Prof. Dr. Ramazan Altıntaş

Müslüman kardeşliği ve sorumluluk

Prof. Dr. Ramazan Altıntaş

Günümüz dünyası, ışıltılı ekranların arkasında derin bir karanlığa, kalabalık meydanların ortasında ise korkunç bir yalnızlığa sürükleniyor. "Ben" putunun önünde diz çöken modern insan, başarıyı başkasının omzuna basmakta, huzuru ise daha fazla tüketmekte arıyor. Oysa ruhumuzun bu amansız susuzluğu, ne daha lüks evlerle ne de alkışlarla diniyor. İnsanlık, fırtınalı bir denizde pusulasını kaybetmişken, 14 asır evvel çölde yükselen o ilahi seda bugün her zamankinden daha taze bir nefes gibi imdadımıza yetişiyor: "Müslüman, Müslüman'ın kardeşidir.”

Bu mukaddes ifade, sadece kulaklarda çınlayan bir tını ya da kitap sayfalarında kalan edebi bir süs değildir. Bu, varoluşun en zorlu sınavlarına karşı kuşanılacak bir manevi zırhtır. İslam kardeşliği, biyolojik bir zorunluluk değil, imanla mühürlenmiş bir özgürlük tercihidir. Gerçek kardeşlik, sadece bayram sabahlarında birbirimize karşı yapmacık tebessümde bulunmak değil, zifiri karanlık çöktüğünde kardeşinin kandili olabilmektir. Unutmamalıyız ki, sahte dostluklar menfaat gölgesinde solar, iman kardeşliği ise imtihan ateşiyle harmanlandıkça güçlenir.

Kardeşliğin ilk basamağı, elini ve dilini kardeşinin onurundan çekmektir. Bugün zulüm sadece kılıçla yapılmıyor, bir işçinin alnının teri kurumadan hakkını eksiltmek, trafikte bir canı hiçe saymak ya da klavye arkasına saklanıp bir insanın haysiyetine ok fırlatmak modern zamanın en ağır zulümleridir. Gerçek mümin, kardeşini yalnızlığın ve zalimin kucağına terk etmeyendir. İş dünyasının acımasız çarkları arasında bir dostumuz ezilirken "rızkımdan olurum" korkusuyla susmak, aslında kendi ruhumuzu teslim etmektir. Kardeşlik, "başım yanmasın" demek değil, "kardeşim yanmasın" diye ateşe su taşımaktır.

Hadis-i şerifin kalbinde yatan o muazzam sırrı duyun: “Siz kardeşinizin bir düğümünü çözdüğünüzde, Allah da sizin ahiret düğümlerinizi çözer.” Bir gencin yuva kurmasına omuz vermek, yaşlı bir komşunun pazar filesine el atmak ya da iş arayan bir dosta referans olup bir kapı aralamak aslında kendimize yaptığımız en büyük iyiliktir.

Biz başkasının dünyasını imar ettikçe, Allah da bizim iç dünyamızı ve ebedi yurdumuzu mamur eder. Yardımlaşmak, malın eksilmesi değil, bereketin sağanak sağanak yağmasıdır.

Öyle bir çağdayız ki, başkasının ayıbını videoya çekmek, hatasını yaymak ve eksiklikleri üzerinden alay etmek adeta bir "sosyal sermaye" haline geldi. Oysa Rahman’ın bizden istediği, "Settâr" ismine bürünmektir. Kusur örtmek, hatayı savunmak değildir; kardeşine düzelmesi için bir mahremiyet alanı, bir tövbe fırsatı tanımaktır. Kardeşinin onurunu bir kale gibi koruyan kişinin izzetini, bizzat âlemlerin Rabbi koruma altına alır. Yarın huzur-u ilahide mahcup olmamak için, bugün kardeşimizin mahcubiyetine perde olmalıyız.

İslam kardeşliği bir "güven medeniyeti" inşasıdır. Dedikodunun duaya, hasedin gıptaya, nefretin merhamete dönüştüğü bir iklimde hiçbir ruh sahipsiz kalmaz. Eğer bugün depresyonun pençesinde kıvranıyorsak, eğer adaletsizliğin soğuğu bizi üşütüyorsa, bu nebevi limandan uzaklaştığımız içindir. Gelin, bugün bir söz verelim: Kardeşimizin kurdu değil, yurdu olalım. Bir yetimin başını okşayarak, bir dostun derdini dinleyerek, bir mazlumun ahına ortak olarak yeniden "biz" olalım. Bilelim ki, yeryüzünde birbirine yâr olanın, gökyüzünde yardımcısı Allah’tır.

Yazarın Diğer Yazıları