'Ey kul, etme dünya nazı...'

Hayat insana bir defa verilmektedir. Tekrarı yoktur. Bu bize, vaktin önemini hatırlatıyor. Sûfiler bunun için insana “ibnü’l vakt” derler. Vaktin oğlu. Bir sûfi vaktini hebâ etmemeli, o anda ne gerekiyorsa onu yapmalıdır anlamında kullanırlar ki, gerçekten de doğrudur. Aksi halde insan pişman olur.

Yüce Rabbimiz beş vakit namazla da vaktin yani hayatın önemini ortaya koymuştur. İnsan günün belirli vakitlerinde bu ibadeti yaparken, vaktinde yapmadığı takdirde kendisine zulmettiğini anlayacaktır. O vakitleri geri getirerek kılmadığı namazları “vaktinde” kılma gibi bir imkânı asla olmayacaktır. Bunun gibi pek çok ibadetimizin de kendine mahsus vakitleri vardır. Bu sebeplerden dolayıdır ki, Cenab-ı Hakk (c.c)  bir sûreye zaman,  “Asr’a yemin olsun ki” diye başlamıştır.

Âlimlerden bir zat bunun hikmetini düşünür ve bir gün, pazar yerinde bir pazarcının malını pazarlarken “sermayesi eriyen adama acıyın” cümleleriyle meseleyi kavramıştır. Bu büyük zatın rengi atar, şekli değişir. Sebebi sorulunca da şöyle der:

-Görüyorsunuz ki, Pazarcı erimemesi için satmakta olduğu buzu sarıp sarmalamış ve bir yandan da “sermayesi eriyen adama acıyın” feryâdıyla, bir an evvel onu paraya çevirmek istiyor. Ya bizim eriyen sermayemiz olan ömrümüz, vakitlerimiz ne olacak? Ne yapıyoruz acaba bizler, o eriyip dururken? İşte Asr suredindeki Allah’ın yemininin bir hikmeti.

Evet, insanın düşünmesi gereken önemli şeyler bunlar.

Bir düşünsek ya; nice vakitlerimiz hebâ olup gitti. Onlarda yapmamız gerekirken yapmadığımız, yapmamamız gerekirken yaptığımız nice şeylerimiz var. Elimizden giden gençliğimiz var. Nasıl telâfi olur bütün bunlar? Bunun içindir ki, Allah’ın Rasûlü Efendimiz Sallellahü Aleyhi ve Sellem Efendimiz şöyle buyururlar:

“İki nimet vardır ki, insanların çoğu (onları değerlendirme hususunda) aldanmıştır: Sağlık ve boş zaman.” (Buhari, Rikak, 1).

İşini, ibadetini hep “yarın”a atanlar kesinlikle pişman olacaktır. Kimi insan da işini önemserken ibadetini “yarın”lara atar. Örneğin en önemli kulluk işareti olan namaz konusunda hep yarınları dile getirir ve ona bir türlü yaklaşmaz. Ama ya o “yarın'a" ulaşmadan “yarın” ona ulaşırsa. Böyleleri için Şair bakın ne demiş:

“Ey kul! Etme dünya nazı, sen de kıl namazını,

Yarın kılarım diyenin, dün kıldık namazını!”

Gerçekten de ne ibretli bir söz değil mi? O kendi namazlarını kılacakken, başkaları onun namazını kılmış ve uğurlamış. Rabbimiz böylesine bir gafletten cümlemizi muhafaza eylesin.