Mükemmeli oynayan insan çağı
Mücahit Uludağ
İnsan, yaratıldığı günden beri kemâlin peşindedir. Fakat kemâl ile mükemmellik aynı menzile çıkan iki yol değildir. Biri insanı Rabbine yaklaştırır, diğeri alkışların gölgesinde kendine yabancılaştırır.
Bugün yeryüzü, hakikatin değil temsilin; özün değil suretin; gönlün değil vitrinin konuşulduğu büyük bir sahneye dönüşmüş durumda. Herkes rolünü kusursuz oynamaya çalışıyor. Gülüşler prova edilmiş, cümleler hesaplanmış, duygular filtrelenmiş… İnsan, kendi hakikatini kaybetmemek için değil; başkalarının zihninde kusursuz bir suret bırakabilmek için yaşıyor. Kaybediyor.
Oysa gökyüzü hiçbir sabah kusursuz doğmaz.
Bulutuyla güzeldir.
Yağmuruyla güzeldir.
Fırtınasıyla güzeldir.
İnsan da öyledir.
Kırıldığı yerde merhameti öğrenir.
Düştüğü yerde secdeyi hatırlar.
Kaybettiği yerde hakikati bulur.
Bizim medeniyetimiz, kusursuz insan yetiştirmeyi değil; nefsini tanıyan insan yetiştirmeyi hedefledi. Çünkü insanın en büyük zaferi, başkalarını hayran bırakması değil; kendi nefsini terbiye edebilmesidir.
Modern denen çağ ise başka bir din inşa etti.
Bu dinin mabedi ekranlar…
Tesbihi beğeni sayıları…
Duaları alkışlar…
Kıblesi ise insanların gözleridir.
Böyle olunca vicdan sessizleşiyor; gösteri konuşuyor. Hikmet geri çekiliyor; görünürlük öne çıkıyor. Kalpler küçülüyor, vitrinler büyüyor.
Ne hazindir ki artık insanlar “iyi insan” olmaktan önce “iyi görünmeyi” öğreniyor.
Oysa hakikat, süslenmeyi sevmez.
Hakikat sadedir.
Su gibi…
Toprak gibi…
Secde gibi…
Medeniyetler mermer sütunlarla değil, doğruluğun omuzlarında yükselir. Bir milleti ayakta tutan teknoloji değildir; güvenidir. Ekonomi değildir; ahlakıdır. Güç değildir; adaletidir. Çünkü adalet kaybolduğunda şehirler ayakta kalsa da medeniyet çökmüştür.
Tasavvuf büyüklerinin “Olmak, görünmekten daha zordur.” sözü, belki de bugünün en büyük ihtiyacıdır. İnsan görünmek için yoruluyor; olmak için ise sabretmiyor.
Hâlbuki Allah, insanı alkış toplasın diye değil; emanet taşısın diye yarattı.
İnsan aynaya baktığında yüzünü görebilir.
Fakat kalbine baktığında kaderini görür.
Kalp temizse yüzün kusuru güzelliğe dönüşür.
Kalp kararmışsa en kusursuz yüz bile hakikati örtemez.
Belki de çağımızın en büyük devrimi, kusursuz görünmekten vazgeçip samimi olabilmektir.
Çünkü samimiyet, hiçbir makyajın üretemeyeceği bir nurdur.
Ve biliriz ki…
Hakikat alkış istemez.
Hakikat yalnızca şahit ister. Şehid ister. Şahdamarından daha yakın olmanın şuurunu ister.
Şahit ise önce insanın kendi vicdanıdır; sonra tarih… En sonunda da hükmü mutlak olan Allah’tır.
İşte o gün, bütün maskeler yere düşecek.
Ve geriye yalnızca insanın kalbi kalacaktır.
Allah yaptıklarımızdan haberdardır.
