Fon krizi değil hırsızlık
Prof. Dr. Fatih Mehmet Öcal
Ülkemiz gündemini bir ayı geçen fazla süredir meşgul eden, ancak maalesef sorumlular hakkında kamuoyunu rahatlatacak derecede dişe dokunur bir yaptırım ve cezalandırma işleminin sürecine geçilemeyen fon krizi sosuyla yumuşatılarak ifade edilen, ancak 86.5 milyon vatandaşımızın cebinden para çalmakla eşdeğer olan fon hırsızlığı tartışmalarının şiddeti artarak devam etmektedir. Hemen her konuda olduğu gibi, söz konusu durum için de tam ortadan kesilen karpuzun iki şakı misali, kamuoyumuz ikiye bölünmüştür. İktidar tarafı en yüksek perdeden, fon vurgununa karışan kim olursa olsun gözünün yaşına bakmadan üzerine gidileceği benzeri açıklamalar yaparken, muhalefet kanadı ise gerekenlerin yapılmadığını, aradan uzunca bir zaman geçmesine rağmen milletvekilleri, bürokratlar, valiler, kaymakamlar vb. kamuoyunda konuşulan birçok ismin neden açıklanmadığını sorgulamaktadır.
Fon hırsızlığında gelinen nokta soruşturmaların devam ettiği, birtakım kişilerin hapse gönderildiği, ucu kime dokunursa dokunsun sonuna kadar gidileceği hem yasalar ve hem de mahşeri Kübra’da hesabının sorulacağı yönündedir. Bu tür cümleler güneş doğudan doğar batıdan batar türünden, genel doğrulardır ki, hiç kimsenin karşı çıkması ve desteklememesi mümkün değildir. Ancak burada kasıtlı veya değil, gözden kaçırılan (kaçırtılan), asıl hedeften uzaklaştırılmaya çalışılan, adeta sorulmayan, sorulamayan ve sordurtulmayan sorulardan hemen bir çırpıda akla gelenlerden bazıları şunlar: Fon kriziyle çalınan 200 milyar TL. ve 840 milyar TL. gibi aklı uçuklatacak düzeyde rakamlar konuşulurken (belki de söz konusu rakamlar aysbergin görünen kısmıdır), devletin kurumları ve yetkilileri neredeydiler? Neden gerekenleri yapmadılar? Ya da genel olarak üst düzey yöneticiler de [(bakan(lar), milletvekilleri, bürokratlar, valiler, kaymakamlar, resmî kurumlar] işin için miydiler? Kamuoyunun gündemindeki fon hırsızlığı dile getirilen devasa rakamlara ulaşıncaya kadar süreci denetleyecek, sorgulayacak, kilitleyecek, durduracak bir sistem neden devreye girmedi? yoksa sokulmadı mı?
Bu ve buna benzer soruların çözülmesi için objektif ve siyasi angajmanlardan uzak bir biçimde, kısa sürede hatta hemen üzerine gidilmesi olmazsa olmaz ilk koşuldur. Çünkü fon hırsızlığının uçuk rakamlara gelinceye kadar devam etmesi, sadece adı geçenlerin işi bilmeleri, çok zeki akıllı olmaları ile açıklamaya çalışmak, aklımızla alay etmek demektir. Sorun tepeden tırnağa kurumların işlerliği, yetkililerin kötü niyeti yanında absürt değer artışlarına rağmen kamusal kontrolün yapılmayıp olan bitenler karşısında sessiz kalıp seyredilmesi şeklinde özetlenebilecek durum karşısında, tüm sistemin sorgulanmasıdır ki, şu aşamada ülkemizde bunu yapacak kurum var mıdır?
Günün sonunda belki yazılan çizilenden çok daha fazla rakamlara ulaşma ihtimali de not düşülmesi şartıyla fon hırsızlığının ülkemize verdiği asıl zarar, 86.5 milyonun; siyasi parti, görüş, sağcı, solcu, milliyetçi, laik, bürokrat, iş insanı fark etmeksizin eline fırsat geçen herkesin, kendi çıkarlarını haksız yere 86.5 milyonun çıkarının önüne koymaktan çekinmediklerini anlamasıdır. Temel sorun halkın neredeyse tamamının, ülkemizdeki fon hırsızlığı benzeri (belediyelerin imar işlemleri, bakanlıkların yaptığı kamu ihaleleri, liyakat odaklı istihdamın göz ardı edilmesi, piyasa fiyatlarındaki keyfi derecedeki aşırı artışlara seyirci kalınması, hırsızlık, kadın cinayetleri, çocuk istismarı, hukuk ve eğitimin istikrara kavuşmaması) gibi sorunların üzerine gidilmemesi, şehirlerin ve ilçelerin tüm kaynaklarının (imara açılan araziler, maden, iş merkezleri, sanayi bölgeleri arsaları) söz konusu illerde yaşayan ileri gelenler tarafından adeta yağmalanmasına dur denilmemesinden dolayı, hiçbir kuruma güveninin kalmaması ve geleceğe artık ümitle bakamamasıdır. Yukarıda sıralanan olumsuzlukları düzeltecek bir siyasi irade ve sorgulayacak bir toplum var mı? Son soru, bu vakitten sonra iktisadi verileri konuşmanın bir anlamı var mı?