KARUN’UN EVLATLARI: BORSA VE FON HIRSIZLARI!
SERVETİNİ BAŞKASININ ALIN TERİ ÜZERİNE KURANLARA…
Bismillahirrahmanirrahim…
Rabbim dualarımızı kabul, sofralarımızı helal rızıkla bereketli, gönüllerimizi merhametle mamur eylesin. Bizleri haramdan, haksızlıktan, kibirden ve kul hakkına girmekten muhafaza buyursun. Cumanız mübarek olsun.
Kıymetli dostlar, gönül yoldaşları…
Bugün sizlerle şöyle diz dize, gönül gönüle bir sohbet açalım istiyorum. Ama başlamadan önce şu soruyu yüreğinizin tam ortasına bırakayım: Acaba aradan asırlar geçse de insanın en büyük imtihanı neden hiç değişmiyor? Hükümdarlar göçüp gidiyor, kasalar dolup boşalıyor, rakamlar büyüyor da insan, elindeki mal ve mülk karşısında neden hâlâ aynı yerde tökezliyor?
Geliniz, bugün bu sorunun izini sürelim.
Tarihin tozlu sayfalarını aralayalım, Kasas suresinin o sarsıcı ibret aynasına bakalım; karşımıza kim çıkacak? Karun… Allah ona öylesine göz kamaştıran bir servet vermişti ki hazinelerinin anahtarlarını bile güçlü bir topluluğun zor taşıdığı anlatılır. Peki, böylesine muazzam bir nimete kavuşan insan ne yapmalıydı? Şükürle eğilmeli, emanetin ağırlığını hissetmeliydi, değil mi? Ama Karun öyle yapmadı. Kendisine sunulan bu lütfu Allah’ın bir emaneti bilmek yerine kendi aklının, kurnazlığının ve bileğinin gücü sandı. Böbürlendikçe böbürlendi, insanlara tepeden baktı… Sonra ne oldu dersiniz? O görkemli servet, o sarsılmaz sandığı ihtişam, kendisiyle birlikte yerin dibine geçti.
Şimdi durup soralım kendimize: Malın çoğaldığı yerde vicdan eksiliyorsa, insan gerçekten zenginleşiyor mu, yoksa kendi çöküşünün taşlarını mı örüyor?
Dostlar, bugün de aynı imtihanın çok daha ince, çok daha sinsi perdelerine şahit olmuyor muyuz? Bugün borsa tahtalarında, yatırım fonlarında yaşanan o hırsızlığın, o yağmanın adı düpedüz Karun’un hırsıyla aynı değil midir? Hazinesiyle yerin dibine geçen Karun neyse, bugün insanın birikimine çöken, alın terini eriten, kasaları doldururken kul hakkını ayaklar altına alan o gözü aç hırsızlar da aynı zihniyetin mirasçısıdır! Emeklinin rızkına, gencin umuduna, bu ülkenin yarınlarına el uzatan o gözü aç hırsızlar, kul hakkının o ağır yükü altında yere batsınlar ki milletin ahı yerde kalmasın!
Bir düşünün dostlar…
Bir emeklinin saçını ağartarak biriktirdiği o üç beş kuruş… Bir babanın evladının yarını için gözünün nuru gibi sakladığı birikim… Bir annenin kendi sofrasından, kendi nefesinden kısarak ayırdığı tasarruf… Bir işçinin nasırlı elleriyle kazandığı alın teri… Bunlar ekranda kayıp giden rakamlar mıdır, yoksa ardında bir ömür, bir umut, bir dua taşıyan kutsal emanetler midir? Ülkemizin geleceğini çalan, yarınlarımızı ipotek altına alan bu gözü aç hırsızların yaptıkları yalnızca bir cüzdan meselesi midir, yoksa doğrudan vicdanı kanatan ağır bir kul hakkı mıdır?
O kadar malla ne alacaksınız? Kaç yalıda oturacak, kaç sofraya aynı anda kurulacak, kaç ömür yaşayacaksınız? Hırsızlığın bile bir ahlakı, bir sınırı, bir vicdanı varken; sizin bu gözünüz neden bir türlü doymuyor? Milletin alın terine, yetimin lokmasına, gencin umuduna göz diken o kalitesiz, kişiliksiz hırsızlar; sanıyor musunuz ki o şişkin kasalar sizi bu ahiretin ağır hesabından kurtaracak?
Elbette bu mağduriyetlerin her yönüyle gün yüzüne çıkarılması, sorumluların hukuk önünde hesap vermesi ve hakkı yenilenlerin yaralarının sarılması şarttır. Çünkü adalet, yalnızca güçlülerin kalkanı değil; mazlumun, hakkı gasp edilenin de sığınağıdır. Atalarımız boşuna mı demiş "Haram zıkkım olur, yiyeni boğar" diye? Ya da o meşhur sözü neden hiç dilimizden düşürmeyiz: "Alma mazlumun ahını, çıkar aheste aheste."
Rabbimiz, Bakara suresinin 188. ayetinde başkalarının mallarını haksız yollarla yemeyi açıkça yasaklamış; Nisâ suresinin 10. ayetinde ise yetimlerin mallarını haksız yere yiyenleri çok ağır bir azapla uyarmıştır. Peygamber Efendimiz (s.a.v.) de o meşhur müflis hadisinde, dünyada ibadetleri ve iyilikleri bulunduğu hâlde başkalarının hakkına giren kişinin kıyamet gününde sevaplarının hak sahiplerine verilip mahşerde eli boş kalacağını bize haber vermemiş midir?
İşte tam bu noktada kendimize şu yakıcı soruyu sormak zorundayız:
İBADETİN GÜZELLİĞİ, AHLAKIN DOĞRULUĞUYLA TAMAMLANIR…
Bizler Allah’a inanan, namaz kılan, oruç tutan, cuma günleri saf tutan insanlarız. Peki, bunca ibadetin bize öğrettiği o ince ahlakı, o merhameti ve dürüstlüğü hayatımıza taşıyamıyorsak nerede hata yapıyoruz? Namazda alnını secdeye koyan bir insan, seccadeden kalktığında yetimin hakkına, işçinin alın terine, garibin birikimine nasıl el uzatabilir? Diliyle "Sübhanallah" deyip kalbinde ve hesabında kul hakkı taşıyan bir gönül, nasıl huzur bulabilir?
Elbette hepimiz beşeriz; sürçebiliriz, nefsimize yenik düşebiliriz. Mesele hatasız olmak değil, hatayı savunmamak, hatadan dönmek, tövbe etmek ve ortada bir kul hakkı varsa onu sahibine eksiksiz teslim etmektir. Çünkü kul hakkı, yalnızca gözyaşıyla af dilemekle kapanan bir defter değildir; hakkı yenenin eline hakkı verilmeden o kapı kapanmaz.
Zengin olmak elbette ayıp değildir. Helalinden kazanmak, evine bereket getirmek, muhtaca el uzatmak ne güzel bir nimettir. Asıl ayıp ve asıl vebal; başkasının hakkını maharet saymak, haksızlığı başarı sanmak ve serveti insanlıktan üstün görmektir.
Peki ya yarın?
GELECEK NESİLLERE NASIL BİR MİRAS BIRAKACAĞIZ?
Çocuklarımıza yalnızca tapular, banka hesapları, gösterişli mülkler bırakmak için mi yaşıyoruz? Şu soruyu hiç kendimize sorduk mu: Ardımızda bıraktığımız o servetin içinde bir yetimin ahı, bir işçinin ödenmemiş hakkı, bir mazlumun sessiz gözyaşı varsa, o miras evlatlarımıza ne kazandırır? Ülkemizin geleceğini çalan gözü aç hırsızların bıraktığı o kirlilik, hangi neslin omuzlarında temizlenecektir?
Büyük servetler bırakmak zorunda değiliz dostlar. Ama evlatlarımıza başları dik, alınları açık yürüyecekleri tertemiz bir isim bırakmak zorundayız. Çünkü evlat, babasının kasasındaki paradan çok, babasının duruşundan, karakterinden ve helal lokmaya verdiği değerden beslenir.
Yarın torunlarımız bu satırları okuduğunda hangi ölçülerle hayata baksınlar isteriz? İnsanları kasalarındaki parayla değil, kazançlarının helalliğiyle tartmalarını… Makamlarına değil, adaletlerine bakmalarını… Tatlı dillerine değil, zor zamanlardaki duruşlarına güvenmelerini… Güçlünün gölgesine sığınmayı değil, haklının yanında dimdik durmayı öğrenmelerini…
Çünkü dünya malı dünyada kalır. Unvanlar silinir, makamlar el değiştirir, kasalar bir gün kapanır. Ama insanın ardında bıraktığı iyilik de kötülük de, o temiz ya da kirli isim gönüllerde yaşamaya devam eder.
Karun’un hazineleri onu kurtaramadı; bugünün hırsızlarını da kasaları, kurnazlıkları ve güçleri kurtaramayacaktır. Öyleyse hiçbirimiz servetimize, makamımıza ya da arkamızdaki güçlere güvenip hakikatten kopmayalım. Unutmayalım: Karun kadar zengin olmak bir nasip işidir; ama Karun gibi olmamak, iman, ahlak ve vicdan işidir.
Dünyada servetiyle anılanlardan değil, dürüstlüğüyle yâd edilenlerden olalım. Ardımızdan hayır dualar, salih evlatlar ve kimsenin ahını taşımayan pırıl pırıl bir isim bırakalım.
Rabbim bizleri malıyla kibirlenenlerden değil, nimetiyle şükredenlerden; kul hakkı yiyenlerden değil, hak sahibine hakkını teslim edenlerden eylesin. Kazancımız helal, lokmamız temiz, vicdanımız diri, imanımız kâmil, ardımızdan bırakacağımız ismimiz güzel olsun.
Âmin, âmin, âmin…
GÖNÜLDEN GÖNÜLE, DUADAN DUAYA…
Hayırlı cumalar.