Ne ara bu kadar değiştik… gerçekten bilmiyorum. Sanki bir şeyler yavaş yavaş değil de, bir anda kayıp gitti elimizden. Eskiden “ayıp olur” diye susulan, “yakışmaz” diye vazgeçilen şeyler vardı. Şimdi ise çoğu şey normalmiş gibi anlatılıyor, izleniyor, geçiliyor… Ve insanın içi buna alışıyor gibi. Asıl korkutan da bu zaten; ALIŞMAK.
Ahlak dediğimiz şey eskiden sadece bir kelime değildi… Bir duruştu. Bir insanın kendine çizdiği görünmez bir sınırdı. Kimse görmese bile yanlış yapmamak, kimse bilmese bile doğru kalabilmekti. Şimdi ise sanki her şey görünür olmak için yapılıyor. Daha çok dikkat çekmek, daha çok konuşulmak, daha çok izlenmek uğruna bir şeyler eksiliyor içimizden… ve yerine ne koyduğumuzu bile tam bilmiyoruz.
Bir nesil büyüyor… Ama neyle büyüyor? Ne görüyor, neyi normal sanıyor, neyi örnek alıyor? İşte insanın içini en çok bu sorular yakıyor. Çünkü çocuk dediğin sadece büyümez… Gördüğüyle şekillenir. Duyduğu her söz, izlediği her görüntü, yaşadığı her ortam onun kalbinde bir yere yerleşir.
Ve biz fark etmeden, onların dünyasına ne bırakıyoruz acaba?
Eskiden büyükler “insan yetiştirmek” derdi… Şimdi ise sanki sadece “büyütmek” kaldı elimizde. O ince fark kayboldukça, içimizdeki değerler de sessiz sessiz eksiliyor. Kimse bir anda değişmiyor aslında… Ama küçük küçük vazgeçişler, görmezden gelişler, “boş ver” deyişler… Bir gün bakıyorsun ki koca bir yanlışa dönüşmüş.
Ve insan en çok şuna üzülüyor…
Bu kadar güzel bir kalbe sahip olan çocukların, bu kadar karmaşık bir dünyanın içinde büyümek zorunda kalmasına.
Belki de mesele sadece dışarıda olanlar değil…
Belki de mesele, bizim içimizde yavaş yavaş kaybettiğimiz şeyler.
Ama hâlâ geç değil diye inanmak istiyorum.
Hâlâ bir çocuğa doğruyu anlatmak,
hâlâ bir kalbi güzel tutmak,
hâlâ “iyi insan” kalabilmek mümkün.
Çünkü bir nesil bir anda çürümez…
Ama bir nesil, yine birilerinin doğru kalmasıyla yeniden güzelleşebilir.
Ve belki de her şey,
bizim kendi içimizde yeniden başlamamızla düzelir…
