İbadetsiz kişi neye benzer
Muzaffer Dereli
İbadetsiz kişi, giysisiz insana benzer. Elbisesiz kimse nasıl ki soğuk ve sıcakta sıkıntılar çeker ve insanlara karşı mahcub olursa, ibadetsiz kişi de hep sıkıntı çekecektir. Bu, aynı zamanda edep elbisesini de atmış, utanmaz olmuştur. Zira ibadet, cennet elbisesidir. Onu cehennemden koruduğu gibi cennete götürür.
Kul çıplak olarak nasıl dolaşır insanlar arasında? Ne acayip durum değil mi? İşte Allah'a kulluk yapmayanın hali de budur. Yarın melekler onu rencide edecek, perişanlığı boylayacaktır. Bu çok acıdır.
Bunun açık ispatı Hz. Adem a.s ile Havva Annemizin Cennette yasak ağaçtan yedikleri zaman, üzerlerindeki Cennet elbisesinin çıkmasıyla müthiş bir mahcubiyet yaşamalarıdır. İşte günahların dünyada işlenmesiyle, ahiretteki karşılığı budur.
Ya ibadetli?
O takvâ elbisesi giymiştir ya.
Gönlü Allah muhabbeti ile çarpan ve Allah sevgisiyle birbirini sevenler ne büyük mutluluk içinde olacaklar. Pek çok müjde vardır onlara. İşte bunlardan birisi:
Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem- şöyle buyurmuştur:
“Allah’ın kullarından birtakım insanlar vardır ki nebî değildirler, şehîd de değildirler, fakat kıyâmet gününde Allah katındaki makamlarından dolayı onlara nebîler ve şehîdler imrenerek bakacaklardır.”
Ashâb-ı kirâm:
“–Bunlar kimlerdir ve ne gibi hayırlı ameller yapmışlardır? Bize bildir de biz de onlara sevgi ve yakınlık gösterelim yâ Rasûlâllah!” dediler.
Rasûlallâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem-:
“–Bunlar öyle bir kavimdir ki, aralarında ne akrabâlık ne de ticâret ve iş münâsebeti olmaksızın, sırf Allah rızâsı için birbirlerini severler. Vallâhi yüzleri bir nûrdur ve kendileri de nûrdan birer minber üzerindedirler. İnsanlar korktukları zaman bunlar korkmazlar, insanlar mahzûn oldukları zaman bunlar hüzünlenmezler,” buyurdu ve peşinden şu âyeti okudu:
“Bilesiniz ki, Allah’ın ’ın dostlarına korku yoktur; onlar üzülmeyecekler de. Onlar ki Allah’a îmân etmişlerdir ve hep takvâ ile (de) korunur dururlar. Onlara dünyâ hayâtında da, âhiret hayâtında da müjdeler vardır. Allah’ın sözlerinde değişiklik yoktur. İşte bu, en büyük kurtuluştur.” (Yûnus, 62-64) (Ebû Dâvûd, Büyû, 76/3527; Hâkim, IV, 170)
Rabbimiz bizleri de onlardan eylesin. Bu uğurda gayret etmeyi nasip eylesin.
ŞÜKÜR OLSUN RABBİNE !
Şükür olsun Rabbine,
Devam eyle hamdine,
Zikir olsun diline,
Lâ ilâhe illâllah.
Devâ olsun derdine,
Sırlar insin kalbine,
Huzur olsun gönlüne,
Lâ ilâhe illâllah.
Seher yeli getirsin,
Dünya tadı bitirsin,
Gönül ehli bilirsin,
Lâ ilâhe illâllah.
Özde olsun sevdâsı,
Vücut bulsun takvâsı,
Şifa bulsun yarası,
Lâ ilâhe illâllah.
Hasta kalbin ilâcı,
Hem de olur cilâcı,
Budur kulun sertâcı,
Lâ ilâhe illâllah.
Görsün dâim gözlerin,
Söyler olsun dillerin,
Budur zikrin bilesin,
Lâ ilâhe illâllah.
Cümle zerrât zikreder,
Hem Rabbe hamdeder,
Âşıklar yüzün seyreder,
Lâ ilâhe illâllah.
Dilin kalpte olursa,
Sadrın dâim yanarsa,
Kulluk tâcın bulursa,
Lâ ilâhe illâllah.
Zikret sen de Sehaî,
Sakın olma mürâî,
Dile Havz-ı Kevseri,
Lâ ilâhe illâllah.
