Edin Dzeko, Bosna Hersek'teki çocuklara duygusal bir mektupla seslendi. Aslında bu mektup sadece Bosna Hersekli çocuklara değil bütün mazlum coğrafyalarda türlü eziyetlerle yaşam mücadelesi veren çocuklara da hitap ediyor. Hatta bir eli yağda bir eli balda yaşayan rahat ülkelerin çocuklarına ve yetişkinlerine de diyebiliriz. Bu haftaki köşemi Edin Dzeko’nun bu anlamlı mektubuna bırakıyorum:
Bosna Hersek'teki sevgili çocuklar. Size bir mesajım var:
Hiçbir şey imkânsız değil.
Savaş başladığında 6 yaşındaydım. Sirenleri, patlamaları ve korkuyu çok iyi hatırlıyorum. Evimiz güvenli olmayınca dedemlere taşındık. 40 metrekarelik bir evde 15 kişi yaşadık. Dışarısı tehlikeliydi. Keskin nişancılar vardı. Günlerimiz evde geçiyor, oyun oynayarak savaşı biraz olsun unutuyorduk.
Ara sıra futbol oynamak için dışarı çıkabiliyorduk. Annemin yüzündeki gülümsemeyi ve gözlerindeki korkuyu hiç unutmadım. Eve geri dönemeyebilirdim.
Su taşırdık, elektrik yoktu, yemek bulmak zordu. Ailelerimiz bizi hayatta tutabilmek için her gün risk alıyordu. Buna rağmen hayatta kaldık.
Bugün savaş haberleri gördüğümde aynı soruyu soruyorum: Onca insan ne için öldü? Para, güç ve ego uğruna.
Savaş bittiğinde 10 yaşındaydım. Futbolcu olmayı planlamıyordum. Futbolu sadece seviyordum.
Babam beni antrenmanlara götürürdü. Bana hep "Kibar ol, herkese aynı davran" derdi. O benim kahramanımdı. Hafta sonları birlikte Serie A izlerdik. Shevchenko'ya hayrandım ama bir gün onunla aynı sahada oynayabileceğimi hiç düşünmezdim.
19 yaşında Çekya'ya gittim. Kendime tek bir şey söyledim: Daha çok çalışmalısın. Teplice, Wolfsburg, Manchester City ve Roma derken hayatım bir peri masalına dönüştü.
Ama en büyük anlardan biri Bosna Hersek'i 2014 Dünya Kupası'na taşımaktı. Eleme maçının ardından sahaya giren taraftarların arasında gözyaşlarıyla bana koşan bir adam gördüm. Babamdı. Sarıldık ve birlikte ağladık.
Yıllar geçti. 40 yaşına geldim ama hala sahaya çıktığımda çocuk gibi hissediyorum. Hala heyecanlanıyorum. Hala karnımda kelebekler uçuşuyor.
Çünkü oynadığım her maçta Saraybosna sokaklarındaki çocukları düşünüyorum.
20 yıldır Bosna'dan uzağım ama ona olan sevgim her geçen gün artıyor. Bosna formasını giymek kalbimi farklı attırıyor.
Halkım için oynuyorum. Farklı kültürlerden ve farklı dinlerden insanların oluşturduğu güzel ülkem için oynuyorum.
Sizden son bir isteğim var:
Nerede yaşarsanız yaşayın, kim olursanız olun, köklerinizi unutmayın.
Bosnalısınız.
Ve dünya ayaklarınızın altında.
Sevgilerimle.
Edin Dzeko.
