Ders biter bitmez hızlıca aşağıya iner, koşar adımlarla üniversitenin çıkış kapısına doğru yönelirdim. Kapıya vardıktan sonra şöyle bir etrafı kolaçan eder, onu okul duvarına yaslanmış yaşlı çınarın altında beklemeye başlardım. Çok geçmeden başında pırıltılı tokalar ve boynunu taktığı kırmızı fularla karşıma dikilir, yanıma yaklaşıp içimi aydınlatan gülüşüyle; “Haydi gidelim!” derdi. İşte o zaman Dünyalar benim olurdu. Bir ceylan edasıyla adımlarını kaldırımla buluşturup koluma girdimi ne yapacağımı şaşırır, adeta kanatlanıp uçacakmış gibi olurdum. İçim içime sığmaz, gönlümde esmeye başlayan sevda rüzgârları ruhumu ısıtırdı.
Aklımı başımdan alan bu kızın adı Zeynep’ti. Onunla aynı üniversite okur, üstelik aynı mahallede otururduk. Gerek üniversiteye gidip gelirken, gerekse yerleşkede vakit geçirirken bir birimizden hiç ayrılmazdık. Bu birlikteliği okul dışındaki zamanlarda da sürdürürdük. Okul ile ev arasında ne dolmuş kullanırdık ne de tramvay. Biraz daha beraber olalım diye hep tabanvayı tercih ederdik. Yol uzadıkça sadece attığımız adımlar değil, birlikte geçirdiğimiz zaman da çoğalırdı. Çoğalan aynılarımız zamanla duygu ve düşüncelerimize de yansıdı. Henüz dillendiremesek de, gözlerimiz çoktan bir birleriyle fısıldaşmaya başlamıştı bile. Bir gün Zeynep’e bütün cesaretimi toplayarak; “Seni seviyorum, evlen benimle.” Deyiverdim. O, bir müddet sessiz kaldı. Sonra titreyen dudaklarına gözlerinden dökülen yaşlar eşlik etti. Önce yutkundu, bir şey diyecekmiş gibi oldu sonra vaz geçti. Sanki dili tutulmuş gibiydi. Bir müddet bakışlarını yüzümde gezdirdi. Ben ondan cevap beklerken o kaçarmış gibi yanımdan uzaklaştı. Dünya başıma yıkılmıştı. Gönlümde başlayan yangın ruhumu sardı. Kendimden geçmiştim. Oturduğum yerden ayağa kalkabilmek için baya bir çaba sarf ettim. Yanımda biten garson çocuk; “Geçmiş olsun abi. Rahatsız mısın?” Diye sordu. Duvarlardan tutuna tutuna bir müddet yürüdüm. Yolda karşılaştığım sınıf arkadaşım bana; “Hayırdır Kemal, ne bu halin?” Deyince, bırakıverdim kendimi. Gözlerimi açtığımda hastanedeydim. Başımda dikilen doktor ile gözü yaşlı annem ve babam beni soru yağmuruna tuttular. Sorular soruları takip etti. Benim cevabım koca bir sessizlikten ibaretti sadece.
Zeynep’in düşüncesini öğrenmeliydim. Evine gittim, evde kimse yoktu. Komşu kadın; “Onlar sabah erkenden hastaneye gittiler evladım!” Dedi. Hemen hastaneye koştum. Poliklinikte dolaşırken Zeynep’i yaşlı bir kadınla gördüm. Ona görünmeden tekrar mahalleye döndüm. Evlerinin sokağındaki bakkaldan; Zeynep’in babasının yıllar önce öldüğünü, kanser hastası anne ve küçük bir kız kardeşle tek başına kalakaldığını öğrendim. Zeynep’i kahvede saatlerce bekledim. Evi geldiklerini görünce telefon ettim. Bana telefonda; “Yarın konuşalım.” Dedi. O yarın bir türlü gelmek bilmedi. Buluştuğumuzda ona okul biter bitmez evleniyoruz ve ben size taşınıyorum dedim. Başta İtiraz edecek gibi oldu sonra vazgeçti. Dünyamı aydınlatan gülümsemesi yüzünde belirdi. Eliyle elimi tuttu. Dudağından dökülen; “Sevgilim” Sözü hayatıma vurulan mutluluk mührü gibiydi.
Güzellikler sizinle olsun.
