İnsan işte hem bilir dünya geçicidir hem kalacakmış gibi yer edinir. Bundan olsa gerek pek çok korkumuz var bu dünyaya dair. Mamafih çoğu korkunun gelip geçici olduğu kabul da edilir. Çağımız insanı en çok neyden ve kimden korkuyordur? Yoksulluk mu, yalnızlık mı, hastalık mı?
Hepsi de olabilir lakin kimi korkular bizi “biz” olmaktan çıkarıyor sanki.
Misal kaybetmek, yenilmek… Başarısız olmaktan korkuyoruz. Yanlış yapmaktan korkuyoruz.
Geride kalmaktan, unutulmaktan, başkalarının gerisine düşmekten korkuyoruz. Ömrümüzü, sürekli bir yarışın içinde nefes nefese geçiriyoruz. Sanki hayat, varılacak bir çizgiden ibaretmiş gibi yaşıyoruz.
Oysa insan, bu kadar hızlı koşarken, bunca telaşe yaşarken pek kıymetli şeyleri geride bırakıyor.
Öte yandan modern zamanlar bize hep daha fazlasını vaat ediyor. Daha çok kazanmayı, daha çok görünmeyi, daha çok alkışlanmayı…
Peki ya azizim, bütün bunları kazandıktan sonra nasıl bir insan olacağız?
Öyledir değil mi nitekim? Hayat, insana sayısız yaşama biçimi sunuyor. Çokça ihtimal var bizi bekleyen.
Zengin olmak, meşhur olmak, güçlü olmak, konfor içinde yaşamak… Durup dinlenmeden, hırsla asılmak, kırıp dökmek, “ben” etrafında dönmek…
Lakin ey dost, bütün bu ihtimaller arasında en zor olanı, iyi yaşayabilmek. İyi yaşamak, rahat yaşamak değil dünyada. İyi yaşamak; başkasının yükünü hafifletmek, bir kalbi incitmemeye dikkat etmek, kimsenin görmediği yerde de dürüst kalabilmek. El uzatmanın alkıştan daha değerli olduğuna inanabilmek misal.
Farkındasın değil mi? Bugün çocuklara hep başarılı olmayı öğretiyoruz. Daha iyi okullar… Daha yüksek maaşlar… Daha parlak kariyerler…
Oysa “İyi insan olmayı sakın ertelemeyin” cümlesini öğretmek de vardı.
Evet, başarı, insanın hayatına bir unvan ekler, iyilik ise insanın varlığına anlam katar.
Ne tuhaf…Bir sınavı kaybetmekten ürküyoruz da bir kalbi kırmaktan aynı korkuyu duymuyoruz.
Bir makamı kaybetmek bizi endişelendiriyor da merhametimizi yitirmek çoğu zaman aklımıza bile gelmiyor. Oysa insanı eksilten, kaybettiği imkânlar değil kaybettiği ahlaktır, vicdandır, insaftır.
Nihayetinde hangi evi aldığımız sorulmayacak, o evi nasıl aldığımız ve o evde kimlere yuva olduğumuz hatırlanacak. Ne kadar kazandığımız değil ne kadar paylaşabildiğimiz konuşulacak.
Kaç kişiyi geçtiğimiz değil, kaç kişinin elinden tuttuğumuz kalacak geriye.
Belki de insanın en büyük yanılgısı, ömrünü bu dünyanın kazanılması üzerine kurmasıdır.
Hâlbuki hayat, biraz da kendinden verebilmektir. Vaktinden, bilginden, sevginden, merhametinden…
Belki de insan, verdiği kadar insandır. Ve belki de bu yüzden, güzel bir hayat büyük başarıların sonunda değil; küçük iyiliklerin içinde filizlenir.
