ABD, İran savaşı belli bir rutinin etrafında dönüyor. Ülke gündeminde ise ekonomi başta olmak üzere benzer şeyler konuşuluyor. Konuşuluyor ama olumlu anlamda bir gelişme yok. Ekonomi yönetimimiz bildiğini okumaya, vatandaşında canı yanmaya devam ediyor. Bu rutin gündemin içerisinde geçen hafta değindiğimiz çocuk, aile, eğitim sistemi, öğretmen mevzuna farklı bir yerden devam edelim.
Şanlıurfa ve Kahramanmaraş’taki okul saldırılarının ardından sorunun kaynağı ne, çözüm ne olabilir vb. sorular havada uçuştu. Geçen hafta kendi meşrebimizce bazı tespitlerde bulunmuştuk. Okumayanlar bakabilir. Geldiğimiz noktada Millî Eğitim, Aile, İçişleri Bakanlıkları kendi sorumluluk alanlarına göre alınacak önlemlerden bahsettiler. Önlemlerin çoğu kâğıt üstünde iyi gibi görünse de uygulama açısından sıkıntı yaşanacak şeylerden oluşuyor.
Zaten biz ülke olarak kâğıt üstünde her alanda çok iyi, başarılı bir ülkeyiz. Uygulamaya gelince bocalıyoruz(!) Herkese eşit bir şekilde uygulansa çok iyi yasalarımız, yönetmeliklerimiz var ama işi bilen bir şekilde arkasında dolanabiliyor. Ekonomi yönetimimizin kâğıt üzerinde çok iyi bir politikası var ama uygulanmasına izin verilmiyor ki. Gündem sürekli değişiyor, savaşlar çıkıyor ekonomi yönetimimiz bocalamak zorunda kalıyor. ABD’nin İran’a saldıracağı kaç yıldır kahvehanelerde bile konuşulan bir mevzu iken ekonomi yönetimimiz çok şaşırmış gibi davranıyor. Enflasyon hedefi belirlenirken savaş ihtimali göz ardı edilebiliyor. Hedeflenen enflasyon ile gerçeği arasındaki makas her geçen gün artıyor. Sıkıntı şu ki milyonlarca çalışanın maaşına zam, kâğıt üzerinde hedeflenen enflasyona göre yapıldı…
Neyse biz konuyu dağıtmadan devam edelim. Okul önlerinde polisin daha fazla görünür olması, okullar ve en yakın polis karakolunun sürekli iletişim hâlinde bulunması vb. olumlu şeyler. Fakat bakanlıklar tarafından kurulacak veli destek hattı falan sadece yeni istihdam sağladığıyla kalır. Bir velinin çocuğuma söz geçiremiyorum, ne yapmalıyım diye bu hattı arayacağını zannetmiyorum. 112 hattını taciz edenler yeni bir alternatif bulmuş olurlar. Eğitim sisteminde herkes tarafından bilinen, dile getirilmesine rağmen bir çözüm bulunmayan sorunlar devam ettiği sürece aynı şeyleri konuşmaya devam ederiz.
Ortaokul, tam bir geçiş dönemi. Ortaokuldaki öğretmenlerin gözlemlerinden faydalanarak bedava bir veri havuzu oluşturulabilir. Çocukların, uyku, beslenme alışkanlıkları bile psikolojileri için oldukça önemli. Sabah okula giden öğrencilerin büyük bir kısmı evde kahvaltı yapmadan gidiyor. Simit, poğaça, tostla güne başlıyorlar. Ortaokulunun son sınıflarında bulunan ve liselilerin uyku düzenleri de oldukça kötü. Dijital dünyada vakit geçirmekten uyumaya bile fırsat bulamıyorlar. Perte çıkmış, algılamaya kapalı bir zihinle güne başlanınca o günün çok da verimli olamayacağı ortadadır.
Hâlbuki sabah en fazla 20 dakika erken kalkılırsa evde güzel bir kahvaltı yapılabilir. Elbette o saatte anne veya babanın kalkıp kahvaltıyı hazırlaması gerekiyor. “Modern” ailelerimizde anne ve babalar da koştur koştur işe yetişmeye çalışıyor. Elbette onlar da kahvaltı yapmayıp ya yolda ya da işyerlerinde sağlıksız şeylerle güne başlıyor. Daha güne başlarken sıkıntı yaşanan aileler diğer büyük sorunlarla nasıl mücadele edebilecek ki. Dijital esaret, bağımlılık diyoruz ama burada da çocuklardan önce ebeveynlerin tedavi edilmesi gerekiyor. Algoritmanın sonsuz verisi sayesinde hunharca odaklanmadan ekran kaydıran insanlar var. İş yerinden eve servis yerine otobüs ile döndüğüm de hep benzer manzaralar ile karşılaşıyorum. Oturacak bir yer bulanın yaptığı ilk şey kulaklığını takıp telefona gömülmek oluyor. Anlamsızca kaydırdığı ekran da aklı sıra günün yorgunluğunu atıyor. Yani İngilizlerin pub kültürünün farklı bir versiyonu. İşten çıkıp eve uğramadan kahvehaneye giden babalar da farklı bir ebeveyn profili. Kahvenin önüne gelen mobil ciğerciden ekmek arası bir şeyleri akşam yemeği yerine yiyerek saatlerce kahvede vakit geçirebiliyorlar. Yani demem o ki sağlıklı bir çocuk, aile ilişkisi için en başta hiç olmazsa akşam yemeğinde aile bir arada olmalı. Bunun bile sağlanmadığı bir ortam da daha büyük, uygulanması zor tespitler yapmak gereksiz kalıyor.
Dijital bağımlılıkla alâkalı saçmalık akşam evde de aynı şekilde devam ediyor. Bir yandan açık olan TV ortama gürültü yayarken diğer taraftan aile bireyleri ellerindeki telefonlarla bambaşka bir dünyadalar. Bir yandan dizi izleyip diğer yandan telefon ile ilgilenebilmek bize özgü bir davranıştır büyük ihtimalle. Telefonları bir kenara bırakıp ailecek sohbet edilsin falan demeyeceğim. Çünkü akıl vermeyi sevmem, öte yandan bunu demek bile komik. Sıradan olması gereken şeyleri ıskalayıp sonra büyük çözümlerin peşine düşüyoruz. Elbette büyük çözümlerden önce büyük sorunlara bulaşmış oluyoruz. İşin sıkıntılı tarafı şu ki büyük sorunlara bulaşmasına rağmen durumun farkında olmayan, umursamayanların sayısı toplum da büyük bir çoğunluğu oluşturuyor. Elbette bunların çözüm gibi bir dertleri de yok. Durduk yere diğer insanların başlarını yaktıklarıyla kalıyorlar.
Bu mevzu ile alâkalı ne söylesek bir şeyler eksik kalacak. Daha en başta temel sorunlara bir çözüm bulamadan büyük denizlerde boğulmanın bir anlamı yok. Aslında herkes her şeyin farkında ama silkelenip kendine gelmek için ilk adımı atmaya cesaretleri yok, eriniyorlar. Hâl böyle olunca da aynı şeyleri konuşmaya devam ediyoruz.
