Mücahit Uludağ

Siyaset değil, siyasetin şımarttığı sürü sorunu

Mücahit Uludağ

Asıl sorun siyaset değildi.

Asıl sorun, siyasetin kendi içinden ürettiği bazı insanların zamanla makamı amaç, parayı ölçü, gücü ise hak zannetmesi; daha da önemlisi, bu anlayışın sorgulanmak yerine beslenmesi ve şımartılmasıydı.

Siyaset, insanlık tarihinin en köklü okullarından biridir.

Çünkü siyaset yalnızca seçimlerden, kürsülerden, makam odalarından ve sandıklardan ibaret değildir. Siyaset; insan tanımayı, toplum okumayı, sorumluluk almayı, fedakârlık yapmayı, kriz yönetmeyi ve geleceğe dair bir söz söylemeyi gerektirir.

Gerçek siyaset tüketmez, üretir.

İnsan üretir.

Fikir üretir.

Kadrolar üretir.

Medeniyet tasavvuru üretir.

Devlet aklı üretir.

Toplumun geleceğini taşıyabilecek nesiller yetiştirir.

Bu nedenle siyaset, kökünden kopmuş; dava şuurundan uzaklaşmış; makamı, itibarı ve parayı hayatının nihai hedefi hâline getirmiş bir “sürü” anlayışının ellerine bırakılabilecek kadar basit bir alan değildir.

Çünkü siyaset bir meslekten önce emanettir.

Makam, şahsın büyüklüğünü göstermez; şahsa verilen sorumluluğun büyüklüğünü gösterir.

Para, siyasetin başarısının ölçüsü değildir.

İtibar, alkış ve yakınlık da değildir.

Asıl ölçü şudur:

İnsan yetiştirdin mi?
Bir dava taşıdın mı?
Bir değer ürettin mi?
Adaleti korudun mu?
Liyakati gözetebildin mi?
Sana emanet edilen gücü kendin için değil, millet için kullanabildin mi?

Bugün siyaset üzerine konuşurken çoğu zaman siyasetin kendisini tartışıyoruz.

Oysa asıl tartışmamız gereken, siyasete kimlerin nasıl yetiştirildiğidir.

Çünkü yanlış insanı doğru makama koyduğunuzda, doğru sistem bile zamanla bozulmaya başlar.

Makam insanı bozmaz.

Makam, çoğu zaman insanın içindekini görünür hâle getirir.

Davası olan insan makamı hizmet için kullanır.

Makam tutkusu olan insan ise davayı makamına ulaşmak için kullanır.

İşte aradaki fark budur.

Birinci anlayışta siyaset bir okuldur.

İkinci anlayışta ise siyaset bir merdivendir.

Birinde insan yetişir.

Diğerinde insan kullanılır.

Birinde dava vardır.

Diğerinde hesap vardır.

Birinde sadakat vardır.

Diğerinde çıkar ilişkisi vardır.

Birinde millet vardır.

Diğerinde şahsi ikbal vardır.

Siyasetin en büyük imtihanı: İnsan yetiştirmek

Siyasetin gerçek başarısı kaç kişinin makama getirildiğiyle değil, kaç nitelikli insan yetiştirildiğiyle ölçülmelidir.

Çünkü güçlü siyasi hareketler yalnızca liderleriyle değil, arkalarında bıraktıkları insanlarla yaşarlar.

Bir hareketin geleceği, bugünkü makam sahiplerinin sayısından çok; yarının sorumluluğunu taşıyabilecek insanların yetişip yetişmediğine bağlıdır.

Bu yüzden siyasetin yeniden bir insan yetiştirme okuluna dönüşmesi gerekir.

Genç insana yalnızca görev verilmemeli.

Ona sorumluluk verilmeli.

Sadece slogan öğretilmemeli.

Düşünmeyi öğretilmeli.

Sadece sadakat beklenmemeli.

Ahlak kazandırılmalı.

Sadece makam hedefi gösterilmemeli.

Hizmet şuuru kazandırılmalı.

Çünkü makamla tanışmadan önce ahlakla tanışmayan insan, makamla karşılaştığında çoğu zaman kendisini kaybeder.

Dört temel sütun

Siyasetin yeniden itibar kazanması için büyük laflardan önce dört temel kavramın yeniden merkeze alınması gerekir:

Ahlak.
Adalet.
Liyakat.
Sadakat.

Ahlak, gücü eline geçirdiğinde ne yapmayacağını bilmektir.

Adalet, sevdiğine de karşı olduğuna da aynı ölçüyü uygulayabilmektir.

Liyakat, görevi yakınlıkla değil ehliyetle vermektir.

Sadakat ise kişilere körü körüne bağlılık değil; hakikate, davaya, millete ve ortak değerlere bağlılıktır.

Bu dört kavramdan biri eksildiğinde siyaset de eksilir.

Ahlak yoksa güç yozlaşır.

Adalet yoksa devlet zayıflar.

Liyakat yoksa kurumlar çürür.

Sadakat yoksa dava kişisel hesaplara yenilir.

“Şımartılanlar” meselesi

Bir siyasi hareketi en fazla yıpratan şeylerden biri, yanlış yapan insanın yanlışından dolayı hesap vermek yerine ödüllendirilmesidir.

Sürekli makam verilen,

sürekli korunan,

sürekli öne çıkarılan,

başarısızlığı görmezden gelinen,

ahlaki zaafları tolere edilen insanlar zamanla kendilerini vazgeçilmez zannetmeye başlarlar.

İşte o noktada siyaset insan yetiştiren bir okul olmaktan çıkar; kendisine ayrıcalık sağlayan bir çevre üretmeye başlar.

Bunun sonu bellidir:

Eleştiri düşmanlık sayılır.

Liyakat sorgulama olarak görülür.

Ahlak “eski anlayış” diye küçümsenir.

Dava, kişisel kariyerin arkasına itilir.

Ve nihayet siyaset, topluma yön vermesi gerekirken kendi içindeki küçük çıkar çevrelerinin dünyasına hapsolur.

Böyle bir yapının uzun süre ayakta kalması mümkün değildir.

Çünkü millet, samimiyetsizliği er ya da geç görür.

Siyaset yeniden okul olmalıdır

Siyasetin yeniden güçlenmesi için yeni bir anlayışa ihtiyaç vardır.

Siyaset;

insan yetiştirmeli,
fikir yetiştirmeli,
ahlak yetiştirmeli,
liyakat yetiştirmeli,
sorumluluk sahibi kadrolar yetiştirmelidir.

Gençler siyasete yalnızca seçim dönemlerinde hatırlanan kalabalıklar olarak değil, geleceğin kadroları olarak bakmalıdır.

Teşkilatlar yalnızca organizasyon yapan yapılar olmamalıdır.

Birer mektep hâline gelmelidir.

Genç bir insan siyasete girdiğinde ilk öğrendiği şey “hangi makama nasıl ulaşırım?” olmamalıdır.

İlk öğrendiği şey:

“Ben bu millete ne katabilirim?”

olmalıdır.

Çünkü siyaset makam arayanların değil, sorumluluk almaya hazır insanların alanıdır.

Ve gerçek siyasi hareketler günü kurtaran değil, gelecek nesilleri hazırlayan hareketlerdir.

Bugün ihtiyaç duyduğumuz şey siyasetten vazgeçmek değildir.

Tam tersine, siyaseti yeniden itibarına, köklerine ve asli anlamına kavuşturmaktır.

Siyaseti küçümsemek kolaydır.

Siyasetten uzak durmak da kolaydır.

Zor olan ise siyasetin içine girip onu ahlak, adalet, liyakat ve sadakat üzerine yeniden inşa etmektir.

Çünkü mesele siyaset değildir.

Mesele, siyasetin kimlerin elinde ve hangi ahlakla yapıldığıdır.

Siyaset köklü bir okuldur.

Ve bu okul;

makamı hayatının amacı hâline getirenlerin,

parayı başarı zannedenlerin,

kökünden kopanların,

dava şuurunu kaybedenlerin

eline bırakılamayacak kadar değerlidir.

Siyasetin yeniden üretmesi gereken şey makam sahipleri değil, karakter sahibi insanlardır.

Çünkü bir ülkenin geleceğini makamlar değil, ahlaklı, adaletli, liyakatli ve sadık insanlar inşa eder.

Ve belki de bugün yeniden hatırlamamız gereken en temel cümle şudur:

Siyaset insan tüketmemeli; insan yetiştirmelidir.

Makam insanı büyütmemeli; insan makamı büyütmelidir.

Dava şahısların önünde, millet bütün hesapların üstünde olmalıdır.

Allah’a verilecek hesap ise asla unutulmamalı, unutturulmamalıdır. 

Yazarın Diğer Yazıları