Azerbaycan, Gürcistan sınırında düşen uçakta 20 askerimizin şehit olması hepimizi derinden üzdü. Bizim için ise bambaşka bir hikâye oluştu, büyük bir acı bıraktı…
Olayın başına gidecek olursak; Geçtiğimiz salı günü ikindin dört, beş civarı askeri kargo uçağının düştüğü haberini sosyal medyada gördüm. Dışarıda olduğumuzdan detayından haberdar değildim. Kargo uçağı denilince insanın aklına ilk başta iki pilot, birkaç personelin bulunabileceği bir uçak geliyor. Uçakta kaç kişinin olduğu, kurtulan olup olmadığıyla ilgili bir bilgi yoktu. Okulların tatil olması sebebiyle Konya’ya gelmiştik. Akşam yemeğinde sohbet arasında askeri uçak düşmüş, kaç kişinin olduğuyla ilgili bilgi yok diye konuşup geçmiştik. Sonrasında gece 11’de halam babamı aradı. O saatte telefon çalıyorsa iyi bir haberin olması zordur. Babam halamın telefonuna yetişemedi, onu tekrar aramaya çalışırken bu kez arayan amcamdı. Aklımıza hemen babaannem geldi. 80 yaşının üzerindeki babaanneme bir şey mi oldu diye düşünüyorduk.
Babam bir yandan telefonla konuşurken biz olan biteni anlamaya çalışıyorduk. İbrahim’in oğlu deyince üzerimize bir kazan kaynar su dökülmüş gibi olduk. Babamın İbrahim dediği teyzesinin oğlu. Onu oğlu da bizim büyük teyzemizin torunu oluyor. Ahmet Yasir’in Merzifon hava üstünde görev yaptığını biliyorduk fakat o kadar. Karabağ’ın kurtuluş günü etkinlikleri kapsamında Azerbaycan’a gittiğinden elbette haberimiz yoktu. Babamlar hemen İbrahim amcaların evine gittiler, durumun ne olduğunu bilmediğimizden, kalabalık etmeyelim düşüncesiyle telefondan haber aldık.
Meğer o gün ikindin beş civarı aileye uçağın düştüğüyle ilgili haber verilmiş. Fakat şehitlerimize hemen ulaşılamadığından, olayın sıcaklığıyla net bir açıklama yapılmamış. İki uçağın olduğu, birinde personel diğerinde mühimmat bulunduğu, hangisinin düştüğüyle ilgili net bilginin olmadığı falan söylenmiş. Kısacası aile acı habere alıştırılmaya çalışılmış. Gece 10 buçuk, 11 civarı ise Ahmet Yasir’in şehit olduğu haberi ailesine resmen bildirilmiş.
Ahmet Yasir haberlerde geçtiği gibi 25 değil, 29 yaşındaydı. 30. doğum gününe birkaç hafta kalmıştı. Kardeşimle yaşıttı. Biz küçükken İbrahim amcalarla evimiz fazla uzakta değildi. Teyzeoğlularının arası iyi olduğundan ortalama haftada bir görüşürdük. Ahmet Yasir’in abisi Musa, ablası Merve ile çok oyun oynardık. Zamanla büyüdük, hayat telaşesi artı, aradaki mesafeler uzadı falan. Fakat ne olursa olsun bayramdan bayrama da olsa İbrahim amcamgile mutlaka gider gelirdik. Ahmet Yasir ile görüşür, konuşurduk. Efendi bir çocuktu. Askerlik mesleğine başlayınca ailesinin gurur kaynağı olmuştu. Ahmet Yasir’den bahsederken İbrahim amcamın gözlerinin içi gülüyordu.
İbrahim amcamgil yaşadıkları onca badireye rağmen mutlu bir aileydi. İki oğlu ve iki kızını evermiş, tekne kazıntısı son oğluyla birlikte çekirdek aile olarak yaşıyorlardı. Çarşamba günü sabah cenaze evine gittiğimizde İbrahim amcama taziye için sarıldım. Koca adam sanki bir gecede 10 yaş yaşlanmış gibiydi. Metanetli durmaya çalışıyordu ama hâli ortadaydı. Allah kimseye evlat acı yaşatmasın. Şehidimizin ağabeyi Musa’da dik durmaya çalışıyordu ama konuşurken kelimeleri bir türlü toparlayamıyordu. Ne yaptığını bilmez bir hâldeydi. Annemlerden duyduğumuz kadarıyla şehidimizin annesi Fatma teyze, kız kardeşlerinin durumu da benzerdi. Ateş yine düştüğü yeri yakmıştı. Bu sefer ömrü hayatımda ilk defa ateşin düştüğü yere bu kadar yakındım. Ahmet Yasir sülalemizin ilk şehidiydi…
Cuma günü, Cuma namazından sonra Konya şehitliğinde şehidimizi son yolculuğuna uğurladık. Haberlerden mutlaka takip etmişsinizdir. Çok görkemli bir kalabalık vardı, sanki bütün Konya oradaydı. Ben böyle görkemli bir kalabalığa rahmetli Tahir hocanın cenazesinde şahit olmuştum. Hayatımda ilk defa bir şehit cenazesine katılmak nasip oldu, o da akrabamız oldu. Cenaze namazının ardından iki tane askeri jet üzerimizden uçarak şehidimizin cenazesini adeta selamladı. Konyamız gerek belediyesi, gerek siyasi, bürokrasi ve sivil toplumu ve elbette vatandaşlar olarak en iyi şekilde şehidimizi son yolculuğuna uğurladı.
Haberlerde en fazla birkaç dakikamızı ayırarak geçtiğimiz şey başımıza gelince çok kötü olduk. Biz bu haldeysek şehidimizin anne, babası, hanımı, kardeşleri, birinci dereceden akrabaları ne haldedir tahmin etmek çok zor. Artık sözün bittiği yere geldik. Ahmet Yasir ailesine, bize hem büyük bir gurur kaynağı oldu hem de tarifsiz bir acı bırakarak 30 yaşına gelemeden en yüksek makamdaki yerini aldı. Allah şehadetini kabul etsin. İbrahim amca, bundan sonra şehit babası olmanın gururunu taşıyacak ama evladının acısı hep içinde kalacak. Gördüğü herhangi bir askeri uçakta aklına doğrudan oğlu gelecek… Allah sabır versin.
Uçağın düşmesi ile ilgili doğru yanlış çok fazla şey yazılıp çiziliyor. Bizim için gün acımızı yaşama günü. Devletimiz inşallah gerekli incelemelerin ardından en doğru açıklamayı en kısa sürede yapacaktır. 20 şehidimiz ve ailesine son görev ancak bu şekilde tamamlanabilir…
