Bir şehri şehir yapan sadece yolları, binaları, parkları veya meydanları değildir. Şehirleri asıl ayakta tutan; onların hafızası, kimliği ve nesilden nesile aktardıkları manevi mirastır.
Akşehir de işte böyle bir şehirdir.
Anadolu’nun ortasında asırlardır hikmetin, mizahın, irfanın ve sağduyunun sembolü olarak yaşayan Nasreddin Hoca’nın şehridir Akşehir…
Öyle ki bugün dünyanın birçok ülkesinde tanınan Nasreddin Hoca, aslında sadece bir fıkra kahramanı değildir. O; Anadolu insanının düşünce dünyasını şekillendiren, güldürürken düşündüren, insanı insan yapan değerleri nesillere aktaran büyük bir gönül eridir.
Peki bugün onun adına düzenlenen şenlikler gerçekten onun ruhunu mu yaşatıyor?
İşte Akşehir kamuoyunda yükselen itirazların temelinde yatan soru budur.
Uluslararası Nasreddin Hoca Şenlikleri kapsamında sahne alacağı açıklanan sanatçı tercihi, şehirde ciddi bir tartışmayı beraberinde getirmiştir. Elbette hiç kimsenin sanata, müziğe veya sanatçılara karşı bir tavrı yoktur. Tartışılan şey sanat değil; seçilen isimlerin temsil ettiği kültürel atmosfer ile Nasreddin Hoca’nın manevi mirası arasındaki uyum meselesidir.
Çünkü her etkinlik kendi ruhunu taşımalıdır.
Mevlana etkinliğinde farklı bir hassasiyet aranır.
Hacı Bektaş Veli anmalarında farklı bir atmosfer beklenir.
Yunus Emre programlarında farklı bir dil tercih edilir.
Nasreddin Hoca Şenlikleri de bundan bağımsız düşünülemez.
Bugün Akşehir halkının önemli bir kısmı şu soruyu sormaktadır:
“Nasreddin Hoca’nın adına yapılan bir organizasyonda neden onun temsil ettiği değerleri daha fazla öne çıkaran programlar yerine toplumun bir bölümünü rahatsız eden tercihler yapılmaktadır?”
Bu soru küçümsenecek bir soru değildir.
Çünkü yerel yönetimler sadece hizmet üreten kurumlar değildir. Aynı zamanda şehirlerin kültürel hafızasını korumakla da yükümlüdürler.
Belediyecilik yalnızca asfalt dökmek, park yapmak veya bina inşa etmek değildir. Belediyecilik aynı zamanda şehrin ruhuna sahip çıkmaktır.
Akşehir Belediyesi’nin de bu tartışmayı siyasi gözlüklerle değil, sosyolojik ve kültürel açıdan değerlendirmesi gerekir.
Çünkü şehirlerin ruhu bir günde oluşmaz.
Yüzlerce yıllık birikimle meydana gelir.
Ve ne yazık ki bazen bir gecede zarar görebilir.
Bugün Türkiye’nin birçok yerinde benzer tartışmalar yaşanıyor. Yerel kültür ile küresel popüler kültür arasındaki mücadele giderek büyüyor. Şehirlerin kendine özgü karakterleri, giderek birbirine benzeyen festival ve konser programlarının gölgesinde silikleşiyor.
Oysa Akşehir sıradan bir şehir değildir.
Nasreddin Hoca da sıradan bir isim değildir.
Bu nedenle onun adına yapılan organizasyonlar da sıradan olmamalıdır.
Bugün çocuklarımız Nasreddin Hoca’yı ne kadar tanıyor?
Şenliklere gelen gençler onun hikmet dolu sözlerinden ne kadar haberdar?
Programlarda kaç etkinlik doğrudan Nasreddin Hoca’nın fikir dünyasını anlatıyor?
Kaç panel, kaç konferans, kaç kültürel çalışma bu mirası gelecek kuşaklara aktarmayı hedefliyor?
Belki de asıl üzerinde durmamız gereken konu budur.
Çünkü kültür, sadece eğlenmek değildir.
Kültür aynı zamanda hatırlamaktır.
Köklerine sahip çıkmaktır.
Medeniyetini geleceğe taşımaktır.
Bugün Akşehir’in ihtiyacı olan şey daha yüksek sesli hoparlörler değil, daha güçlü bir kültürel vizyondur.
Nasreddin Hoca’nın adını taşıyan bir şenlik, onun temsil ettiği hikmet ve irfanı merkeze koymalıdır.
Aksi halde geriye sadece kalabalıklar kalır.
Fakat hafıza kaybolur.
Kimlik silinir.
Ruh eksilir.
Bu nedenle Akşehir Belediye Başkanı Sayın Ahmet Nuri Köksal’ın, demokratik yönetim anlayışının gereği olarak yükselen toplumsal hassasiyetleri dikkate alması, şehir halkının taleplerini yeniden değerlendirmesi ve ortak aklı önceleyen bir yaklaşım ortaya koyması büyük önem taşımaktadır.
Çünkü yöneticiler gelir geçer.
Konserler biter.
Sahneler sökülür.
Alkışlar susar.
Fakat şehirlerin hafızası kalır.
Ve gelecek nesiller bir gün dönüp şunu sorar:
“Nasreddin Hoca’nın mirasına gerçekten sahip çıktınız mı?”
İşte asıl cevap verilmesi gereken soru budur.
