Prof. Dr. Ramazan Altıntaş

Ümmetin hüzünlü yılları sadece Kerbelâ mı?...

Prof. Dr. Ramazan Altıntaş

Hz. Peygamber (s.a.v.)’in vefatından sonra İslam tarihine damgasını vuran, asırlardır yüreklerimizi kavuran en elîm hadiselerden biri şüphesiz ki Kerbelâ faciasıdır. Sevgili Peygamberimiz’in, “Allah'ım! Ben bu ikisini seviyorum. Sen de bunları sev!” diyerek göğsüne bastığı, cennet gençlerinin efendisi Hz. Hüseyin’in ve yanındaki aziz canların şehit edildiği o topraklar, her müminin kalbinde dinmeyen bir sızıdır. Ehl-i Beyt’e hürmet etmek, onlara muhabbet beslemek, coğrafyası ve mezhebi ne olursa olsun tüm Müslümanlar için imanın nihai bir gereği ve mukaddes bir vazifesidir. Bu yüzden Hz. Hüseyin’in şehadeti, sadece bir zümrenin değil, istisnasız her bir Müslümanın ortak ıstırabıdır.

Ne var ki, İslam tarihinin bağrında açılan derin yaralar yalnızca Kerbelâ ile sınırlı değildir. Eğer tarihi adalet ve saf bir vicdanla okuyacaksak, Kerbelâ’dan önce de ümmetin en büyük sütunlarının fitne rüzgârlarıyla devrildiğini görmek, o acıları da aynı samimiyetle yüreğimizde hissetmek zorundayız. Adaletin timsali, ikinci halife Hz. Ömer (r.a.), bir sabah namazı kıldırırken hırslı ve karanlık bir suikastla, Müslüman bile olmayan Ebû Lü’lüe isimli bir köle tarafından hançerlenerek şehit edilmişti. O koca çınar, kendisini vuranın bir Müslüman olmadığını öğrendiğinde, fitnenin içeriden gelmediğine şükrederek Allah’a hamdetmiş, can çekişirken bile ümmetin selametini düşünmüştü.

Peygamber Efendimiz’in iki kez damadı olma şerefine erişmiş, meleklerin hayâ ettiği üçüncü halife Hz. Osman (r.a.) da seksenini aşmış yaşında, evinde Kur’ân-ı Kerîm okurken ve oruçlu haliyle, eşinin gözleri önünde hunharca şehit edildi. Üstelik o, kapısına dayanan isyancılara karşı elindeki İslam ordusunun ve Haşimoğulları’nın kılıç çekmesine, sırf “Müslüman kanı dökülmesin, benim yüzümden fitne büyümesin” diyerek müsaade etmemiş, canını ümmetin vahdetine feda etmişti. 

Hemen ardından, ilmin kapısı, Kerbelâ şehidi Hz. Hüseyin’in asil babası dördüncü halife Hz. Ali (k.v.) de bir sabah namazı yolunda, harici bir zihniyetin kurbanı olarak başına vurulan zehirli bir kılıçla şehit oldu. Hz. Ali, canına kastedilen o son anlarında bile adaletten milim sapmayarak tarihe şu muazzam vasiyeti bırakıyordu: “Ben ölürsem bu şahsı kısas olarak öldürünüz. Ey Abdülmuttalib oğulları, müminlerin emiri öldürüldü diye Müslümanların kanlarına girmeyiniz. Benim için ancak benim katilim öldürülür.” 

Cemel’de, Sıffîn’de sahabe ve tabiunun karşı karşıya geldiği o kara günlerde, Bedir gazilerinden nice kahramanlar toprağa düştü. İslam tarihinin bu erken dönemlerinde yaşanan her bir iç çatışma ve şehadet, Müslümanların ortak ve evrensel hafızasında derin birer hüzün izi bırakmıştır. Kerbelâ faciası da bu zincirin en acı, en talihsiz halkalarından biridir. Ancak bugün bize düşen, bu elîm hadiseleri siyasi birer istismar malzemesi haline getirmek değil, her birinden ders çıkararak kardeşliğimizi tahkim etmektir. 

Bugün ne yazık ki Kerbelâ olayının her yıl adeta bir intikam ayinine dönüştürülerek sürekli gündemde tutulması, beraberinde tehlikeli bir kutuplaşmayı ve İslam’ın asil çınarları olan sahabe ve tabiunu kötüleme furyasını getirmektedir. Müessif tarihi olayları intikam duygularını körükleyecek tavır, eylem ve bildirilerle canlı tutmak, İslam toplumunu yeni fitnelerin, kargaşaların ve nihayetinde telafisi imkânsız ayrışmaların eşiğine sürüklemektedir. Üstelik asırlardır kanatılmak istenen Sünni-Şii ayrımının bugün küresel güçler eliyle coğrafyamızda kanlı çatışmalara dönüştürülmek istendiği böylesi kritik bir dönemde, bu yaraları deşmek kime hizmet etmektedir? 

Sürekli bir “mazlum” retoriği üzerinden yürümek, açıkça zikredilmese bile karşı tarafta sürekli bir “zalim” kitlesi inşa etmektir. Oysa o itham edilen, ta’n edilen geçmişin sayfalarında; Kur’ân’ın ve Peygamberimiz’in övgüsüne mazhar olmuş sahabiler, tabiûn, müfessirler, muhaddisler ve İslam’a canıyla, ilmiyle hizmet etmiş faziletli insanlar yer almaktadır. Hatta tarihi vesikalar, o dönem yaşanan trajedinin bir nevi iletişim imkânsızlıkları ve taşradaki idarecilerin fevri sınır aşmalarıyla bir katliama dönüştüğünü; Halife Yezid’in dahi durumdan haberdar olduğunda ağlayarak hüzünlendiğini ve Ehl-i Beyt emanetlerine iyi davranarak iade ettiğini kaydetmektedir. Yani karşımızda sistematik bir nefret değil, dönemin şartlarında fitne ateşinin körüklediği kontrolsüz bir facia vardır. 

Sonuç olarak; İslam tarihinde acıya boğulan tek gün Kerbelâ değildir. Hz. Hüseyin’den önce ondan daha kıdemli ve değerli sahabiler, halifeler de şehit edilmiştir. Hz. Ömer’in, Hz. Osman’ın, Hz. Ali’nin şehadetleri Kerbelâ’dan daha küçük hadiseler değildir. Bizler acıları yarıştırmak değil, acılarda birleşmek zorundayız. Kerbelâ’yı siyasi ve dini bir ayrışma ögesi yapmaktan vazgeçmeli, o elîm günün yasını tutarken bile ümmetin birliğini, beraberliğini ve geleceğini korumayı en kutsal vazife bilmeliyiz.

Yazarın Diğer Yazıları