Gençtim daha, yirmilerin başında bütün akranlarım gibi içimde kocaman ömrün yıpranmamış hayallerini barındırıyordum. Okuyordum, futbol oynuyordum, şiir yazıyordum ve türküleri çok seviyordum. Radyolar revaçtaydı o zamanlar, televizyon yeni çıkmıştı, henüz tek kanal vardı. Ben boş zamanlarımda tercihen radyo dinliyordum. Televizyona, maçlarda ve ara sıra ilgimi çeken filmlerde, müzik programlarında ilgi gösteriyordum. Gazetelerin eklerini de ana gazeteler kadar ilgiyle okuyordum. Mizah dergileri alıyor, romantik hikâyeler, romanlar, şiirler okuyordum. Kalbimdeki dünya, gözümle gör düğüm dünyadan çok daha genişti. Mektup zarfları, kartpostallar, sinema afişleri, futbolcu posterleri karşılaştığım her yerde bana gülümsüyorlardı. Arşivimde magazin sayfalarından kestiğim aktris fotoğrafları gün gün çoğalıyordu.
Hayat, beni de büyük bir okyanusa doğru sürükleyip götüren bir ırmaktı. İçinde bulunduğum sulara yansıyan manzarayı, etrafımda oluşan yakamozları ve gittiğim sularda görmeyi hayal ettiğim deniz kızını gönlümün en gizli en mahrem yerlerinde yeniden yeniden yaşatıyordum. Yaşamayı ve dünyayı çok ama çok seviyordum. Birden karşıma o çıktı, nasıl oldu hiç bilemedim. Okuduğum okul, oynadığım futbol ve yazdığım şiirler gönlümde bambaşka bir anlam kazandı. Ben daha ne olduğunu anlayamadan kıvırcık saçları, simsiyah gözleri, hilali andıran kaşları beni benden alıp kendine dahil ediverdi. Ara sıra okulun kantininde karşılaşıyor, bahçesinde dolaşıyorduk. Çoğunlukla ben konuşuyordum o dinliyordu. Bazen ona yazdığım şiirlerden okuyordum. Bazen sıradan bir olayı anlatıyordum. Güzelmiş, yaa, ilginç… gibi kısa kısa cevaplar veriyordu. Tatil günlerinde Alaaddin Tepesi’nde, Kayalı Park’ta, İl Halk Kütüphanesi’nde geziyor, kâh bir bankta kâh bir ağacın altında oturuyorduk. Dediğim gibi çoğunlukla ben konuşuyordum ve o yine kısa cevaplar veriyordu. Bir çıkmaz vardı sanki kafasında; bir korku, bir endişe… Kendisine sorduğumda cevap alamadığım, kendi düşüncemde adını koyamadığım bir şey… Bu durum ta ki o son görüştüğümüz güne kadar sürüp gitti.
Son görüşmemiz okuldan mezun olduğumuz gündü. Bugün sakin bir yere götür beni Muzaffer, akşama kadar vaktimiz var. Seninle önemli bir şey konuşmak istiyorum dedi. O güne kadar hiç böyle bir şey dememişti. En yakın arkadaşım Necati’den arabasını aldım ve Akyokuş’tan Konya’yı tamamen gören bir yerde durdum ve arabadan ikimiz birlikte indik. Oraya gelinceye kadar hiçbir şey söylememişti. Haziranın ortalarıydı. Bulunduğumuz yamacın her yerinde kır çiçekleri açmıştı. Bir kayanın üzerine oturdu. Yol boyunca olduğu gibi düşünceliydi. Konya’ya doğru uzun uzun baktı.
“Muzaffer ben gidiyorum” dediği anda o güzel gözlerinden iki damla yaş yanaklarına doğru akıverdi.
“Niye, ne zaman?” diyebildim.
“Otur lütfen yanıma, sözümü kesmeden dinle beni. Susarsam konuşamayabilirim.” dedi. Ve anlat maya başladı.
“Biliyorsun benim babam okul müdürü, bu yıl Konya’da son yılımızdı tayini çıktı, Ağrı’ya dönüyoruz. Seninle bir daha görüşemeyeceğiz.”
Ama niye diye araya girmek istedim
“Sus lütfen sadece beni dinle” dedi ve devam etti.
“Seninle bir daha görüşemeyeceğiz çünkü ben memlekete gittiğimizde evleneceğim. Bizi daha bebekken beşik kertmesi yapmışlar. Senden çok özür dilerim bunu en başından sana söylemem gerekirdi. Ama şu kahve gözlerini gördüğüm anda sana tutuldum. Sen de bana sevgini söyleyince o kadar mutlu oldum ki anlatamam ama bu korkuyu hep içimde taşıdım. Söylersem seni kaybedeceğim diye ödüm kopuyordu. Sana haksızlık ettiğimi bile bile söyleye medim. Belki zaman bir çare bulur diye umut ettim ama o da bir şey yapmadan bugüne gelip çattık.”
Ben itiraz ettim.
“Olur mu öyle şey Vahide, hangi çağda yaşıyoruz? Ailelerimize biz birbirimizden vazgeçmeyeceğimizi söyleyelim, bu zamanda beşik kertmesi mi olur diyelim.”
“Olmaz Muzaffer, sen bizim adetlerimizi bilmezsin, ikimizi de öldürürler”
“Öldürsünler, zaten ben sensiz yaşayamam ki”
“Ben de sensiz yaşayacak mıyım sanıyorsun ama benim yüzümden seni öldürürlerse kendimi asla affetmem”
Daha pek çok şey konuştuk, akşam güneşi çekilirken şehrin üzerinden tekrar arabaya binip Akyokuş’tan indik. Vahide’yi Aydınlık’taki evlerine yakın bir yerde bırakırken boynumda takılı olan sarı balıklı kolyeyi ona verdim. Avucunun içine sımsıkı alıp
“Elveda” dedi. Ben yine hiçbir şey diyemedim. Orada ayrıldık.
Sabah erkenden kalkıp Vahide’min ailesinin yaşadığı evin önüne vardım. Kimseler görünmüyordu. Kapı kapalı, pencereler ise perdesizdi. İçerisi görünüyordu. Eşyalar orta yere toplanmıştı ve kimse görünmüyordu. Sokağın başındaki bakkalın önünde beklemeye başladım. Biraz sonra bakkal içeriden çıkıp yanıma geldi.
“Hayırdır delikanlı birini mi bekliyorsun?”
“Evet, dedim biraz da pervasızca, şu karşıki eve gelmiştim ama kimse görünmüyor, sanırım eşyalar da toplanmış.” Benim daha sözüm bitmeden, bakkal:
“Evet orası Muhsin müdürümün evi, onun tayini çıktı memleketine dönüyor.”
Biz bakkalla konuşurken bir kamyon gelip Vahidelerin evinin önüne durdu. Bakkal konuşmaya devam ediyordu.
“Muhsin müdürüm dün akşam ailesiyle birlikte gitti, burada hemşerileri varmış, göçü onlar götüreceklermiş”
Ben donup kalmıştım. Demek ki Vahide’m gitmişti. Bu arada bakkal aklına yeni gelmiş gibi
“İyi de delikanlı sen kimsin? Muhsin müdürümü nereden tanıyorsun? Ben seni daha önce buralarda hiç görmedim” diye sorarken ben geldiğim yöne doğru yürümeye başladım. O arkamdan hala bir şeyler söylüyordu ama artık ben onu duymuyordum.
Çok aradım, çok sordum defalarca Ağrı’ya gittim ama Vahide’den bir iz bulamadım. Yıllar öylece geçip gitti. Bense hiç evlenmedim. İlkokul öğretmeni oldum, okuldan eve evden okula gidip geldim. Çok insan içine karışmadım. Yıllarca romanlarda, hikayelerde, en çok da şiirlerde Vahide‘mi aradım durdum. Bulamadım. O da beni aramadı, sormadı, bir mektup bir telefon olsun aramızda gelip gitmedi. Ta ki öğretmenliğimin son yılında o sarı balıklı kolyeyi görene kadar ondan bir haber alamadım. O yıl da öğrencilerimi mezun edip emekli olacaktım. O öğretim yılının ikinci ayıydı. Başka bir okuldan nakil yoluyla bir kız çocuğu geldi. Sınıfa girer girmez boynunda sarı balıklı kolyeyi görüverdim. Başım döndü, oraya yığılıverecektim. Çocuklar başıma doluştu, beni sandalyeye oturttular. Birkaç dakika sonra kendimi topladım.
“Derse devam edelim çocuklar herkes yerine geçsin”
Adet olduğu üzere sınıfa yeni gelen öğrenci kendini tanıtırdı; şaşkın şaşkın bakan kızcağıza
“Yeni gelen olarak kendini tanıtır mısın?” dedim.
“Adım Vahide” dediği andan itibaren arkasından söylediği hiçbir şeyi duymadım. O gün öylece geçti.
Sonraki günlerde çocuğun ağzından bölük pörçük öğrendiğime göre yeni öğrencim, Vahide’min torunuymuş. Babası doktormuş, tayin yoluyla Konya’ya gelmişler o da benim okula kaydını yaptırmış.
“Sarı balıklı kolyeyi kim aldı sana?” diye sorduğumda,
“Bu sarı balıklı kolye tıpkı adı gibi babaannemden yadigâr kaldı bana” diye cevap verdiğinde yine başım döndü, düşecektim, önümdeki masaya tutunup sandalyeye oturdum.
“Babaannene ne oldu kızım?” Bu sorum çocuğun gözlerini dolu dolu etti ve ağlamaklı bir sesle
“Geçen yıl bu kolyeyi bana verdiğinin ertesi günü öldü” dedi. Gözlerim çocuğun boynunda duran sarı balıklı kolyeye takıldı kaldı.
Sevgiyle kalın.
* Dalında Üşüyen Çiçekler adlı öykü kitabımdan.
