Odamda tek başıma olmayı diledim; kitaplarımla baş başa, bu insanlardan uzakta.
Uçurtma avcısı / Khaled Hosseini
Bizim yaşımızdaki insanların günümüzde bir çıkmazı olsa gerek; nereye gitsek, ne yapsak bir yabancılık hissi içimizde gezinip duruyor. Ne çocukluğumuzun sokakları kaldı ne gençliğimizin caddeleri. Şehir bambaşka mekanlarla doldu. Haliyle insanlar da değişti. Dünyaya bakış açıları, değerleri, inançları çok farklı bugün. Nietsche’nin dediği gibi tanrıyı öldürmedik ama sanki bazı mahfillere hapsettik. Bizim çocukluğumuzun ve gençliğimizin zamanında olduğunun tersine günümüzde inanmamak serbest, inanmak yasak sanki sokaklarda. Ayıp ve utanmak tamamen kalktı şehir meydanlarında. El ele tutuşmaya imtina eden dedelerin ninelerin torunları pervasız bir serbestliği ulu orta sergilemekten çekinmiyor artık. Yardımlaşma, dostluk, gülümseyerek bakma milenyum öncesinde kalmış.
Nispeten de olsa değişmeyen tek şey kitaplar. Hala istediğim kitapları seçip alabiliyorum kitapçılardan. Kütüphaneler de hakeza bu taleplerime cevap verebiliyor. Hicret eder gibi yalnız odama geçip de kitaplarımın arasında, sayfalarını açtıkça rahatlıyorum. Konusu, türü ne olursa olsun bilgiye, iç huzuruna ve kaliteli zaman geçirmeyi ancak kitapların sayesinde yakalayabiliyorum. Kâh eski zamanlarda kâh bugünde kâh yarınlarda dolaşıyor, yanlışa yanlış, doğruya doğru diye bakabiliyorum. Yazarlarla arkadaş oluyor kahramanla sohbet ediyorum.
Peygamberlerle yol yürüyor, padişahlarla saraylara giriyorum. Kimi zaman bir şiir muhabbeti kuruyorum şairlerle, kimi zaman cephelerde komutanlarla, askerlerle bir dava için nelerden vazgeçilebilir ayan beyan görüyorum. Kısacası çocukların çocuk, adamların adam, kadınların kadın olduğu bir dünyanın penceresinde görüyorum hayatı.
Değişime karşı değilim, gelişmeye itirazım yok. Benim şerh koyduğum nokta, insanlığımızdan uzaklaşıyor olmamız. Çocukların ellerinde silahlarla okullara dalmasını, koca koca adamların trafikte elinde levyeyle birbirine girmesini, genç kızların ormana götürülüp öldürülmesini istemiyorum. Bütün bunların olmaması için ne yapılabilir? İşte bu soruya cevap verecek bir mercinin oluşturulup icraata geçmesini istiyorum. Kanunları polis gücüyle işletmekten ahlaki bir mecburiyeti insanlarımıza kabul ettirecek bir yolun bulunmasını diliyorum. Bütün bunların gerçekleşmesi için de kitapların bir vesile olacağını düşünüyorum. Zaman kıyamet okyanusuna akan bir ırmak, menzile varmadan kendimizi kurtaralım.
Sevgiyle kalın.
