Ege’de bir kaplıca köyünde, bir oteldeyim. Temmuz sıcağı her yere, herkese bir atalet aşılıyor. Herkese açık havuzda serinlemeye çalışan insanlar. Her yaştan insan var havuzda, çoluk çocuk anne baba… geldikleri şehirler, yaptıkları işler, içinde bulundukları günlük dertler sıkıntılar havuzun sularında erimiş sanki. Bütün insanların yüzünde bir gülümseme; çocukların gülüşmelerindeki samimiyete daha çok inanıyorum. Okul tatili ve arkalarında geçici olarak kalmış hayattan eminler. Büyüklerin gülümsemelerinden ciddi şüphe duyuyorum. Çünkü şehirli insanları tanıyorum. Yüzler asık, bakışlar endişeli ve hayat bir cangıl onlar için. Trafikteki streslerini, işlerinde kaygılarını ve evlerindeki huzursuz hallerini biliyorum. İyi ki buraya yansımıyor bütün bunlar diye geçiriyorum içimden.
Bir de kendime dikkat kesiliyorum. Yarım kalan bir şeylerin tortusu burada da rahat bırakmıyor içimi. Temmuzun sıcağı yetmiyor yılların buzullarını eritmeye. Hayat filmimdeki rolümü iyi oynuyorum yine de. Kimse bilmiyor içimde esen fırtınaları. Günümüzün cangılını, insan ilişkilerinin yapaylığını, fazla dünyevileşen ortak vakit geçirirken herkesin birer devlet gibi hallerini kabullenmekte zorlanıyorum. Kaybolan mahcubiyeti, yitirdiğimiz değerleri ve mahremiyeti daha acı bir şekilde yüreğimin derinliklerinde duyuyorum.
Eski mahalle kültürünü, yolda gördüğüm antik kentleri düşünüyorum. Dedelerimizin sohbetlerini, ninelerimizin masallarını hatırlıyorum. Onlar bambaşka bir dünyanın insanlarıymış gibi geliyor. Sevginin, muhabbetin, kardeşliğin, dostluğun, akrabalığın, komşuluğun bugünün insanı için neye ya da nereye tekabül ettiğini kestiremiyorum. Bir de aşk var tabi, bir de sevgili. İşte onu da otelin bahçesinde yazdığım bir şiir anlatsın size.
Geçmiş kavimler gibi
İçimi kazıdıkça senden bir parça
Senden kalıntılar çıkıyor
Saçlarından sfenskler
Sözlerinden alıntılar çıkıyor
Kazıyorum durmadan
Bin yıllar ötesindesin diyerek
Bu kadar uzak gitmemeliydin
Çağların altında kalıp
Antik zamanlarda yitmemeliydin
Dün doğmuş gibi körpe
Bir antika kadar kıymetli şimdi
Kalbime bıraktığın sevdanın sızıları
Nasıl çözülecek mağara duvarlarında
Senden kalan o çivi yazıları
Bulup bulup götürüyorlar
Aşkın ıstırap müzelerine
Ayak izinin çıktığı mermerleri
Nerede görsem sen sanıyorum
Vefası tedavülden kalkmış esmerleri
Yeter artık kazmayın
Bu çıkan bir uygarlık olamaz
Durun arkeologlar, durun
Bırakın burada kalsın bu
Yeni bir medeniyet kurun
Sevgiyle kalın.
