Mehmet Tozoğlu

Gönülden gönüle cuma sohbetleri - 2

Mehmet Tozoğlu

BİR TOPLUM NE ZAMAN DEĞERLERİNİ KAYBEDER?

*Gülün Dikene Yenildiği, Vicdanın Sustuğu Anlar...*

*Bismillahirrahmanirrahim…*

Ümmet-i Muhammed’in güzide fertleri, İslam’ın şerefli ve vefakâr insanları…
Mübarek Cuma gününüz kutlu, gönül haneniz huzurla dolu olsun. Yüce Rabbim; sinemizdeki daralmaları genişliğe, soframızdaki lokmayı helale, yürüdüğümüz hayat çizgisini ise dosdoğru istikamete çıkarsın. Bizleri kul hakkının ağır vebalinden, gözü boyayan sahte şatafatlardan ve kalbi kurutan gaflet uykusundan muhafaza eylesin.
Bugün kelimeleri biraz inceltelim, gönül demliğinde usulca demleyelim… Gelin, bir fincan çayın buğusunda hayatı, insanı ve ruhumuzun tenhalarında yitip giden o zarif ölçüleri konuşalım. Kimsenin kalbini kırmadan, lakin hakikatin üzerindeki tozu özenle üfleyerek önce kendi içimize dönelim. Zira insan, başkasının camındaki lekeyi silmeye çalışırken kendi penceresindeki kirin farkına varamaz bazen.

* ÖNCE KAZANCINA BAK, SONRA İKRAMINA!*

Kıymetli kardeşlerim,

Cömertlik, insanlık bahçesinin en nadide çiçeğidir. Yetimin tebessümünde var olmak ve garibin omzuna sıcak bir el koymak ruhu arındırır. Lakin suyun kaynağı bulanıksa, suladığı güllerin de boynu bükük kalmaz mı?
Bir elin verdiği sadakayla diller destan yazarken, diğer elin kimin rızkına uzandığını unutursak; o sahte cömertlik rüzgârda savrulan kül misali yok olup gider. Yüce Kitabımız Kur’an-ı Kerim bizleri bu hususta ne güzel ikaz eder: *"Mallarınızı aranızda haksız yollarla yemeyin..."* (Bakara, 188)

Sevgili Peygamberimiz (s.a.v.) ise hak terazisinin hassasiyetini şu mübarek sözüyle mühürler:
*"Kim bizi aldatırsa bizden değildir."* (Müslim, Îmân, 164)
Şimdi elimizi vicdanımıza koyup soralım: Haram rüzgârlarıyla büyüyen bir servetin küçük bir yaprağını hayır diye savurmak, geçmişin günahını yıkar mı? Kameraların kör ışıkları altında kurulan o görkemli sofralar, bir mazlumun ahını bastırmaya yeter mi?
Asla yetmez! Haramla yoğrulan servet sadakayla arınmaz; haksızlıkla kazanılan itibar, hakikat rüzgârı estiğinde tozla beraber savrulur. Önce heybemizi helal lokmayla dolduracak, sonra o temiz rızıkla iyilik iklimine adım atacağız.

* BATILI ALKIŞLAMAK, HAKKA İHANETTİR!*

İslam’ın şerefli mensupları,
İnsan, yalnızca kendi işlediği kusurdan değil; rıza gösterdiği ve alkış tuttuğu haksızlıktan da hesaba çekilecektir.
Eğer alın teriyle nemlenen o samimi yüzleri bir kenara itip, sırf gücü ve makamı var diye eğriye doğru diyorsak; menfaatimiz zedelenmesin diye susuyorsak, bu sessizlik çürüyen bir binaya omuz vermekten başka nedir?
Güçlünün rüzgârına kapılmak kolaydır; asıl marifet, hakikatin dağında tek başına da olsa dürüstçe durabilmektir. Evladımıza dürüstlüğü fısıldarken haksızlıkla yükselenleri alkışlıyorsak, yarın o çocuğun gözüne hangi yüzle bakacağız? Unutmayalım ki nesillere bırakılacak en asil miras, kasadaki altınlar değil; lekesiz bir isim ve tertemiz bir vicdandır.

* VİCDANIN KALESİ DÜŞTÜĞÜNDE…*

Bir iklimde dürüstlük gölgede kalıyor, kurnazlık bir maharet gibi baş tacı ediliyorsa; orada sadece ahlak değil, ümmetin ortak vicdanı da yara alıyor demektir.
Emeğin kıymeti unutulup yerine torpil ve menfaat taht kurduğunda, kaybeden yalnızca bir kişi değildir; kaybeden hepimizin ortak değerleridir.
Gelin, bu mübarek Cuma vaktinde niyetimizi hep birlikte tazeleyelim:

* Kazancımız az olsun ama alnımızın akıyla, helalinden olsun.
* Makamımız mütevazı bir köşe olsun ama başımız secdeye gittiğinde huzurla dolsun.
* Soframız bir lokma ekmekten ibaret olsun ama üzerinde kimsenin ahı bulunmasın.

* SON SÖZÜMÜZ VİCDANIMIZA OLSUN…*

Kıymetli kardeşlerim,
Zaman gelir makamlar tükenir, şöhretler söner ve parıltılı sofralar birer hayale dönüşür. Geriye kalan tek hakikat, insanın göğüs kafesinde taşıdığı o emanet vicdandır.
Rabbim bizleri; hakkı eğip bükmeden söyleyen, haramın kıyısından bile uzaklaşan ve helal lokmayla huzur bulan kullarından eylesin.
Cumanız mübarek, gönlünüz ferah, kazancınız bereketli ve vicdanınız daima diri olsun.
*Selam, muhabbet ve dua ile…...*

Yazarın Diğer Yazıları