Sessiz, sakin ve gösterişsiz bir hayatın içinde debelendim durdum yıllar yılı. Beni tanıyan, tanımayan kim varsa hep, “Kendi halinde biri” Derlerdi benim için. Ekmeğimi kazandığım bir işim vardı, bir de kedim. Böyle yaşayıp giderken bir gün önüme aniden o çıkıverdi. Hayatım değişti. Gönlümü saran bahar rüzgârları gönül kuşumu uçurdu oradan oraya.
Ne yazık ki baharım fazla sürmedi. Onu göremeyince inanılmaz bir zemheri zapt etti gönlümü. O güzelim rüzgârlar fırtınaya dönüverdi ruh cenahımda. Her şeyimi kaybettim. Elimde ne işim kaldı, ne de evdeki kedim. Şimdilerde bana ne iş yapıyorsun diye soranlara; “Demirciyim, elimde çekiç yalnızlık örsünde umudu döğüyorum.” Diyorum afilice. Anlayan anlıyor, anlamayan da yüzüme bakıp, “cık, cık” Diyor belli belirsiz sözcüklerle. Bakışlardan süzülen manayı çözüyorum. Bu defa; “Ağır bir işçiyim ben, işim-gücüm onu düşünmek!” Diyorum. Mimiklerden hala anlaşılmadığımı sezinleyince; “Şairim” Deyip kestirip atıyorum. Etraftan çıt çıkmıyor. Sessizlik; “Şairlik zor zanaat” Diyen birinin sesiyle bozuluyor. Konu anlaşılmış olmalı diyen iç sesim araya giriyor. O an düşüncelerim bağlamından kopuyor, ruhum dipsiz bir kuyuya dönüyor yeniden. Birini arıyorum sığınmak için. O an hatırlıyorum yalın gerçeği. O biri benden gideli, ben benimle iyi değilim diyen iç sesime hak veriyorum. Kendimle baş etmek için çaba sarf ediyorum ama nafile.
Şairlik senin neyine diyen bir bağırtı kulağımda yankılanıyor. O sese inat elime kalemi alıp kuruluyorum eski ahşap masaya. Kendimi kaybettiğim anda, vakit çoktan geceye ulaşmış bile. İnsanlar sabahı karşılamaya hazırlanırken ben onu düşünüyorum. Düşündükçe rahatlıyorum. Özlemim biran olsun diniyor, demlenen duygularım kalemimin ucunda harf öbeğine dönüşüyor: ‘Cep delik cepken delik, cebimde yok metelik/ Ne evim var ne de yurdum, iflah olmaz bir züğürdüm/ Yüreğim paramparça, üzülürüm kim ağlarsa/Halimi kimse bilmez, gözümden yaş eksilmez/ Bir zamanlar yârim vardı, pencereme gün doğardı/ Şimdi kapkaranlık her yer, onsuz hayat zormuş meğer/ Baktım ki halim harap, dedim beni kurtar ya Rab!/ Elime kalemi aldım, çilenin hasına daldım/ Şiir yazarım arada, şairmişim aslı varsa!
Tan yeri ağarmaya başlıyor. Yorgunluğum vücudumu sarınca hiç vakit kaybetmeden yatağa atıyorum kendimi. Gözlerimin feri sönüyor. Sonra göz kapaklarım kapanıyor. Uykum bir miyavlama sesiyle bölünüyor. Sokak kapısına koşuyorum. Kedim pijamamın paçasıyla oynamaya başlıyor. Onu seviyorum. Sanki cevap alacakmışım gibi birde; “Nerelerdeydin söyle bakalım?” Diye soruyorum. O gün öğle vakti kapım tekrar çalınıyor. Apar topar dışarı fırlıyorum. Karşımda biricik dostum Serdar’ı görünce seviniyorum. Serdar; “Müjde! Senin kız memleketinden dönmüş.” Diyor. Şaşkınlıktan ne yapacağımı bilmez halde ona sarılıyorum.
Esenlik dileklerimle.
