Geçtiğimiz günlerde yapay zekâ ile geçmişten izler taşıyan kısa videolar üretmeye başladım. Çeşme başında su taşıyan genç kızlar, sokakta misket oynayan çocuklar, akşam ezanıyla birlikte evine koşanlar, soba başında demlenen çaylar... Kısacası bize "eskiyi" hatırlatan ne varsa.
Sonra bu videoları açtığım nostalji sayfasında paylaşmaya başladım. Altına onlarca yorum geldi.
Kimisi, "Biz de böyle büyüdük, ne çabuk geçti yıllar." dedi.
Kimisi, "Keşke çocukluğuma dönebilsem." diye yazdı.
Bazıları ise tek cümleyle her şeyi anlattı:
"O zamanlar her şey ne kadar güzeldi..."
Yorumları uzun uzun okudum. Sonra kendime şu soruyu sordum: Gerçekten özlediğimiz şey geçmiş mi? Yoksa geçmişte bıraktığımız duygular mı?
Çünkü insan, eski bir televizyonu özlemez.
Kapısı kilitlenmeyen evleri özler.
Habersiz çıkılan akraba ziyaretlerini...
Akşam çayıyla koyulaşan sohbetleri...
Mahallede yankılanan çocuk seslerini...
Bir sofranın etrafında toplanmanın verdiği huzuru...
Eskiden evler belki küçüktü ama gönüller genişti.
Şimdi evler büyüdü, masalar büyüdü, ekranlar büyüdü...
Ama sohbetler küçüldü.
Eskiden "Bir çay içmeye geldik." denirdi.
O çay bazen saatler sürerdi.
Kimse saate bakmazdı.
Şimdi aynı şehirde hatta aynı apartmanda yaşayan insanlar, aylarca birbirini göremiyor. Görüştüklerinde ise ilk uzandıkları şey birbirlerinin eli değil, telefonları oluyor.
Belki de bu yüzden geçmişe bu kadar özlem duyuyoruz.
Çünkü aslında eski yılları değil, o yılların içindeki samimiyeti özlüyoruz.
Çocukluğumuzu değil, çocukluğumuzdaki güven duygusunu...
Komşularımızı değil, kapısı çalındığında yüzü gülen insanları...
Belki de bugün hepimizin ihtiyacı olan şey, yeni bir teknoloji değil.
Bir akşam ansızın çalınan bir kapı...
Demli bir çay...
Ve "Otur, daha anlatacak çok şey var." diyebileceğimiz birkaç güzel insan.
Evet belki de biz geçmişi değil, geçmişte bıraktığımız eski bizi özlüyoruz.
