Ne kadınlar sevdim zaten yoktular.
Attila İlhan
Ara sıra görüyordum onu, şehrin caddelerinde. Başı yukarıda, havalı ve egosu yüksek bir kadındı; güzelliği ise hak veriyordu kendisine. Önceleri ona karşı bir duygu yoktu içimde, sadece ilgimi çekiyordu. Bir zaman görmedim, rast gelmedik, karşılaşmadık…
Özlüyordum galiba, onu gördüğüm yerlerde dolaşmaya, tesadüf ettiğim parklarda oyalanmaya başladım. Evini, adresini bilmiyordum. Evden onu görmek arzusuyla çıkıyor, caddelerde, sokaklarda onu arıyordum. Kaldırıp başımı pencerelere bakıyor, balkon demirlerinde kuşlar gibi bekletiyordum bakışlarımı.
Her güzel kadın, her havalı hanım, her kendinden emin bayan ona benziyor, sonra birer serap gibi silinip gidiyorlardı caddenin, sokağın sonunda. Evvelki karşılaşmalarımız geliyordu aklıma; keşke diyordum daha çok baksaydım, yüzünü içime çizseydim... boş laflardı bunlar; zaten çok bakmış, zaten içime çizmiştim yüzünü. Öyle olmasa dolaşır mıydım böyle yana yakıla!
Sonra kendimden şüphe etmeye başladım. Yoksa gerçek değil miydi o müthiş kadın? Bir hayal mi görmüştüm? Serap mıydı şehrin sıcak meydanında gördüğüm? Ya da bir tayf, bir Peri falan mıydı o? Olur mu canım diyordum. Kanlı canlı bir kadındı işte... Böylesi düşüncelerin çıkmazlarında dolaşıp duruyordum.
Bir gün hiç ummadığım bir anda, hiç beklemediğim bir yerde karşıma çıkıverdi. Bir kafede oturuyordum. O da tam karşımdaki masadaydı. Yüz yüzeydik, göz göze geldik. Birden göz kırptı, ayağa kalktı, gelip benim masama oturdu. "Hâlâ unutmadın mı beni?" dedi. "Sen biliyor muydun?" diye kekeledim. "Bilmemek mümkün mü şaşkın şair, her halin haykırıyor beni sevdiğini" dedi. Üstelik şair olduğumu da biliyordu.
Bir bir anlattı ona olan ilgimi nerede, nasıl fark ettiğini, beni nereden tanıdığını. Öylece dinliyordum onu, şaşkın bir ördeğin, bir masal kuşunun şakımasını dinlediği gibi. Birden kalktı, biraz durdu öylece ve yüzüme doğru eğilerek "Bana bir şiir yazsana" dedi. "O... olur" dedim ve ekledim, " Bari adını söyle de şiirim süslensin" dedim. "Beni havalı görüyormuşsun ya, Bayan Ego dersin." dedi. Sahiden bir peri miydi yoksa bu güzellik? Nereden biliyordu, kim demişti ona böyle dediğimi? Kendimi biraz toplayıp: " Bir bayana böyle seslenmek olmaz, madem öyle senin adın Egonya olsun." dedim. "Vayyy" dedi. “Şiire başladın bile...”
Birkaç gün sonra bir Egonya şiiri yazdım. Sonra bir tane daha, bir tane daha derken tam 41 Egonya şiiri oldu. Bir kitaplık oluştu. Kendisine verdiğimde karşıma oturup tek tek okudu bütün şiirleri. Zaman zaman gülümsedi, zaman zaman yanakları al al oldu. Kâh gözleri buğulandı kâh duyguları kabardı… Şiirler bitince usulca kalktı, gözlerime baktı. Bir şeyler söyleyecek oldu, vazgeçti. Şiirlerin yazılı olduğu dosyayı göstererek bunlar bende kalabilir mi? dedi. Kalsın, bende kopyaları var dedim. Sonra kalktı yerinden, kesik kesik şu birkaç cümleyi söyledi: aşk güzeldir… ama bana göre değil… sen de fazla takılma… sonra çok üzülürsün… unut gitsin… sonra da yürüdü gitti. Yaralı mı bırakıyordu ardında? Yarasını mı götürüyordu? Anlayamadım. Arkasından öylece bakakaldım.
