Prof. Dr. Ramazan Altıntaş

Noel kültürü ve modern misyonerlik stratejileri

Prof. Dr. Ramazan Altıntaş

Müslüman zihniyeti bugün, topla tüfekle yapılan meydan savaşlarından daha tehlikeli bir saldırı altındadır: Kültürel Misyonerlik. Bu yeni nesil istila hareketi, kapımıza kilise kurarak değil, oturma odalarımıza, işyerlerimize çam ağacı dikerek, televizyon ekranlarından “Noel Baba” sevimliliği kusarak ve çocuklarımızın hayallerine yabancı kahramanlar enjekte ederek ilerliyor.

Arif Nihat Asya’nın “Piyer Lermit”e benzettiği o figür, aslında modern bir Truva Atıdır. Haçlı seferlerinde kılıçla girilemeyen kaleler, bugün “hediye getiren sevimli ihtiyar” maskesiyle fetholunmaktadır. Misyonerlik stratejisi artık sadece İncil dağıtmak değildir. Asıl hedef, Müslüman gencin zihnindeki “haram-helal" bariyerlerini yıkmak, onu kendi medeniyetine karşı komplekse sokmak ve Hristiyan Batı kültürünü “tek evrensel kültür” olarak kabul ettirmektir.

Eğer bir Müslüman çocuk, ‘Noel Baba’ figürünü Hızır Aleyhisselam'dan daha çok tanıyor ve seviyorsa, orada misyonerlik faaliyeti hedefine ulaşmış demektir. Çünkü sevgi, aidiyeti; aidiyet ise zamanla itikadi dönüşümü getirir. Bugünün misyonerleri Müslümanları hemen vaftiz etme derdinde değildir. Onların ilk önceliği, Müslümanı “İslamsızlaştırmaktır.” Dini hassasiyetleri törpülenmiş, Noel kutlamayı “çağdaşlık” sanan, kendi bayramını “sıradan”, elin yortusunu “havalı” bulan bir gençlik, misyonerlik için işlenmeye hazır en verimli tarladır.

İtikadi açıdan bu durum bir “kimlik parçalanması”dır. Hz. Peygamber’in (s.a.v.) “Kim bir kavme benzemeye çalışırsa o da onlardandır” uyarısı, tam da bu zihinsel köleliğe karşı bir kalkandır. Çünkü benzemek, önce şeklen başlar, sonra kalben devam eder ve nihayetinde inanç noktasında son bulur. İnsan, benzemeye çalıştığı gücün uydusu olmaya mahkûmdur. Bu nedenle, yılbaşı kutlamaları ile Noel'in birbirine eklemlenmesi rastlantı değildir. Bu, Hristiyan dünyasının kutsalını küresel bir tüketim ve eğlence paketine dönüştürerek, Müslüman coğrafyalara “seküler bir kutlama” ambalajıyla pazarlama kurnazlığıdır.

Arif Nihat Asya Noel Baba figürü hakkında şu soruyu sorar: “Bu moruk bizim neyimiz olur?” Cevap sarsıcıdır: O, evimize gizlice giren bir casustur. Çocuklarımıza uzattığı her oyuncak, aslında birer oltadır. Bu cömertliğin karşılığı, gençlerimizin ruh kökleridir. Piyer Lermit'in silahla yapamadığını, bugün bu “iskambil papazı” kılıklı figürler, kültürel bir afyonla gerçekleştirmektedir.

Milli ve manevi değerlerimize yabancılaşma, üniter yapımızı ve toplumsal varlığımızı tehdit eden bir beka meselesidir. Eğer biz kendi bayramlarımızı, kandillerimizi ve özel günlerimizi aynı estetik ve coşkuyla ihya edemezsek; gençlerimiz başkalarının sahte ışıklarına koşmaya devam edecektir. Asimilasyonun ilacı, örgün ve yaygın din eğitimidir. Ancak bu eğitim sadece kitaplarda kalmamalı; hayatın içine, sokağa, aile sofrasına bir “şahsiyet” olarak yansımalıdır. Müslüman, kendi takviminin, kendi tarihinin ve kendi peygamberinin izinde yürüdüğü müddetçe bu küresel misyonerlik tuzaklarına düşmeyecektir.

Bizler, “mağlupların galipleri taklit ettiği” bir çağın kurbanı olmamalıyız. Noel kutlaması bir nezaket değil, bir teslimiyet işaretidir. Bizim yolumuz, Mekke’den Medine’ye uzanan, adaletle ve tevhidle parlayan onurlu bir iman, bir kimlik ve şahsiyetli bir duruş yoldur. Gelin, evimizin kapılarını bu “kılıç artığı” zihniyetin pırıltılı yalanlarına kapatalım. Kendi evimizde, kendi yurdumuzda, kendi değerlerimizle, kendi “efendi” yıllarımızla var olalım. Unutmayınız, ağaç, ancak kendi kökü üzerinde boy verir. Kökünden kopan her dal, başkalarının ocağında yakılmaya mahkûmdur.

Yazarın Diğer Yazıları