Yola çıkma zamanı gelince huysuzlanan atımı önce tımar eder, sonra sevdiği şekerlerden birkaç tane yediririm. Ardından kahverengi yelelerine yavaşça dokunur, onu bir güzel okşarım. Kulağına yakınlaşıp; “Lütfen semerini takmama izin ver!” Diye seslenirim. Beni anladığından emin olunca sırtını sıvazlar, semeri yerleştiririm. Semerin altındaki kancalara iki adet üzüm dolu küfeyi takıp, Altay’ın sırtına binerim. Artık yola revan olma vakti gelmiştir.
Altay yola çıkınca dayanamaz ve rüzgârla yarışmaya başlar. O nasıl bir hızdır öyle anlatamam. Onun coşmasına sebep olan yol mudur, yoksa rüzgâr mıdır? Bilinmez. Belki de baharın efsunlu havasıdır kanına giren. Benlik bir şey yok ama Altay terleyip üşütecek diye tedirgin olurum. Hızını azaltması için yelelerinden kavrayıp hafifçe asılırım. O benim ne demek istediğimi anlar, tatlı bir kişneme adeta, “Tamam!” Der bana.
Altay’ın sırtında aşağı yukarı yaylanarak yola devam ederken, aklım hep tepesi bulutlarla kaplı sıra dağlardadır. Bu dağları aşıp öbür tarafa geçmek zor ve zahmetli olduğu kadar, tehlikelidir de. Bu yüzden dağlara yaklaştıkça içimi bir korku sarar. Bir çırpıda bildiğim bütün dualar okur, Rabbime yakarmaya başlarım. Bir biri ardına tren vagonları gibi sıralanan dağ silsilesi ne geçit verir, ne de kapı aralar. Ya vadilere ne demeli bilmem ki! Girişlerini kapatan yalçın kayalıklar, sanki bir dinozor gibi dikilirler karşıma. Benim keşfettiğim vadi hariç, bildiğim bütün vadiler bünyesinde dar, engebeli ve oldukça kayalık yüzeyler sergiler. Allah’tan keşfettiğim vadi sayesinde, dağın öbür tarafına geçerim. Altay’la beraber kısa bir süre dinlendikten sonra, yeniden yola düşerim.
Her zaman olduğu gibi öğle vaktine birkaç saat kala kasabaya ulaşırım. Camii önünde sohbete dalan yaşlılara el sallar, hepsini ayrı ayrı selamlarım. Çoğu beni tanır ve sevgilerini esirgemez çok şükür. Meydandaki söğüt ağacına Altay’ı bağladıktan sonra; heybemden çıkardığım peşkirle güzelce sırtını kurularım. Kasabada olduğu sürece ilk müşterim hep Salih öğretmen olmuştur. Güler yüzü ve nezaketli tavrıyla yanıma yaklaşıp; “Küfenin yarısını tartıver bana” Der. Üzümünü alıp yanımdan ayrılırken; “Allaha ısmarladık üzümcü emmi” Diyen sesi gönlümde yankı bulur.
Üzüm pazarı hava kararmadan dağılmaya başlar. Yeniden Altay’ın sırtına biner, yola çıkarım. Üzümleri sattığım için yüküm hafiflemiştir. Geldiğim gibi keşfettiğim vadiden dağın öbür tarafına tekrar geçerim. Bu hayat ve yaşadığım sarp coğrafya, birileri gibi benim de makûs talihim olmuştur artık.
Esenliğiniz daim olsun.
