Her ne kadar tabelasında; “Şafak Bakkaliyesi” yazsa da, biz onu bizim bakkal olarak tanır ve bilirdik. Mekânın adına da, mekânın emanetçisi olan namı değer Tufan amcaya da bizim bakkal derdik. Mahallede yaşayan genç-ihtiyar, kadın-erkek kim varsa yolu mutlaka bizim bakkalla kesişirdi. Bizim bakkal sadece alış verişişin odağı değil, aynı zamanda iletişim ve sohbetin de odağıydı. Mahalle sakinlerine gelen başta asker mektubu olmak üzere, bütün mektup ve iletiler bizim bakkalda muhatabını bulurdu. Adres belliydi; “Güneş Mahallesi, Şafak Bakkaliyesi” eliyle.
Namı değer Tufan amca; veresiye defterinde kayıtlı olup ödemesi yapılamayan sayfaları yırtar atar ve bu işlemi her Ramazanda tekrarlardı. Onun evi hemen dükkânın üstündeydi. Bakkal kapalı olsa bile, mahalle sakinleri Tufan amcaya bir zil kadar yakındı. Tufan amca eşi ölünce yapayalnız kalmış, eşinin üzerine gül koklamamıştı. Uzak bir şehirde yaşayan asker oğlu ile iki torunundan başka kimsesi yoktu. Mahalle sakinleri onu, o da mahalle sakinlerini canı gibi severdi. Mevzu açıldı mı, “Benim ailem de sizsiniz, yakınlarım da!” Der, onu yılda bir defa ziyaret eden oğlu için; “Oğlumla sadece biyolojik bağımız var, hepsi bu!” Diyerek sitemini dile getirmekten çekinmezdi. Uzun yıllar önce kaybettiği eşine duyduğu özlem hala diriydi. Laf açıldı mı; “O ölmedi, gönül köşkümde yaşıyor” Diyerek onu rahmetle anardı. O aklına geldi mi gözleri nemlenir, dilinden ardı ardına birkaç kez, “Ah!” nidası dökülürdü.
Tufan amca; tanıdık ve akrabalar tarafından yapılan iki uygun adayın tanıştırılması eylemini sıklıkla yapar, bunu da yalnızca tanıdık ve akrabası olmayan adaylarla sınırlı tutmaya özen gösterirdi. Uğraşı meyve verdi mi sevincinden ne yapacağını şaşırırdı. Her yıl kış öncesi mahalle muhtarıyla istişare eder, durumu iyi olan sakinlerle el ele vererek ihtiyaç sahibi olanların imdadına koşardı. Okul açıldığında bazı ailelerin çocuklarından sattığı kırtasiyenin parasını almaz, üstüne üstlük birde ellerine harçlık sıkıştırırdı. Öğrenciler hakkında; “Onlar bu vatanın silahsız askerleridir.” Derdi. İlişkilerinde sorun yaşayan eşler, komşular, akraba ve tanıdıklar; onun araya girmesiyle barışır ve kucaklaşırdı. Dükkâna gelen çocukların eline ya horoz şekeri, ya da nane şekeri tutuşturur, hiç birini eli boş göndermezdi.
Bir gece bizim bakkalın kapısını zorlamak suretiyle açmaya çalışan hırsızlık şüphelisi iki genç; bekçi Salih tarafından yakalanarak karakola teslim edildi. Sabah erkenden karakola koşan Tufan amca; Bu iki gencin zil çalmayınca kapıya şiddetli bir şekilde vurdukları anda bekçi Salih tarafından hırsız sanılıp yakalandıklarını, oysa onların maksadının hırsızlık değil, sadece seslerini duyurmak olduğunu beyan edince, karakoldan salıverilmeleri uzun sürmedi. Bu iki genç; “Tufan baba bizi affet!” Diyerek Tufan amcanın eline kapandı. Tufan amcanın yaklaşımı gençlerin aklını başına getirmiş, bir daha hırsızlık yapmamaya yemin etmişlerdi.
Yıllar sonra Tufan amca amansız bir hastalığın pençesinde inim inim inlerken; her zaman olduğu gibi yanında oğlu yoktu. Mahalleli ona yardımcı olmak adına varını, yoğunu ortaya koydu. Tufan amcanın sayesinde hayatlarına yön veren o iki genç onun bir saat bile yanından ayrılmadı. Tufan amca yoğun bakıma alındığında, oğlu hastaneye gelip babasının yanında birkaç saat geçirdikten sonra; “Baba, bu aralar izinler kapalı, kusura bakma gitmem lazım.” Diyerek yanından ayrıldı. Birkaç gün sonra Tufan amca vefat etti. Mahalle yas tuttu. Görülmemiş bir kalabalık onu yeni yurduna uğurladı. Tufan amcanın vasiyetini okuyan avukat; “İki katlı evin üst katının Mehmetçik Vakfına bağışlandığını, alt kattaki dükkânında işletilmek kaydı şartıyla o iki gence bırakıldığını belirtince, Tufan amcanın oğlu; “Hayır, olamaz!” Diye bağırdı. İki genç şaşkınlıktan adeta küçük dilini yutacaktı. Tufan amca, “Benim ailem de sizsiniz, yakınlarımda.” Dediği mahalleliye bizim bakkalı armağan etmişti. O iki genç iyilik kervanını yürüttükçe, Tufan amcanın ruhu buralarda yaşamaya devam edecekti.
Sağlıcakla kalınız.
