Günümüzün en büyük sorunlarından biri de komşuluklarımızın eski samimiyetinden uzaklaşması diyebiliriz. Yardımlaşmanın, dertleşmenin, muhabbet etmenin adresi olması gereken komşularımızla, aynı kapıdan girsek bile aramızda kalın duvarlar, uzak mesafeler ve bir tür güvensizlik oluşmuş zamanla her nedense. Aynı apartmanı, siteyi, sokağı paylaştığımız insanlarla kurulmamış, kurulamamış bir ilişki eksikliği var. İnsan tanımadığına düşman olur diyen atalarımız; bugünkü şu halimizi görseler kim bilir neler söylerlerdi?
Benim çocukluğumda yan yana, sırt sırta evlerden oluşan bir mahallede sağımızdan solumuzdan, önümüzden arkamızdan kırkar kapı ilerisine kadar bütün evleri ve o evlerin insanlarını bilirdik. Hangi evde hangi şartlarda yaşandığına vakıftık. Oğlan evereni, kız gelin edeni, hastası, engellisi olanı, askere gideni, gurbete çıkanı ve daha birçok şeyi bilir ve bilgimize göre pozisyon alırdık. Elimizden geldiğince birbirimize yardım eder, işleri kolay kılardık. Şimdi kapı karşı komşumuzdan haberimiz olmuyor maalesef. Herkes aynı kapıdan giriyor, ancak ne yiyor ne içiyor? Ne düşünüyor ne yaşıyor? Borcu derdi var mı? bunlar ve bunlara benzer sorularımızın cevabı yok maalesef bir çoğumuzda.
Komşusu açken tok yatan bizden değildir diyen bir Peygamber’in ümmeti olan bizler ne ara böyle bir bigâne halin içine düştük? Tercihlerimiz, beğenilerimiz, hayallerimiz neden bu kadar bireyselleşti, yerellikten uzaklaştı ve ilginçtir bir taraftan da küreselleşti? Her çiçek kendi ikliminde açar; bizi biz yapan bu topraklardır. Eskiden her mahallenin kendine özgü bir havası, her şehrin kendine göre bir rengi ve kokusu vardı. Şimdilerde şehirler aynılaştı, mahalleler aynılaştı, sokaklar aynılaştı; apartmanlar, siteler ve hücre misali dairelerde, yağmurdan, rüzgârdan, doğan güneşten haberimiz bile olmadan günlerce hatta aylarca yaşayabiliyoruz. Pencerelerimizden geçip gidiyor mevsimler. Havadan, iklimden ve mevsimden haberdar olmayan insanların komşularından habersiz yaşaması da normalleşiyor zamanla. Oysa hiçbir yanlışın, kötünün ve de çirkinliğin normalleşmemesi lazım.
Sonrası haber bültenlerinde cinayetler, tecavüzler, gasplar…
Bu şekilde yaşadığımız bu olumsuzluklar böyle devam etmeyecek daha da artacaktır. O yüzden bir yerden bu gidişi durdurmamız gerekiyor. Elbette artık o kerpiç evlere dönemeyiz o çıkmaz sokaklı mahalleleri geri getiremeyiz. Ama komşuluklarımızı düzeltebilir, insanın insanla ilişkisini yeni bir iklimde diriltebiliriz. Yeter ki bu duruma bir teşhis koyalım ve tedaviye geçmek isteyelim.
Sevgiyle kalın.
