Görev yaptığımız birimler ayrı olsa da karargâh bölüğünün askerleriydik. Aynı binada çalışır, aynı yemekhane de yemek yer, aynı koğuşta yatardık. Üstelik bir ranzanın üst tarafını o, alt tarafını ben paylaşırdık. Eğitim ve içtima(toplanma) alanında, berber Ramazan’ın yerinde, Vanlı Kadir’in terzihanesinde bir gün olmazsa diğer gün mutlaka karşılaşır, ayaküstü de olsa konuşur ve şakalaşırdık. Her fırsatta hemşerim Salih’in işlettiği çay ocağına uğrar, oradakilerle hasret kokulu çaydan yudumlardık. Çayı sohbete katık eder, sevdiklerimizi anardık. Hatıralar dile geldikçe efkârlanır, dilimize pelesenk olan; “Bitmez bu askerlik.” Sözünü tekrarlardık. Akrep ve yelkovan koştursa da zaman yerinde dururdu ya da biz öyle sanırdık. Şapka siperliğimizin iç yüzeyi zaman çizelgesinden farksızdı. Oraya geçen ayları çarpı olarak işaretler, çarpılar çoğaldıkça keyiflenirdik.
Biz bekârlar halimizden memnunduk. “Ekmek elden su gölden” Deyimi bizim için söylenmiş gibiydi. Ancak evli ve çocuk sahibi olanların durumu bizden farklıydı. Onlar hasret denen çileyi daha derinden hissederlerdi. Sevdiklerinden gelen mektubu onlarca kez okurlar, koklarlar ve gözyaşlarıyla ıslatırlardı. Yeni mektup alıncaya kadar bu böyle devam ederdi. Her akşam çocuklarının fotoğrafıyla uyurlardı.
Arkadaşım içine kapanık biriydi. Hep yalnızlığı tercih eder, kalabalık ortamlarda bulunmak istemezdi. Akşamları onu yatağına uzanmış vaziyette elinde bir fotoğrafla görürdüm. Birkaç kez kim bu şanslı insan diye takıldımsa da, ser verip sır vermedi. Ruhunda fırtınaların estiği belliydi. Tavırları bir başka, sözleri ise gizem doluydu. Bir gün onu top sahasında oturduğu bankta ağlarken gördüm. Yanına yaklaşıp elimi omzuna koydum. Gözlerimi yüzünde gezdirerek, nedir senin içini kemiren bu dert dedim. Bana anlamsızca baktı. Sonra sessizliğe gömüldü. Yanından ayrılmak üzereyken ağzından dökülen; “Kızım” sözcüğüyle irkildim. Birkaç kez yutkundu sonra anlatmaya başladı; “İkinci çocuğum minik Elif’imi anne ve babamın baskısıyla çocuğu olmayan ablama vermek zorunda kaldık. Ben bir şekilde katlanıyorum ama eşim perişan. Ne yapacağımı bilmiyorum.” Deyip içini çekti. Üzüldüm, bir şeyler söylemek istedim ama sözler boğazımda düğümlendi. Ancak ona, Allah size sabırlar versin! Diye bildim. Birlikte çay ocağına doğru yürürken; “Eşimden mektup gelmez oldu. Galiba kendi ailesinin yanına yerleşmiş, benden de ayrılacakmış.” Dedi. Ona merak etme!” Gün doğmadan neler doğar” Diye cevap verdim. Arkadaşımın psikolojisi iyi değildi. Hemen ön almalı, bir şeyler yapmalıydım.
Sorunu bulunan askerlere şefkatle yaklaşan bölük komutanımıza durumu anlattım. Bana; “Acilen arkadaşını bul gel, sizi bekliyorum.” Dedi. Her yere baktım, sanki yer yarılmış içine girmişti. Zafer çavuşla beraber tren istasyonuna koştuk. Onu vagona binerken bulduk. Dilimiz döndüğünce düşüncesinin yanlış olduğunu, şayet firar ederse yaptığı askerliğin yanacağını söyleyerek bölüğe dönmeye ikna ettik. Hızlıca bölük komutanımızın yanına gittik. Komutanım arkadaşıma; “On gün izinlisin Git işini hallet ve dön!” Diye emir verdi. Sonrada cebinden çıkardığı bir miktar parayı eline tutuşturdu. Sevinçle bölük komutanımızın odasından ayrıldık. Arkadaşım bana sarılarak; “Biliyor musun uzun zaman sonra ilk defa hayata dair güzel duygular hissetmeye başladım.” Dedi. Vedalaşırken ilk defa parmağında bir alyansın takılı olduğunu gördüm.
Sevgiyle kalınız.
