Herkesin birbirine çok yakın olduğu ama kimsenin kimseye gerçekten temas etmediği bir çağdayız. İnsan en büyük yalnızlığı insanın çok olduğu yerde hissediyor. Şehirler büyüdü; ses çok, görüntü çok, ışık çok, hareket çok ama insanın içindeki o derin temas hissi eksildi. Renk eksildi, şiir eksildi, söz eksildi.
Omuz omuza geçiyoruz birbirimizin yanından ama hiçbirimizin birbirine değdiği yok. Hani “dokunmak” diyor ya kişisel gelişim naracıları, kimse kimseye dokunmak istemiyor hem de kendi yüreğine herkes dokunsun isterken. Modern hayat bize birlikte yaşamayı öğretti belki ama birlikte hissetmeyi unutturdu. Şimdi milyonlarca insanın arasında, kendi içine kapanmış küçük yalnızlıklar halinde yaşıyoruz. Kalabalığın ortasında tek başına kalmanın da böyle sessiz, böyle görünmez bir tarafı var, garip bir çelişki…
Düşünsene azizim; çok katlı apartmanlarda yaşıyoruz, güvenlikli siteler, plazmalar, akıllı gökdelenler. Bir duvar ayırıyor hayatlarımızı. Aynı merdivenlerden çıkıyor, aynı asansörde birkaç saniyelik sessizlikleri paylaşıyoruz. Birbirimizin anahtar sesini, terlik sesini, bazen kavgasını, bazen televizyonunu duyuyoruz ama hikâyesini bilmiyoruz. Bilmek de istemiyoruz çoğu zaman. Çünkü modern insan yakınlığı yönetebiliyor ama bağı taşıyamıyor artık.
Koca bir binanın içinde onlarca hayat var. Bir odada bir kadın ağlıyor olabilir, üst katta biri işsiz kalmış olabilir, alt komşu belki günlerdir kimseyle konuşmamıştır. Ama biz kartımızı okutup içeri giriyor, asansöre biniyor ve kendi küçük sığınağımıza çekiliyoruz. Gün bitiyor, kime gerçekten “nasılsın” dedin, kimi gerçekten “dinledin” kime gerçekten “iyi geldin”.
Ne tuhaf değil mi? İnsanlık tarihinin belki de en kalabalık çağındayız ama bir o kadar yalnızız. Sokaklar dolu, telefon rehberleri kalabalık, bildirimler susmuyor… Fakat insanın içini gerçekten duyan kaç kişi kaldı?
Belki de bizi tüketen şey hayatın hızı değil; bu zorunlu kopukluk hali. Sürekli bir aradalık görüntüsü içinde derin bir yalnızlık yaşamak. Her gün yüzlerce insanın arasından geçip hiçbirine değememek. Yan odada birilerinin olduğunu bilip yine de kimseye ulaşamamak.
Kanaatim o ki apartmanlar çağımızın en büyük metaforu biraz da. Yukarı doğru büyüyen, yükselmek için uğraşan ama içe kapanan yapılar… Aynı binada yaşayıp birbirine yabancı kalan insanlar… Asansörler de bunun en şiirsel özeti belki: Kısa bir yakınlık mecburiyeti. Gözlerin yere indiği, kimsenin konuşmadığı birkaç katlık bir yolculuk. Sonra kapı açılıyor ve herkes kendi yalnızlığına dağılıyor. Yan yana yaşarken birbirimize bu kadar uzak düşmek, insanın icat ettiği en modern yalnızlık biçimi.
