Güleser Keleş

Az konuşmak çok şey anlatır

Güleser Keleş

Ben her zaman çok konuşan biri olmadım. Her ortamda kendimi anlatmak, herkesle yakın olmak ya da dikkat çekmek gibi bir alışkanlığım hiç olmadı. Belki de bu yüzden beni tanımayan insanların, hatta tanıyan insanların bile hakkımda yaptığı bazı yorumlar zaman zaman oldukça ilginç geliyor. Ve evet, ben bu yorumları duyuyorum.

Benim için az konuşmak, söyleyecek bir şeyimin olmadığı anlamına gelmiyor. Çünkü ben sadece kiminle konuşacağımı iyi seçiyorum.

Evet biraz seçiciyim. Her şeyimi herkese anlatmam, herkesle aynı yakınlığı kurmam. Ama gerçekten konuşmak istediğim biri varsa saatlerce sohbet edebilirim. Saatin nasıl geçtiğini bile anlamam. Hatta bazen sevdiklerimden “Güleser, sen bugün ne çok konuştun” diye şikâyet bile duyduğum oluyor.

Demek ki mesele konuşmayı sevmemem değil; mesele, kiminle konuşmayı değerli bulduğum.

Çevremde gerçekten fikirlerini merak ettiğim, yanında kendim gibi olabildiğim, konuşurken kendimi rahat hissettiğim insan sayısı çok fazla değil. Bu yüzden herkese kendimden bir parça bırakmak yerine, gerçekten değer verdiğim insanlara zaman ayırmayı tercih ediyorum.

Ama bunu bazı insanlar farklı yorumluyor. “Çok konuşmuyor.” “Kendini ifade edemiyor.” Oysa insanın her ortamda kendini kanıtlama ihtiyacı duymaması da bir özgüven göstergesi. Sürekli birilerine yaranma ve kendini gösterme ihtiyacı hissedenlerin, başkalarının sessizliğini özgüvensizlik sanması da ayrı bir ironi.

Ben herkes tarafından sevilmek gibi bir çaba içinde değilim. Herkesle samimi olmak, herkesin hayatına dahil olmak ya da herkesin beni tanımasını sağlamak gibi bir derdim de yok.

Çünkü insanları gözlemlemeyi seviyorum.

Kim gerçekten samimi, kim sadece öyle görünüyor? Kim karşısındakini dinliyor, kim sadece kendi sırasını bekliyor? Kim herkesin yanında aynı kişi, kim bulunduğu ortama göre değişiyor?

Bunları fark ediyorum.

Hatta belki de gazeteciliğe olan ilgimin ve bu mesleği seçmemin sebeplerinden biri de tam olarak bu gözlem hali. İnsanları, davranışlarını, ilişkilerini ve hayatın içindeki küçük detayları gözlemliyorum. Bir insanın sadece söylediklerine değil, söylemediklerine de dikkat ediyorum. Nasıl davrandığından çok, neden öyle davrandığını düşünmeyi seviyorum.

Özellikle bazı insanların karşısındaki kişiye göre nasıl değiştiğini görmek komik geliyor bana. Güçlü gördüğünün yanında başka, işine yaramayanın yanında başka davrananlar var. Yaranmak istediği birine gereğinden fazla ilgi gösterip başka birine yüzünü bile dönmeyenler…

Ben bunları da görüyorum.

Kimin ne olduğunu anlamak için çok fazla konuşmama gerek yok. Biraz zaman, biraz gözlem yetiyor.

Benim için özgüven, herkesin beni sevmesini sağlamak değil. Kendimden emin olduğum için herkese kendimi kanıtlama ihtiyacı hissetmemek.

Çevremde gerçekten değer verdiğim insan sayısı az olabilir. Ama o insanların yanında saatlerce konuşabiliyor, gülebiliyor, susabiliyor ve kendim olabiliyorsam bu bana yeter.

Ve sakinliğimi bilgisizlik, nezaketimi saflık, mesafemi özgüvensizlik sananlar…
Ben sadece size kendimi anlatacak kadar meraklı değilim. Çünkü kendimden bir parça bırakacağım kadar değerli değilsiniz.

O yüzden beni sakin gördüğünüzde hemen bir anlam yüklemeyin.

Belki konuşacak çok şeyim vardır.
Ama buna değer insanlar değilsinizdir.

Yazarın Diğer Yazıları