I
Yalan bir dünyanın havarileri
Yaşama koşuyor çarmıhta ruhlar
Yorgun yolcular kâğıttan gemilerde
Don Kişot'a bile komik bir hal
Kılık değiştirmiş yel değirmenleri
Gölgelerle savaşıyor cihadı unutanlar
Mahcubiyet asılmış özgürlük askısına
Milenyumdan geçememiş utanmak
Üryan giysiler çekmişler üstlerine
Kalkmış haramla helal arasında sınırlar
Araba bankadan, ev borsadan jest olmuş
Yarını ipotek vermişler ıslak imzalarla
Ekonomi kredi notuyla onaylanmış
İtibar sistem listelerinde ayan beyan
Kemik sızlatan kabirler mezarlıklarda
Hayatı filme çekmiş yönetmen
İthal senaryoların aktörü, aktristi bizler
Kim bilir ne zaman The End yazacak ekrana
II
Ölümsüzlüğü bulmuş olmalı insan
Günün boyunu aşmayan çaba içinde
Işık hızını geçmiş uzun boylu emeller
Köşe başında oturan teyzeler ölmüş
Psikolog koltuğuna uzanmış çocuklar
Ebeveyn maaşından seans ücreti
Süveydalar işgal etmiş kalpleri
Sol omuzda meleğin mürekkebi bitmiş
Tövbesiz günahlar mevduat hesaplarında
Bırak bizim yakamızı çağdaş bilge
Modern allameler konuşmayın ekranlarda
Çoban dedemin mesellerinde mutluyduk biz
Köylü kurnazlığı diye karaladınız
Şehirli diliniz ne kadar yalancıymış meğer
Dünyaya inandırdınız Hu diye atan kalpleri
Şairim şiire inanıyorum tüm kalbimle
Ve bütün bunları yazmak boynumun borcu
Dönelim, yürüdüğümüz çıkmaz sokak
21. Yüzyılda yaşıyoruz; değişen, gelişen o kadar çok şey var ki insanın başı dönüyor durup dikkat kesilince. Ortak akıl yıllar geçtikçe zenginleşiyor. İnsanlığın tecrübesi gün geçtikçe artıyor.
Medeniyet dediğimiz kavram hiç olmadığı kadar kazanımlarla yarınlara yürüyor. Ancak dünün yanlışları, hataları ve sıkıntıları dünden daha fazla tekerrür ediyor, tekrarlanıyor, insanlık yeniden yeniden aynı paslı çiviye basıp duruyor ayağını.
Bilmiyor desek değil; bilgi bir tuşla edilebiliyor bugün. Eğitim öğretim bütün zamanların üzerinde ve yaygın bir şekilde insanların hizmetinde. Öyleyse bu buhran, bu kaos, bu cangıl niye? Çünkü insan değişmiyor. İnsan ve dünya ilişkisi dün ne ise bugün de aynı. Görgüye, bilgiye, okumaya gereken emeği vermediğimiz zaman defolarımız ortaya çıkıyor. Bir de hakikatten ayrılmışsak, doğrudan, haklıdan, mazlumdan, masumdan yana tavır koyup inisiyatif almıyorsak, karşımıza bir duvar çıkıveriyor ve bizler de o duvara tosluyoruz.
Gelenekle bağımızı koparmışız, dedelerimizin evlerini yıkmış, ninelerimizin ocaklarında yemek pişirmeyi bırakmışız. Onların bağlarına bahçelerine bambaşka tohumlar saçmışız. Çıkan ürün daha verimli, daha canlı belki ama onların ürünlerini tadını elde edemiyoruz. Zira doğallığı niceliğe tercih ediyoruz artık. Ata sözlerinin yerini reels videolar, masalların yerini uçuk kaçık fantastik anlatılar almış. Hayat daha renkli, daha can canlı görünse de eski manasını ve gerçekliğini yitirmiş durumda.
Her şey yapma, her şey sanal, her şey mış gibi.
Bugün ilerlemenin iyiden, doğrudan yana olduğunu iddia etmek için fotoğrafın bütününe bakamamaktan kaynaklanabilir. Çünkü öyle şehirler inşa edildi ki bugün, bir tarafta lüksün, konforun sınırı yok, bir tarafta ise sefaletin ve yokluğun hesabı tutulamaz halde. Dünya böyle diye biz de böyle olacağız diye bir durum yok. Bizim bin yılları aşan bir geleneğimiz, bir kültürümüz ve bir inancımız var. Mekanların ve zamanların üstünde bir kitabımız var. Kimse de olmayan bir külliyatımız var. Günün içinde debelenmek yerine bu öze dönüşü gerçekleştirebilirsek hem biz kazanırız hem de dünya kurtulur. Zararın neresinden dönersek kardır demiş atalarımız.
Sevgiyle kalın.
