Seninle yaşadığımız ne varsa heba olmasın diye belleğimin muhkem bir yerine sakladım. Bilirim zaman denilen mefhum geçmekle kalmaz, rüzgâr misali önüne katar alır götürür her şeyi. Sonra geride ne iz kalır, ne de bir lahza yaşanmışlık. İşte bu yüzden anıları zapturapt altına alıyım dedim, öyle de yaptım.
Bazen sana olan özlemim dayanılmaz hal alır. Hasret acısı rahat bırakmaz yakamı. Çaresizliğin girdabında dönüp dururken anılar yetişir imdadıma. Vakit kaybetmeden anıların peşine düşerim.
Her zaman olduğu gibi ayaklarım beni buluştuğumuz kır bahçesine götürür. Bilirim oturduğum masada sen yoksan da hayalin vardır. Bir çay kendime, bir çayda sana ısmarlarım. Garson her defasında; “Bu çay kimin?” Diye sorar bana. Bende ona bir içen bulunur diye cevap veririm.
Yanımdan müstehzi bir gülüşle uzaklaşan garsonu yadırgarım. Dilimde dolanan ahlardan birini daha çeker, sonra sev de gör! Diye mırıldanırım garsonun ardından.
Sen gittin Güneşim de gitti, buz kesti dertli yüreğim. İçim hasret ateşiyle kavrulurken ruhum amansız bir fırtınaya teslim oldu. Bir yanım kış, bir yanım yangın yeri. Tek yaptığım şey beklemek.
Sabır tezgâhım, çile ise ipim. Bitmek bilmeyen gecelerin gergefinde dize dize şiir dokur, öylece dindiririm hasretini. İyi ki anılar var. Onlara tutunur, onlarla ayağa kalkarım. Hasret dehlizinde onlar kılavuzum olur. İçimde hüküm süren ateşe onlar su döker bir nebze de olsa.
Geçenlerde mahalledeydim. Eski oturduğun evin önündeki salkım söğüde su döker gibi içimi döktüm. Sonra seninle tanıştığımız bakkal Arif amcanın dükkânına uğradım. Biliyorsun o yerde ilk kez göz göze gelmiş sonrada, “merhaba” Demiştik bir birimize. Anılar mekânın her zerresine sinmiş olacaklar ki sessizce; “Buradayız” dediler bana. Ağlamamak için kendimi zor tuttum. Dükkândan öyle bir çıkışım vardı ki anlatamam. Daha sonra çocukluk arkadaşım Kadir’le sohbet ettik mahalle kahvesinde. Sohbet ettik dediğime bakma. Aslında hep ben konuştum o sustu sadece. Mevzu sen olunca özlemim kabardı, dilimin bağı çözüldü. Duygularıma gem vuramadım bir türlü. Ne kadar yoklasam da, seninle ilgili tek bir haber alamadım Kadir’in ağzından.
Seninle ilgili olarak; okulu bitirir bitirmez ailenle birlikte güneyde bir şehre taşınmanız dışında başka bir şey bilmiyorum. Okul arkadaşın Buket’e yaşadıklarımız hakkında; “Dünde kaldı” Demen yüreğimi çok ama çok sızlattı. Söyle sevdamıza ne oldu? Verdiğin sözleri unuttun mu? Evlenip mutluluğa yelken açacağımız yerde, beni anılarla bir başıma bırakıp gitmen olur şey değil. Belleğimde anılar, dudağımda hasret türküsü. Senin gelmeni beklerken bir sabah daha doğdu zifiri karanlığın içinden. Bugün yeni bir gün deyip, kır bahçesinde beni bekleyen anılara kavuşmak için yola koyuldum erkenden.
Sevgiyle kalınız.
