Bazı insanlar vardır; bir makamları, unvanları, servetleri yoktur ama yaşadıkları şehrin hafızasına sessizce kazınırlar. Onları tarif etmek için isimlerine bile ihtiyaç duymazsınız.
Konya için de öyle bir isimdi Sultan Özcan…
Ama çoğumuz onu bu ismiyle değil, "Kırmızılı Kadın" olarak tanıdık.
Yıllardır Mevlana Meydanı'nda, Alaaddin Tepesi çevresinde, tarihi çarşılarda, şehrin en kalabalık caddelerinde yürüyen o zarif kadın… Kırmızı kıyafetleri, vakur duruşu ve tebessümüyle adeta Konya'nın simgelerinden biri olmuştu.
Şehirlerin de sembolleri vardır. Sultan Özcan da onlardan biriydi.
Dün bu şehrin sembollerinden biri dualar eşliğinde son yolculuğuna uğurlandı.
Cenaze namazında yakınları yoktu. Konya vardı. Konya’nın vefakar insanları vardı.
Onu yıllardır uzaktan tanıyanlar vardı. Belki hiç konuşmamış ama her gördüğünde selam verenler vardı. Yolu onunla kesişmiş insanlar vardı. Çarşıda pazarda gezerken ona rastgelmiş ama onu yakından hiç tanımayan insanlar vardı.
Ve en önemlisi...
Onu gerçekten seven bir şehir vardı.
Bir ömrün ardından sadece bir insan değil, şehrin renklerinden biri de toprağa verildi.
Asıl dikkatimi çeken ise cenazenin ardından yaşananlardı.
Sosyal medyaya şöyle bir göz attım.
Facebook'ta...
Instagram'da...
Binlerce paylaşım...
Yüzlerce fotoğraf...
Sayısız yorum...
Keza benim kendi paylaşımım da olağanüstü ilgi gördü…
Kimi onunla yıllar önce çekildiği bir kareyi paylaşmıştı. Kimi uzaktan çektiği bir fotoğrafın altına sadece "Konya'nın gülüydün..." yazmıştı.
Aslında bu yorumların ortak bir noktası vardı.
Konya’nın anlamı…
Çünkü şehir dediğimiz şey yalnızca binalardan, caddelerden, meydanlardan oluşmuyor. Şehri şehir yapan insanlarıdır. Sokaklarına ruh veren yüzlerdir. Her gün aynı bankta oturan amca. Aynı köşede simit satan esnaf. Her sabah güler yüzüyle selam veren çaycı. Bedesten’in gülleri. Ve kırmızı kıyafetleriyle Konya sokaklarını süsleyen Sultan Özcan...
İşte bunlar bir şehrin yaşayan hafızasıdır. Onlar gidince eksilen sadece bir insan olmaz. Şehrin ruhundan da bir parça kopar. Sultan Özcan da bu şehrin anlamlı bir parçasıydı. Belki hiçbirimizin evine misafir olmadı. Belki uzun uzun sohbet etmedik. Ama hepimizin hayatının bir yerinden geçti.
Allah Sultan Özcan Hanımefendi'ye rahmet eylesin. Mekânı cennet olsun.
Konya, dün yalnızca bir insanını değil; zarafetiyle, asaletiyle ve kırmızı gülüyle hafızalara kazınan, şehrin en güzel simgelerinden birini uğurladı.
Bazı güller solmaz derler. Doğrudur. Çünkü bazı güller, toprağa düşse de insanların gönlünde açmaya devam eder.
Bizler ona son görevimizi yaptık. Gönül isterdi ki Konya protokolü de orada olsaydı. Sade ama kalabalık bir cenaze namazıyla Sultan ablaya son görevlerini yapan, vefalarını gösteren Konyalılara teşekkürler.
Ömrü boyunca kırmızılar giyen, matemini siyahla değil de kırmızıyla anan Sultan abla, bu defa beyazlar içinde Rabbe kavuştu. Mekanı cennet olsun.
