Ömer Kocabaş

Gazze'yi ne zaman hatırlayacağız?

Ömer Kocabaş

Biz dış politikada artık kabak tadı vermeye başlayan ABD, İran savaşı içeride ise AHBAP, yeni kurulan parti saçmalıklarıyla vaktimizi öldürürken Gazze’de soykırım aralıksız devam ediyor. Gazze’yi unuttuk, tam anlamıyla unuttuk denilmese de bir kenara attık, bıraktık. Gündemimizden düştü. İlk beşte olmadığı kesin. Peki, ne oldu da Gazze’yi unuttuk, Gazze’de bir şeyler mi düzeldi, işler yoluna mı girdi? Bu rahatlığımızın sebebi ne? Yaz sıcağında bahsedilecek o kadar konu varken dön dolaş yine Gazze’yi yazmak bilmiyorum ne kadar akıllıca ama yazmalı, söylemeliyiz. Gazze, Filistin hiçbir zaman gündemimizden düşmemeli…

ABD, İran arasındaki düşük yoğunluklu savaş artık pembe diziye dönüşmeye başladı. Anlaşılan savaş iki tarafın da işine geliyor. Yoksa son yapılan anlaşma taraflar için makuldü. ABD’nin savaşı bitirmeme gerekçelerinin başında İsrail’e alan açma çabası geliyor. İsrail artık bitti, ABD, Trump İsrail’i dinlemiyor falan diye sözüm ona analizler yapılıyor ama geçiniz. ABD, İran savaşının Gazze’deki soykırımının görülmemesi için bir paravan olarak kullanıldığını net olarak söyleyebiliriz. Savaş İran’ın da işine geliyor gibi görünüyor. Ülkedeki muhalifler tamamen sustu. Rejim üzerinde bir baskı kalmadı. Yaşanılan ekonomik sıkıntılara da savaş bahane olarak sunulunca her şey hallolmuş oldu.

Savaştan biraz Körfez ülkeleri şikâyetçi gibi görünüyor. Fakat petrol fiyatının yeniden 100 doların üzerine çıkması onları da bir süreliğine susturur. Hem susmasalar ne olacak ki? Nasıl olsa ABD’nin aldığı her karara uymak zorundalar. Uzun süredir ABD’nin kucağına öyle bir oturdular ki kısa zaman da kalkmalarına imkân yok(!) Bakın işler böyle gelişiyor işte. Sözde Gazze’den bahsedecektik ama ABD, İran savaşını konuşmaktan kendimizi alamıyoruz. Söz bir türlü Gazze’ye gelemiyor.

Gazze’de soykırım sistematik bir şekilde devam ediyor. Ölüm haberleri günlük üç, beş, bazı günler 10 olarak ama sürekli geliyor. İsrail bilinçli bir şekilde öldürüyor. Geçtiğimiz günlerde Gazze’den bir anne ve üç oğlunun ölüm haberi gelmişti. Aileleri tamamen ortadan kaldırarak bilinçli bir şekilde soykırıma devam ediyorlar. Elbette ilk hedef her zaman kadın ve çocuklar. Diğer yandan inşa edilen devasa duvarlarla Gazze’yi bir labirent gibi bölüyorlar. Uydu görüntüleri ortada. Gazzelilerin yaşam alanları her geçen gün daraltılıyor. Gazze’de sözüm ona bir ateşkes var, daha doğrusu kapsamlı bir anlaşma yapılmıştı. Anlaşmanın ilerleyen aşamalarında Gazze yeniden imar edilecekti falan.

Bu anlaşmada nedense bir türlü ilerleme sağlanamıyor. Ekim ayına pek bir şey kalmadı. Gazzeliler üç yıldır soykırım altında, bir lokma ekmek, bir yudum su ile günü kurtarmanın derdindeler. Gazze şöyle imar edilecek, Gazzeliler için böyle iş imkânları sunulacak gibi bir şeyler duymuyoruz. Gazze haber bültenlerinde ilk beşin gerisinde kaldı. Gazetelerin ilk sayfasında yok, dış haberler sayfasında yeri çeyrek sayfanın altına düştü. Maç skoru verir gibi bugün Gazze’de şu kadar ölü, bu kadar yaralı var denilip geçiliyor. Öte yandan Filistin’in her yeri birer Gazze’ye dönüşüyor. Batı Şeria’da yerleşimci diye adlandırılan İsrailli işgalciler kafalarına göre insan öldürüp, evleri, tarlaları işgal edebiliyor. Hukuk, adalet elbette yok. Herkes olanı biteni izliyor.

İzliyor deyişimiz bile artık lafın gelişi. Gazze görmezden geliniyor, kafalar farklı yöne çevriliyor. NATO zirvesi, ABD, İran savaşı, artan petrol fiyatları falan derken bizim dış politikamızda bile Gazze, Filistin çok gerilere düştü. Cumhurbaşkanı Erdoğan’dan, ilgili bakanlardan Gazze’nin geleceğine dair somut, umut içeren açıklamalar duymayalı epey zaman oldu. Gazze’ye üzülmek, dua etmek biz sıradan vatandaşların işi. Siyasetçilerin aksiyon almaları lazım. Fakat paravan olarak kullanılan ABD, İran savaşını bir türlü aşamıyoruz. Sanki iki mesele ile aynı anda ilgilenilmezmiş gibi bir hava hâkim. Bir gün gelir elbette bu savaş biter. Fakat o zaman Gazze diye bir yer kalır mı artık o kadar emin değiliz. Gariban Lübnan ise iyice dışarıda kaldı. İsrail her gün orada da ilerlemeye devam ediyor ama kimse farkında değil, daha doğrusu umursamıyor.

Gazze üzerine yazı yazıp, Gazze’yi hatırlatıp vicdanımızı rahatlatmanın derdinde değiliz. Zaten bu iş öyle birkaç yazıyla olacak şey değil. Fakat insanların bir anda bu kadar kör, umursamaz olması canımızı sıkıyor. Yaz günü millet tatil havasındayken Gazze’den, soykırımdan bahsedip insanların keyfini kaçırmış oluyoruz. Hele bir yaz bitsin, günler kısalsın, havalar soğusun o zaman gerçek gündeme dönülür. Gazze yeniden akıllara gelir. O zamana kadar Gazzeliler de bir zahmet başlarının çaresine bakıversinler…

Yazarın Diğer Yazıları