Senden ayrılalı gram uyku yok gözlerimde. Ne gecem belli ne de gündüzüm. Günlerdir zihnim sana kavuşma sevinciyle meşgul, gönlüm hasretinin onulmaz çilesiyle. Belki inanmazsın, hala sesini duyuyor ve lavanta kokusunu andıran nefesini hissediyorum.
Ayrılalı uykusuzluk deryasının kucağında bir sağa, bir sola kıvranıyor, biraz olsun uyuyayım diye dualar ediyorum. Uykuya dalmamla uyanmam bir oluyor. Uzandığım yerden kalkıp bir koltuğa oturuyorum. Orada öyle başımı omzuma yıkıp sanki bir meczup gibi düşünüyorum. Arada bir masanın üstündeki sigara paketine uzanıyor elim. Daha pakete dokunmadan elimi geri çekiyorum. Çünkü içimdeki ses; kendi havanı kirlettiğin gibi, bir de odanın havasını kirletme! Diye uyarıyor beni. İç sesimin havamı kirlettiğimi iddia ettiği o manidar söze istem dışı kıpırdayan dudaklarımdan cevap geliyor; o zaman hatanı telafi edeceksin!
Biliyorum; geçmişe takılıp kalmak, tok olduğun halde olan biteni bir yemek gibi yeniden ısıtıp sofraya koymak gibidir. Hadi bakalım o yemeği ye yiyebilirsen. Oturup yalnızca geçmişi düşünmek çaresizlik bataklığında debelenmek değil de nedir? Sağduyum geçmişine sünger çekmezsen geleceği inşa edemezsin deyince aklım başıma geldi. Yoksa hala çıkmaz sokakta çıkış aramaya devam edecektim.
Kendimi toparlamam fazla sürmedi. Ellerimle yıktığım mutluluk abidesini yeniden inşa edecek; bunu yapmaya da ondan özür dileyerek başlayacaktım. Bir bahar sabahıydı. Onun mahallesinde oturan halama uğradım. Halam beni görünce; “Evleneceğiniz esnada ayrılmakta neyin nesi oğlum!” Diye söylendi. Sonra telefonda uzun uzadıya annem ve babamla konuştuk. Onlar da bu durumdan hiç hoşnut değildi. Bani, “Sakın bir delilik yapma!” Diye uyardılar. O gün yeni aldığım füme pantolonum ile krem renkli gömleğimi giydim. Elimde bir buket çiçekle onu mahalle camisinin yanındaki çınar ağacının altında beklemeye başladım. Halamın Ceren’i ikna edeceğinden emindim. Sanki onu ilk kez görecekmiş gibi heyecanlıydım. Elim ayağıma dolaşıyor, gönlümde ılgıt ılgıt bir bahar yeli esiyordu.
Cereni uzaktan görünce heyecandan bayılacak gibi oldum. Yanıma yaklaşınca her zamanki zarifliğiyle gülümsedi. Elimdeki çiçek buketini uzatıp affet beni Ceren dedim. “Ben çoktan unuttum. Yaşadığımız küçük bir iletişim kazasıydı.” Demez mi! O an Dünyalar benim oldu. İçimden boş yere üzülmüş ve kendimi hırpalamışım dedim. Cerenle ertesi gün aynı yerde yeniden buluşmaya karar verdik. O gün başımı yastığa koyar koymaz uyudum. Ne uykusuzluğum kaldı ne de karamsarlığım. Vakit kaybetmeden kuracağımız yuvanın hazırlığını yapıp, hayallerimizdeki düğünü gerçekleştirmeliydik.
Sevgiyle kalınız.
