İslam’ın Medine’ye hicretle başlayan kurumsallaşma süreci, yalnızca dış düşmanların (Müşrikler ve ittifakları) değil, aynı zamanda içeriden çökertme harekâtı yürüten “münafıklar” zümresinin de hedefi olmuştur. Münafık, sözlük anlamı itibarıyla “tünel, dehliz” veya “köstebeğin yer altındaki iki kapılı yuvası” anlamına gelen nefak kökünden türemiş bir terimdir. İslam ıstılahında ise; kalben inanmadığı halde, diliyle Müslüman olduğunu söyleyen ve inananları aldatmaya çalışan ikiyüzlü kişilere denir. Münafıklığın özü, öz ile sözün, iç ile dışın birbirine uymamasıdır. Münafık, Müslümanların yanına geldiğinde “Biz de inandık” der, ancak kendi karanlık odaklarına döndüğünde “Biz aslında sizinle beraberiz, onlarla alay ediyoruz” (Bakara, 2/14) mantığıyla hareket eder. Bu yönüyle net bir kâfirden daha tehlikelidir, çünkü kimliği gizlidir ve toplumu içeriden çökertmeyi hedefler. Sosyal, ticari ve siyasi statülerini İslam’ın adalete dayalı düzeninde kaybeden bu kesim, cepheden savaşarak yenemedikleri İslami hareketi, onun en mukaddes müesseselerini taklit ve istismar ederek vurmayı denemiştir. Bu hain stratejinin tarihteki en somut ve ibretlik örneği, Hicri 9 (Miladi 630) yılında inşa edilen “Mescid-i Dırar” (Zarar Mescidi) olayıdır. Kültürel ve dini değerleri maske olarak kullanan bu nifak hareketi, bugün de modern dünyadaki din istismarı ve “paralel” yapılanmaların sosyolojik şifrelerini çözmede ilmi bir fener niteliğindedir.
İslam tarihinde Kuba yakınlarındaki Salim b. Avf oğulları bölgesinde yükselen bu yapı, görünürde yaşlıların, hastaların yağmurlu günlerde namaz kılabilmesi gibi insani ve dini gerekçelerle inşa edilmişti. Ancak ilmi ve sosyolojik açıdan incelendiğinde asıl amaç, Müslümanların Medine Mescidi’nde Hz. Peygamber’in etrafında oluşturduğu merkezi otoriteyi ve toplumsal kenetlenmeyi zayıflatmaktı. Tarih boyunca bu taktik hep aynı kalmıştır: Bir toplumu çökertmek isteyen yapılar, doğrudan kutsala saldırmak yerine, alternatif kutsallar üreterek kitlelerin aidiyet duygusunu parçalar. Nitekim Mescid-i Dırar’ı kuran zihniyet, Müslümanların saf saf dizildiği tek bir merkezi bölerek, inananların zihinlerinde “biz ve onlar” ayrışması yaratmayı, Müslümanları kendi içlerinde mikro cemaatlere boğmayı hedeflemiştir.
Münafıklar ordusu, inşa ettikleri bu fitne yuvasına toplumsal meşruiyet kazandırmak amacıyla Hz. Peygamber’i (s.a.v.) orada namaz kılmaya davet etmiş, hatta ondan söz de almışlardı. Amaç, en yüksek dini otoritenin onayını alarak yapıyı dokunulmaz kılmak ve sadık müminlerin zihnindeki şüpheleri tamamen yok etmekti. Tıpkı günümüzün küresel manipülasyon şebekelerinin veya tarihteki Hasan Sabbah gibi batıni yapılanmaların, meşruiyet kazanmak için dönemin saygın alimlerini, devlet adamlarını veya popüler sembollerini kendi “vitrin projelerinde” ağırlamak istemesi gibi... Ancak bu kirli plan, Tebük Seferi dönüşünde ilahi müdahaleyle bozulmuştur. Allah Teâlâ, Tevbe Suresi’nde yer alan “Onun içinde asla namaz kılma” (9/Tevbe108) emriyle Resulullah’ı uyarmış, İslam’ın saf inancını korumak adına bu oyunu deşifre etmiştir.
Kur'an-ı Kerim, Mescid-i Dırar’ın karşısına Medine Mescidi’ni koyarak müminlerin sığınacağı üssü “ilk günden takva üzere kurulan mescit” olarak nitelemiştir. Buradaki “takva” vurgusu, müesseselerin sadece dış görünüşüne, ihtişamına veya taşıdığı “mescit” ismine bakılmaması gerektiğinin ilmi kanıtıdır. Bir yapıyı İslami veya insani kılan şey, beton duvarları değil; hangi niyetle, hangi amaca hizmet etmek üzere kurulduğudur. Eğer bir kurum, bir vakıf, bir cemaat veya bir medya organı Müslümanların birliğini parçalıyor, düşman safına lojistik sağlıyor ve inananlar arasına nifak sokuyorsa; adı ne kadar mukaddes olursa olsun işlevi “dırar” (zarar) niteliğindedir.
Hz. Peygamber (a.s), ilahi vahyin aydınlatmasıyla bu yapının ümmet için nasıl bir kanser hücresi olduğunu görmüş ve derhal yıkılmasını emretmiştir. Bu radikal karar, İslam hukukunda kamu düzenini korumak, inanç güvenliğini sağlamak ve toplumsal barışı tehdit eden paravan yapıları tasfiye etmek adına devlet başkanına verilen en kesin yetkidir. Hz. Peygamber’in bu uygulaması göstermiştir ki; fitneye karşı müsamaha göstermek merhamet değil, topluma ihanettir. Mescid-i Dırar’ın yerle bir edilmesi, İslam tarihi boyunca “din maskeli” her türlü yıkıcı faaliyete karşı devletin ve milletin nasıl reaksiyon göstermesi gerektiğinin en net hukuki ve siyasi manifestosudur.
