Bir akşam vakti babam anneme; “Ali sana emanet, onu iyi bir insan olarak yetiştir.” diyerek son nefesini verdiğinde henüz on, on bir yaşlarındaydım. O anı, sonrasında olanları; babaannemle dedemin yaktığı ağıtları, annemin bir köşede gözyaşları içinde çaresizce; “Ahu vah” edip çırpınışlarını asla unutamam. O akşam; annem, babaannem, dedem ve akrabalarım beni; “Ömer’imin kuzusu” Deyip bağırlarına basarlarken, henüz olup biteni tam idrak edemesem de içimi amansız bir acının kapladığının farkındaydım. Üzüntüm büyüktü. Anlaşılan kader beni sınıyordu. Bundan böyle hayat yolunda tek başıma yürüyecek, yanımda babam olmadan zorluklara göğüs germeyi öğrenecektim. Başka çarem yoktu.
Belli bir zaman sonra annem madden zengin ama itibar bakımından fakir olan; “Deli Rüstem” adında biriyle evlendi. Bu durumdan ne ben, nede babaannem ile dedem hoşnuttu. Eşi ölünce dört çocuğuyla dul kalan üvey babam, köyün hatırlı insanlarını araya koyup dedeme haber salmış; dedemin “Olmaz” demesine rağmen, annemi ağırlığınca altın ve istediği yerden tarla vermek vadiyle kandırıp kendisiyle evlenmeye razı etmişti. Annemin hiç birimize haber vermeden deli Rüstem’e varmasına hepimiz üzülmüştük. Üvey babamın biri evli, diğerleri bekâr yetişkin dört oğlu vardı. Onlara ayak işlerinde kullanabilecekleri benim yaşımda bir yardımcı lazımdı. Bunun için bana hediyeler alıyor, iki de bir annemi araya koyup yanlarında yaşamam için beni ikna etmeye çalışıyorlardı. Bir bayram sabahı üvey babam beni yanına çağırdı. Gittim elini öptüm. Bana, “Ali evladım kulağını aç beni iyi dinle! Dedenin yanında sana istikbal yok! Eğer yanımızda yaşamayı kabul edersen sana bir traktör alır, istediğin tarlayı üzerine yaparım. Seni evlendirir, beşinci evladım sayarım. Sonra da bolluk içinde çift çubukla uğraşır yaşar gideriz.” Dedi. O esnada annem de bu teklifi kabul etmem için ısrarcı oldu. Üvey babama; “Bana köyü bağışlasan da olmaz! Asla babaannemle dedemi bırakmam!” Dedim. Üvey babamın başkalarının hakkını gasp ederek kurduğu düzen elbette yıkılmaya mahkûmdu. Gençtim ama bunu pek ala idrak edebiliyordum. Aralarında annem de olsa bu aile benim ailem olamazdı. Kararım belliydi. Kesinlikle onların değirmenine su taşımayacak, onlarla iş birliği yapmayacaktım. Bu benim için daha hayırlıydı.
Askerliğimi yapıp köye döndüğümde annemi dedemlerin yanında buldum. Üvey babam yaşadığı yanlış hayatın kurbanı olmuş; “Su Testisi Su Yolunda Kırılmıştı.” Bizden başka kimsesi olmayan annem ise, “Eli Hamur Karnı Aç” bir biçimde dedemin yanına dönmek zorunda kalmıştı. Anneme takılan altınlar ile verilen onlarca dönüm tarla için düzenlenen mukavele sahte çıkmıştı. Üzüntüden ne yapacağını şaşıran annemi teselli ediyor, olacağı varmış diyerek eski mevzuları geçiştiriyorduk. Annemin aklına geldikçe; “Baban seni bana emanet etti ama ben sana sahip çıkmak şöyle dursun kendime dahi sahip çıkamadım.” Diyerek hüngür hüngür ağlaması canımı yakıyor, içimi sızlatıyordu.
Bir gün anneme sevdiğim bir kız var deyince gözleri parladı. Babaannemle beraber beni evlendirme hazırlığına giriştiler. Evliliğe ilk adımımı atmış ve nişanlanmıştım. Nişanımla beraber babamın kabrini ziyaret edip Allahtan rahmet diledik. Orada babama bir söz verdim. Bundan böyle; “Kaderin aşık olduğu gayrete” dört elle sarılacak, çalışıp çabalayarak ekmeğimi kazanacaktım. Dürüst bir insan olarak hayatımın geri kalan kısmını ailemle beraber mutluluk içinde yaşayacaktım.
Esenliğiniz daim olsun.
