I
Çekti kuşlarını gökyüzü
Mavilere kül rengi bulutlar kondu
Sarardı sokaklarda birdenbire eylül
Rüzgârın nefesi soğudu
Titrek birer ürperti şimdi yapraklar
Birkaç aya kaldı duvarda takvimler
Bir yılın daha kırıştı yüzü
Dallara bir hüzün gelip oturdu
Çocukların celbi ziller çalmak üzere
Manavlarda dönüşüyor meyveler
Sebzeler farklı pazar tezgahlarında
Elimde eski yazdan fesleğen kokusu
II
Ya sen nerdesin gönül gülüm?
Her çiçeğin bir mevsimi var derler
Kalbimden başka açtığın yer var mı?
Yeşillerde büyüyor sarılar
Gazeller ağaçların gözyaşları
Giden kuşların kanat izi gökte aşk
Sokakların ateşini aldı eylül
Telaşlı serçeler yağmur öncesi
Perdesi örtülü camlarda yokluğun
Silindi gözlerimden uzun yaz
Ezanların arasında kısaldı zaman
Baharda açmadın, yazda olmadın
Bari eylülde gel
Zaman kendi arkında akarken bizlerin ömründen de eksiltmeye devam ediyor. Bu yıl yaz sanki her yılkinden daha çabuk geçti. Kayısılar, erikler, kirazlar derken bir de baktık ki üzümler incirler olgunlaştı dallardan tezgahlara arzı endam ettikten sonra bizi eylülün kapısına getirip bırakıverdi. Elbette geçecek zaman ölümlerin yerini doğumlar alacak. Hayat budayıp duracak insan ağacının dallarını. Ancak bir bereketsizlik, bir yarım kalmışlık tadı adını koyamadığımız bir huzursuzluk oluşturuyor çağımızda. Her şey sanki tadımlık, her şey sanki numunelik gibi bir duygu var içimizde. Hiçbir şeye doymuyor, hiçbir hazdan tatmin olmuyoruz. Yaz aşkları gibi içimizde kalıyor hayatın tortusu.
Arkadaşlıklarımız, dostluklarımız, sevgilerimiz, muhabbetlerimiz samimiyetsiz bir havada boğuluyor, çarelerimiz derdimiz oluyor. İlaçlarımız zehire dönüşüyor. İnsanın insana yaslanması, insanın insanla ünsiyeti, insanın insana faydası yasakmış gibi, ayıpmış gibi günümüzde. Hısım akraba ilişkileri, eş dost münasebetleri hep bu adını koymakta zorlandığımız durumun içinde kıvranıp duruyor. Geleneği yadsıyor, mirası paylaşamıyor, dünün nasihatlerine kulak tıkıyoruz. Her gün Amerika’yı yeniden keşfetmeye kalkışıyoruz. Açılan yolda yürüyoruz ama yol üzerinde yer alan işaretlerin özgürlüğümüzü kısıtlıyor diye dikkate almıyoruz. Bu da bizi yoruyor ve hayattan soğutuyor.
Ve mevsimler gelip geçiyor bu arada. İşte bir yaz daha bitiyor. İşte bir eylüle daha geldik. Her eylül biraz daha yaklaştırıyor ömrümüzün eylülünü. Hayat iki yüzlü bir madalyon ve bu dünya sadece bir yüzü. Biz diğer yüzüne de inanıyoruz. Son zamanlarda bu biraz unutulmuşa benziyor. İnşallah fıtrata geri döner hayatın akışı. Çok yazlar kışlar yaşadık; ömrümüz oldukça da yaşamaya devam edeceğiz. Baharımız bahtımızın güzelliklerini yeşertsin dileğimizle bu haftaki yazımızı da burada bitirelim.
KELEBEK ÖMRÜ AŞKLAR
Filmi en başa sarsak da
Çıktı işte doksan günün canı
Göçmen kuşlar gidişte ötüyor
Siliniyor dalgalarda ayak izleri
Bir takvimde daha yaz bitiyor
Kayalarda dursa da zakkumlar
Git gide kısalıyor günlerin ömrü
Bahçelerde son mangallar tütüyor
Ayrılığın hüznü bakışan gözlerde
Bakmadan aha vaha yaz bitiyor
Sahillerde taze hatıralar
Kapışılan şezlonglarda yalnızlık
Her batan güneşle bir umut bitiyor
Turunculaşıyor portakal bahçeleri
Akşamdan sabaha yaz bitiyor
Pazardan alınan mavi aylı kolye
Avuçtan avuca düşen deniz kabuğu
Gözleri nemlendirmeye yetiyor
Toplanan valizlerde dağılan duygular
Kaldırarak hasreti şaha yaz bitiyor
Kıyıya çekiliyor sandallar
Koyun koyuna yatlar marinada
Engindeki gurup gönülleri örtüyor
Kelebekler gibi ölürken aşklar
Kayboluyor vaha yaz bitiyor
Sevgiyle kalın.
