize cuk diye oturmayacak. Bu yüzden dinlemek ve kendimize göre değil söylenen söze göre tavır göstermek daha doğru olmayacak mı?

Hayat, bölünmüş roller ve görevler yüklüyor. Evde ebeveyn, işte patron, caddede yaya, dolmuşta yolcu, kahvede arkadaş, doğaya karşı insan, yaratana karşı kul… Kendimiz olduğumuz sürece bunların hiçbiri beni “ben” olmaktan çıkarmamalı. Çağın hızı, rollerin ve görevlerin artması bize bambaşka kimlikler verdi. Bununla yetinmedik, sanal dünyalarda, başka “ben”ler aradık ve oluşturduğumuz bu kimlikler asıl olanla sahte olanı derç etti.

Birbirinden uzak kimliklere büründükçe anlaşabilmek meseleleri çözebilmek daha da zorlaştı. Söz hikmetini, susmak hürmetini yitirdi. Yakın zamanda hangi doğruyu hangi sahtelikle karıştırdığımızı unutmuş olmak gibi bir mecaz alacak bizi içine.

Beni ben yapan, bizi biz haline getiren cevher, değerler, öz ve inancım bölünmüş kimliklerle yaşamama engel olacak kadar zengin ve güçlü. Bana göre değil öze göre, beklediğim gibi değil duyduğum gibi oluyor ve ben buna göre yaşamayı becerebilmek durumundayım.

Önceki ve Sonraki Yazılar

YAZIYA YORUM KAT