Ne istesin ya hu baba, seninki de laf mı? Olsa olsa “baba” desin evladı, sağlıklı mutlu olduğu gelsin haberi, daha ne! Yok yok, kızma, hayıflanma, yine mi deme. Çünkü babalar, büyük şeyler istemez.
Bir kapının gıcırdamadan açılması yeterlidir bazen. Eve girerken başını kaldırıp bakılan bir yüz… “Geldim” denildiğinde duyulan bir ses. Sıradan bir günde durup dururken verilen bir selam…
Gelgelelim babalar istememeyi erken öğrenir. Hayat onlara susmayı öğretir önce; sonra yük olmaktan korkmayı, neredesin demeyi ayıp saymayı. Misal “sofraya çağıramaz, bir çay koy da karşılıklı içelim diyemez.” Hem bunları saklar dilinde hem sevinci sessizce taşır baba, kederi kimse görmesin diye iç cebine saklar. Yorgun gelir eve ama yorgunluğunu evin eşiğinde bırakır. Çünkü baba yorulmalı ama yorgunluğu zinhar bilinmemelidir.
Eskiden “evin direği” denirdi baba için. Direk görünmezdi ama yerinden çekildiğinde çatının neden çöktüğü anlaşılırdı. Şimdi “evin direği” sert bulunuyor, gölgesi ağır, sesi rahatsız edici sayılıyor. Baba otoritesi baskıyla karıştırılıyor; sınır koymak sevgisizliğe benzetiliyor. Oysa baba, çoğu zaman yalnızca orada durmak isterdi. Düşmeden önce fark edilmek, dağılmadan önce tutulmak isterdi.
Belki de asıl mesele burada; baba artık bir gürültüyle değil, sessizce yok oluyor. Hayatta ama sözü yarım kalıyor, varlığı inceltiliyor. Evde ama eksik, sofrada ama kenarda. Kimse “git” demiyor belki ama “kal” da denmiyor. Baba, daha hayattayken yavaş yavaş kayboluyor.
Bir zamanlar yön veren o ses, şimdi fazla bulunuyor. Konuşsa “karışma”, sussa “zaten yok” deniyor. Baba, yer kaplamasın diye küçültülüyor; küçüldükçe daha az fark ediliyor. Sonra fark edilmediği için sessizce suçlanıyor. Baba bu yok oluşa çoğu zaman itiraz etmiyor, edemiyor, etmek mi istemiyor ama
yük olmamak için geri çekiliyor. Fazlalık gibi durmamak adına susuyor. O sustukça ev rahatlıyor sanılıyor; oysa ev, fark edilmeden biraz daha ıssızlaşıyor.
Baba hayattayken eksiliyor. Fotoğraflarda kadrajın kenarına düşüyor. Sohbetlerde sözü başkasına devrediliyor. Karar anlarında adı anılmıyor. Modern çağ denilen ne varsa hep aynı cümleyi kuruyor: “Zaman değişti, bunlar böyle, sus ve başınla onayla sadece.” Kimse fark etmiyor ama baba ölmeden önce vedasını çoktan yapıyor.
Baba özlenir mi, baba özlenmek ister mi? Özlemek sevgiyle gelir, saygıyla vücut bulur. Kâh gurbete düşeni özler insan kâh öleni. İki farklı özlemek düşüyor evlada eğer özleyecek kadar sevgisi varsa. Biri ölümden sonraki özlem… Keskin, net ve kabullü. Geri gelmeyeceğini bilmenin acısı.
Diğeri ise hayattayken duyulan özlem. Aynı odadayken hissedilen eksiklik. Sesini duyup sözünü duyamamak, yüzünü görüp yükünü fark edememek. İşte bu özlem insanın içine suçmuş gibi kabahatmiş gibi sızar gelir.
Bir baba aslında çok basit şeyler ister. Göz göze gelmek. Sözü bitmeden dinlenmek. Bir sırdaş bir yoldaş bir dayanak olarak görülmek. Bundan olsa gerek babalar büyük laflar etmez. Giderken abartarak sarılmaz, kalırken konuşmaz. Bir baba ne ister, hayırla anılmaktan başka. Kırık dökük, düşe kalka öğrendiği babalık makamından razı olunmaktan başka. Varlığını hatırlatacak, unutulmadığını anımsatacak küçücük şeylerden başka ne ister.
Babanın varlığı neden ağır gelir, yaptıkları yetmez yapamadıkları hesap olup verilirken eline. Her hesaplaşmadan sonra varlığına katlanılmayan o adam azalır gün gün ve vakti gelip eksildiğinde, evin bir yerinden sessiz bir rüzgâr eser. Ne olduğunu anlayamazsın, bir ince yaradır, açılır ama kapatamazsın. Kalmışsa biraz merhamet, biraz hürmet, biraz vefa bir soru takılı kalır kapıda; “Bu ev neden bu kadar sessiz?”
