Öyle ya kendimize de yetişemiyoruz artık, kalbimiz ne yapsın!
Dolmuşa otobüse, işe mesaiye, trafiğe randevuya, davete konsere yetişiyoruz. Mekanik bir alarm sesi uyandırıyor bizi, aynı mekanik melodi ile onca bildirim, onca mesaj… Hepsine yetişiyoruz. Çalan telefona, ocakta kalan yemeğe, son konser biletine, yılın son kampanyasına, kaçan son fırsata yetişmekle geçiyor günler ve biz tüm bunları başardığımız için mutlu sayıyoruz kendimizi. Nitekim bir yerlere yetişmekte üstümüze yok.
Her gün biraz daha hızlı olmalıyız. Daha hızlı konuşuyor, daha hızlı tüketiyor, daha hızlı karar veriyoruz. Nedenini sorsanız, onu da birazdan buluruz, yeter ki geride kalmayalım.
Çağın en büyük korkularından biri belki de bu; bir şeyi kaçırmak. Bir haberi… Bir fırsatı… Bir kampanyayı… Bir daveti… Birinin bizi konuşmasını… Birilerinin bizden daha iyi yaşamasını… Peki ya kendin, peki ya kalbin azizim?
Hayatı kaçırmayalım derken hayatın özünü, derinliğini kaçırıyoruz. Yan yana yaşıyor insanlar, aynı otobüste, aynı iş yerinde, aynı binada lakin konuşmak yerine birbirinin sosyal medya paylaşımlarını takip etmeyi yeğliyor artık. Aynı mekânda, aynı şehirde, aynı sokakta yan yana gelip uzakta yaşamak.
Sabah gözümüzü açar açmaz başlayan telaş, gece başımızı yastığa koyduğumuzda bile peşimizi bırakmıyor. Gün bitiyor, yapılacaklar bitmiyor. Bir şeyleri tamamlıyoruz ama nedense kendimiz hep eksik kalıyoruz.
Hep bir sonraki güne yetişiyoruz. Bir sonraki haftaya, bir sonraki hedefe, bir sonraki maaşa, bir sonraki tatile… Hayat sanki hep ileride duruyor. Biz de arkasından koşuyoruz. Bunca hızın içinde bir türlü varacağımız yere ulaşamıyoruz. Belki de asıl yetişmemiz gereken yer, kendimizdir ne dersin?
Şimdilerde zaman az, telaşe çok. Yetişilmesi gereken çok şey var yetişmeyi unuttuğumuz çok az şey. İhmal edilmiş bir çocuk yüreği taşıyoruz. Heveslerimizin, yarım kalmış hayallerimizin, bir türlü söyleyemediğimiz sözlerin bulunduğu yer; kendimiz dediğimiz o insan orada bekliyor ve fakat bizim vaktimiz yok, çünkü yetişmemiz gereken çok şey var.
Kendimize yetişemediğimiz gibi kendimizi eksik hissettirecek şeylerin de farkına varmıyoruz. Misal dünyaya yetişmek mutlak anlamda mümkün mü? Kendi hayatımıza bakmaya fırsat bulamadan başkasının hayatına yetişmek gibi bir hedef var değil mi, sahi kim koydu bu hedefi bize?
Modern insanın küçük trajedilerinden biri de bu galiba; kendi evinde oturup başkasının manzarasına bakarak mutsuz olmak. Sağ olsun telefon ekranlarımız da bu konuda çok mahir. Bize sonsuz kere pencere açıyor bize ait olmayan. “Yetiş” diyor modern çağ, hepsine yetişmek için daha çok kazan, daha çok gez, daha çok görün, daha çok üret, daha çok paylaş, hep daha çok… Yeterince olsun, seni mutlu edecek kadar olsun demiyor. Ne kadar çok, o kadar iyi ve biz buna “hayat işte!” diyoruz.
Oysa hayat her şeyin çok olması ile yetişilecek gibi değil. Öyle görünüyor ki biz hayatı yaşamak yerine hayatın programına uymaya başladık. Takvim söylüyor ne zaman dinleneceğimizi. Telefon söylüyor neye bakacağımızı. Bildirimler söylüyor neyi önemseyeceğimizi. Ekran uzmanları söylüyor ne yiyip ne içeceğimizi. Başkalarının başarıları söylüyor neyi eksik yaptığımızı. Ve bütün bunların arasında kendi sesimiz gittikçe kısılıyor.
Farkında mısın yetiştiğimiz şeylerin çoğu gerçekten bize ait değil. Başkalarının beklentileri, başkalarının ölçüleri, başkalarının başarı tarifleri, başkalarının hayatları… Biz koşuyoruz ama yol bizim değil. Sonra bir gün bir hastane koridorunda, belki eski bir fotoğrafa bakarken. Bazen yıllardır görmediğimiz bir dostun ölüm haberini aldığımızda, bazen de çocukluğumuzun geçtiği sokağın başında kekremsi bir tat kalınca ağzımızda hayat birden hızını kesiyor. Geriye kalan soru şu oluyor; “Ben bu kadar zamandır nereye yetişiyordum?”
Belki biraz durmak gerekiyor, bir şeyleri kaçırmayı göze alarak. Demem o ki “kendimiz” geride kalmış olmasın.
