ABD, İran savaşından mı konuşmalı, CHP’nin kaosundan mı yoksa sıradan insanın gündelik telaşından mı? Resmen etrafımıza çizilmiş görünmez çemberin içerisinde dönüp duruyoruz. Ötesine geçemiyoruz. Tam bir şeyler olacak gibi oluyor ama nedense olmuyor. Hep ümit edip koşturuyoruz. Bu yıl kış çetin geçmişti, ilkbaharı göremeden yaza bağladık gibi. Yazın geldiğinden de çok emin değiliz, yağışlar devam ediyor. Bir önceki kış ise kuraklıktan şikâyet ediyorduk. Harala, gürele içerisinde haziranın da ortasına gelmişiz. Haziran ayı öyledir, genellikle nasıl geçtiği belli olmaz. Teoman durduk yere “bitmiş haziran” diye şarkı yazmamış(!)
ABD, İran savaşı piyasa manüpülatörlüğüne dönüştü. Trump, sürekli birbiriyle çelişen açıklamalarıyla piyasalarla oynuyor. İran’ı şöyle vuracağız, böyle vuracağız diyor. Sonrasında anlaşmaya çok yakınız… İran ise Trump’ın her dediğini yalanlamakla meşgul. Altın piyasasında günlük 200, 300 liralık hareketler artık doğal karşılanıyor. Petrol başta olmak üzere enerji piyasası da oyuncak oldu. Ülkemizde dolar 50 liraya doğru yolculuğunu sessiz ama derinden sürdürüyor. Sonbahardan önce bu yolculuk tamamlanır gibi görünüyor.
Sıradan insan, vatandaş oradan oraya sürükleniyor. Fiyat algısını kaybetti. Tavuk fakirin etiydi, klasik bir şekilde yaz gelince fiyatlar iki katını geçti. Hükümet, uzun süre beyaz et piyasasını izlemekle yetindi. Sonrasında bilmem kaç tane firmaya denetim kayyumu atandı. Serbest piyasanın bu kadar serbest bırakılmaması gerektiğiyle ilgili bugüne kadar o kadar çok yazdık ki artık yorulduk. İş vatandaşın lehine dönecekse, piyasa rahatlayıp fiyatlar normalleşecekse üç, dört harfli zincir marketlere de en kısa sürede kayyum atansın.
Bereketli bir kışı geride bıraktık. Çiftçinin mahsulü iyi görünüyor, meyve, sebze bol. Fakat açıklanan hububat fiyatlarından çiftçi hiç memnun değil. Bu fiyatlama işinden hiç anlamam. Yazı İşleri Müdürümüz Seyfullah Koyuncu’nun bir hafta önceki yazısını referans alarak konuşuyorum. Devlet bolluk, bereketin olduğu bir yerde çiftçiye “sana bu kadarı yeter” diyerek insanların emeğinin karşılığını vermiyor, hevesini kırıyor. İki gün sonra çiftçi, hububat yerine farklı alternatiflere dönse veya tarlaları nadasa bıraksa çok mu iyi olacak?
Bu hububat fiyatlarının belirlenmesinde de yüzde yüz ekonomi yönetimimizin parmağı vardır. Malum ekonomi yönetimimiz, kâğıt üstünde yaptığı hiçbir hesabın tutmamasıyla, sürekli hedefleri revize etmesiyle meşhur. Çiftçiye hakkını vermek yerine orada kullanılacak parayla başka bir açığı kapatmayı çalışacaklar. Kapatabilecekler mi elbette hayır. Çünkü ortada bereket yok, uyanıklık var. Kemer sıkarak vatandaş bunaltılıyor. Savaşlar, dünya genelindeki belirsizlik falan işin makyajı olarak sunuluyor. Mesele şu ki ekonomi yönetimimiz vatandaşın rahat nefes almasını istemiyor. Aksi olsa bu kadar yanlış politika da ısrar edilmez, hatalardan ders alınırdı.
Kahvehanedeki yaşlı insanlar da, ortaokul lise çağındaki gençlerde ekonomiden konuşuyorsa ortada ciddi bir sıkıntı var demektir. İnsanların ailecek iyi vakit geçirmesi, gençlerin eğlenmesi göze batar oldu. Vatandaşın bir mangal keyfi vardı, zehir etmek için valilik, belediyeler ellerinden geleni yapıyor. Orası yasak, burası yasak. Ormanda mangal yasağını bir yere kadar anlarız da, çoğu şehirde 15 Haziran, 15 Ekim tarihleri arasında ormana girmek bile yasaklandı. Yaz ayında ormana giremeyeceksek orman ne için var merak ediyorum? Tek derdimiz oksijen ise oksijen tüpü de pekâlâ o işi görür. Orman yangınıyla yasakla mücadele edilemez. Vandal, cahil, kıro artık ne derseniz onlar yüzünden sıradan vatandaşın ormanda vakit geçirmesini yasaklamak çok ucuz, yakışmayan bir karar. Fakat ne valilerin ne de belediyelerin umurunda. Durduk yere hazretlerin başı ağrımasında vatandaşta ne hâli varsa görsün…
Bir tarafta bir biletin binlerce liraya satıldığı konserler hınca hınç doluyor. Diğer tarafta ücretsiz Tarkan konseri için insanlar saatler önce sıraya giriyor. Özellikle gençler bir şeyler yapmak istiyor. Ellerinde imkânlar kısıtlı. Sosyal medyada ise çok renkli bir hayat görüyorlar. Orada millet hayatını yaşıyor. Bazıları için ise bir haftalık deniz kıyısında tatil bile hayal. Siyasetçilerimiz, bürokratlarımız, belediye başkanları ise kendi dünyalarındalar, vatandaşın günlük dertlerinden, umutlarından, hayal kırıklılıklarından bir haberler. Sıradan insandan sabretmesi bekleniyor. Önüne kötü örnekler konularak haline şükret deniliyor. Sıradan insan sabırlı, haline şükrediyor. Fakat kendisine akıl verenlerin yaşantısını görünce zıvanadan çıkmak zorunda kalıyor. Çünkü ortada çok büyük bir çelişki var. Çelişkinin sonunda ise elde var hayal kırıklılığı…
