Kıştı mevsim, kar yağıyordu, soğuktu. Tiz bir rüzgâr sesi ağaçların arasından koşarak geçiyor, ince bir vınlama yağan kara eşlik ediyordu. Şehrin kenarında çınar ağaçlarıyla çevrili bir çay bahçesi.
Çıplak dallarıyla gökyüzüne kucak açmıştı çınarlar.
Parkın ortasında yarı donmuş havuz, etrafında demir masalar demir sandalyeler. Parkı boylu boyuna kesip sonuna kadar çıkan taş döşeli yol, yolun iki tarafında çınar ağaçları, çınar ağaçlarının altında sıralı banklar… Yolun sonunda parka hâkim noktada son ahşap bank, bankta oturan adam.
Ahşabı yer yer çatlamış bankın, üzerine kazınmış isimler silinmeye yüz tutmuş ve oracıkta unutulmuş. Adam bankın köşesine oturmuş, bankın boş tarafına dönük bedeni. Üşüyor olmalı ve titriyor. Üzerinde siyah eski bir kaban, siyah dalgalı saçları, siyah bir leke gibi duruyor beyazın ortasında.
Parkın girişinde, çınarların altında, başka bir siyah gölge beliriyor kar tanelerinin arasında, karda bıraktığı izler de olmasa bir hayal der uzaktan gören kim varsa. Üzerinde rengi solmuş hâkî bir pardösü, başında beresi. Sol elinde eskimiş deri bir eldiven, sağ elinde kahverengi kaplı hatıra defteri. Hafif aksıyor yürürken; olsa olsa çocukluğunda geçirdiği hastalığın hatırası. Ağır ağır yürüyüp geldi o bankın başına ve ilişti diğer köşeye.
Yalnız mı kalmak istemedi, yabancı da olsa bir insana sığınmak mı? Ne selam verdi ne merhaba dedi. Elini usulca bankın ahşap yüzeyine koydu, karları temizledi ve okşarcasına parmaklarını gezdirdi. Aradığını buldu; bankın ahşap yüzeyine kendi baş harfi kazınmış, yanında bir boşluk.
“Bugün de gelmedi” dedi. Bankın diğer köşesinde adam, çevirmeden yüzünü “Gelmezler” dedi.
Kar mütemadiyen yağıyor, böyle büyük bir vakıa nasıl da sessiz ve vakur. Aynı bankın iki ucunda, aynı şehirde yaşamış ve fakat birbirinden haberi olmamış iki uzak dünyanın rastlaşması da vakıa.
Sonraki adam “kıştı, kar vardı sözleşmiştik, gelmeliydi” dedi. Öteki, “mevsim mi sandın insanları” dedi. Ne tanıştılar ne hâl hatır sordular:
-Sanki gelse, her şey düzelecekmiş sanıyorum. O son gün, işte isimlerimizi kazıdık buraya, çok da kızmıştı ama çocuklar gibi şendi oysa.
-O son gün, bitirdi her şeyi, ne varsa bizden geriye kalan, tek kalemde silip attı acımadan.
Sonraki adam, “o son gün, sözleştik yarın için. Cebimde yüzük, elimde çiçek” dedi.
Öteki “o son gün, yok sayarak, beni yapayalnız bırakarak…” dedi.
-Severdi karda yürümeyi…
-Severdi sessizliği…
Sonraki adam “neden gelmedi” dedi, öteki “neden gitti”.
Sonraki adam “gelir diye bekledim, gelmedi” öteki “döner diye bekledim, dönmedi.”
-Haberi var biliyorum, buna kahroluyorum.
-Haberim olduğunu biliyor, buna yanıyorum.
-Bekledim… Günlerce… Beklemek, gelmemesinden daha zor. Bu bankta ayrıldım ondan. Bitti dedik.
Sonra hiç dönmedi.
-Bu bank... Acının başlangıcı bana. Yine de buraya çekiliyorum. Belki kendimi affetmek belki ona ‘haklıydın’ diyebilmek için.
-Ne gidebildim ne gelmekten vazgeçebildim.
-Ne kızdım ne kahrettim yaptığına.
Park sessiz, kar yağıyor sessiz, artık iki adam sessiz… Bu sessizliği kuşların havalanışı bozdu. Kim ne demişti hangi cümle kimindi?
Sustular, uzunca sustular; gidene, gelmeyene, acı çektirene, acı çekene, kalbi soğuyana, kalbi olmayana…
Sonraki adam, üşümüş elleri, titrek parmaklarıyla ahşabın üzerini yokladı tekrar, buldu aradığını, “adımızın baş harflerini kazımıştık, onun baş harfini silip atmış biri, hatırası vardı” dedi, öteki “ben kazıyıp sildim, hatırası acıtıyordu” dedi. “Niye” diye sormadı ve hatta hiç şaşırmadı. Cebinden bir çakı çıkardı, çakıyı ahşaba bastırdı. Tahta direndi. Biraz daha bastırdı. Kendi harfinin üzerinden geçti. İz dağıldı, şekli bozuldu. Şimdi bankta iki boşluk vardı. Kar yavaşça o boşlukları doldurmaya başladı.
Ayağa kalktılar, “artık gelmem” dedi biri, “daha da beklemem” dedi öteki. Biri sola yürüdü, biri sağa. Kar yağıyordu, bank tek başına kaldı, üzerinde ne bir harf ne bir iz. Sadece beyaz.
