Okullar kapandı, yaz tatili geldi. Hatta tatilin ilk haftası bile bitti. Özellikle anne ve babanın birlikte çalıştığı aileler koca yaz çocukların hakkından nasıl geleceğiz diye düşünüyor. Modern diye nitelen aile yapımızda çocuk birlikte vakit geçirilen değil, zapt edilmesi gereken bir canlı türüne dönüştü. Ortalıkta dolaşıp ayak bağı olmasın diye binlerce çocuk saçma sapan kurslara gönderiliyor. İki aylık yaz okulu denilen yerlerde elbette bir şey öğrenemeyecekler zaten böyle bir amaçta yok. Yine okul zamanında olduğu gibi sabahın köründe yollara düşecekler maksat anne baba çalışmaya gitmişken onlar da evde tek başına kalıp insanı tedirgin etmeyip, bir şeyler yapıyormuş gibi görünsünler…
Özellikle anne ve babanın birlikte çalıştığı ailelerin yoğun olduğu şehirlerdeki camiler üzerine bir araştırma yapılsa tatilde camiye gidip dinine dair temel bilgileri öğrenmeye çalışan çocukların camilere yeteri kadar ilgi göstermediği görülecektir. Çünkü camilerimizdeki eğitim sabahtan öğleye kadar. Peki, yaz okulu denilen yerlere giden çocuklar dinlerini nasıl öğrenecekler? Aileler yoğun çalışma temposunda evde çocuğa ne kadar vakit ayırabiliyor ki bir de üstüne dini bilgileri öğretsin. Temel dini bilgileri bile öğrenemeden yetişen bir çocuktan nasıl bir gençlik bekleyeceğiz? Aslında belli yaş grubundaki gençlerimize bakarsak sonuçları ortada. Ondan sonra gelsin toplumsal yozlaşma şikâyetleri, biz eskiden böyle değildik yakınmaları. Bütün bunlar bir günde olmadı, bu sorunun da yeni farkına varmadık. Fakat soruna bir çözüm bulamıyoruz, her geçen günde büyüyor.
Konya’da bu kadar bozulma henüz yaşanmadı. Eski zaman kadar olmasa da çocuklar yine camilerimizdeki kurslara ilgi gösteriyor. Konya Büyükşehir Belediyesi’nin artık geleneksel hâle getirdiği güle oynaya camiye gel projesi de bu aşamada çok olumlu katkılar sağlıyor. Çocukların camiye gelmesi için teşvike ihtiyacı var. Bu projedeki bisiklette çocuklara kendi emekleri ile bir şey kazanma duygusu verecek. Elbette sonrasında namaza devamlılık sağlanırsa çok daha iyi olur. Bu arada babalar da çocukları sayesinde sabah namazını bedava getirip, üstüne bir de camiye gittikleri için daha çok sevap kazanmış olacaklar(!)
Çocukların dijital cihazlara bağımlılığı da hep eleştirdiğimiz ama çoğu zaman çözüm bulamadığımızdan eleştirdiğimizle kaldığımız bir sorunumuz. Bu dijital cihazlar sayesinde artık çocuklar kendilerini çocuk olarak görmüyor. Sekiz, dokuz, 10 yaşındaki çocuklar bile oyuncakla oynamadıklarından ergen gibi tavırlar sergiliyor. Elbette işin sonun da erken ergenlik ortaya çıkıyor. Bu durum da çocukların sağlıklı gelişimini engelliyor.
Geçen gün sekiz yaşındaki kızım annesi ile birlikte yürürken karşılarına aynı yaş grubundan üç kız çıkmış. Bizimkine “sen hangi manifest kızısın” diye sormuşlar. Bizimki manifestin ne demek olduğunu bilmiyor, ne de o isimdeki müzik grubunu. Sekiz, dokuz yaşında manifest grubunu dinlemeye başlayan, grup üyelerini örnek alan çocuklardan nasıl sağlıklı bir nesil bekleyebiliriz ki. Kızım bunu söyleyince karne hediyesi olarak bir bebek daha aldım. Oyuncakların güvenilir dünyasında kendi hayal gücüyle bir şeyler yapması bana daha sağlıklı geliyor.
Oyuncak demişken çocuklar, hatta yetişkinler için bile izlenebilecek bir filmden bahsetmek istiyorum. Bir külte dönüşen Oyuncak Hikâyesi serisinin beşinci filmi şu ara vizyonda. Filmde dijital cihazların yaygınlaşması ile birlikte çocukların oyuncaklara olan ilgisinin azalması, buna karşı alınabilecek önlemler, arkadaşlığın önemi vb. mesajlar veriliyor. Üstelik film 3 D. Bu zamanda sinema mı kalmış, dijital platformlara düşünce izleriz diyenlerin ağzına kürekle vurmak gerek. Eğer daha önce izlemediyseniz çocuğunuzla birlikte önce serinin diğer filmlerini izleyin ardından sinemaya koşun. Yeni nesil çocuklar bu kadar teknolojiyle haşır neşir olmalarına rağmen eminim sinemada 3 D film izlememişlerdir. Sinemaya gidin bir değişiklik olsun…
