Geçimini çiftçilikle kazanan ailem köyde, biz ninemle beraber şehrin kenar mahallelerinden birinde kerpiç duvarlı ve toprak damlı iki göz bir evde yaşıyorduk. Öyle ki yaşadığımız çevre için; “İn cin top oynuyor.” Denilse yeriydi. Fazla oturanı olmayan bu mahallenin dar sokaklarında; gece boyu devam eden köpek ulumaları ile nara atıp dolaşan ayyaşlardan başka kimse olmazdı. Uykuya dalacağım zaman bitişik bahçenin kurumaya yüz tutmuş asırlık ağaçları bir zebella edasıyla karşıma dikilir, olan uykum bir çırpıda kayboluverirdi. Allah’tan lakabı; “Demir Fevzi” olan pehlivan yapılı bir mahalle bekçimiz Vardı. Bekçi Fevzi amcanın düdüğünün sesi bana ninni gibi gelir, o sayede uykuya dalardım.
Ninem ben okula giderken neredeyse sokağın sonuna kadar bana eşlik eder; sokağın sonuna varınca, “Anasının kuzusu” Diyerek yanağımdan öpüp, beni okula uğurlardı. Ninem duayı dilinden düşürmezdi. Onun yaptığı bu dualar ruhumun yegâne huzur kaynağıydı. Okula varınca nine ben okula geldim derdim içimden. Okuldan dönüşümü dört gözle bekler, eve girer girmez dumanı üstünde tüten çorba tasını; “Haydi kuzum ye!” Deyip sofraya bırakırdı. Ona, gel nine beraber yiyelim dediğimde bazen bana eşlik eder; bazen de o tatlı ses tonuyla, “Ben tokum oğlum, senin yediğin de benim. Sen ye hele!” Derdi. Önceleri onun; “Senin yediğinde benim.” Demesini garipser, içimden nasıl yani diye mırıldanırdım. Meğerse yiyecek azalınca beni önceler, aç kalma pahasına kendini feda edermiş. “Senin yediğinde benim” Demesi sırf bu yüzdenmiş. Sonradan öğrendim ki, “Bugün oruçluyum evladım sen ye!” Deyip sofraya sokulmaması benim için yaptığı fedakârlığın bir başka yansımasıymış.
Havalar iyice soğumuştu. Yaklaşan şubat tatilini adeta iple çekiyorduk. Tatilde köye gidecek, özlem giderecektik. Köye gideceğimiz günden bir gün önce ninem rahatsızlandı. Tir tir titriyor, durmadan, “Oğlum üstümü ört!” Diyordu. Bulduğum her şeyi üstüne örttüm. Fakat titremesi bir türlü geçmek bilmedi. Hava kararmaya yüz tutmuş, minarelerden akşam ezanları duyulmaya başlamıştı. Nineme, geliyorum diyerek kendimi sokağa attım. Sokağı kapatan ağaçların zebellaya dönüşen dallarına aldırmadan, çalıların arasından geçip sokağa çıktım. Birine rastlar mıyım diye etrafa bakınırken aklıma bekçi Fevzi amca geldi. Onun evine koştum. Ancak Fevzi amca evde yoktu. Geri döndüğümde ninemin rahatsızlığının daha da arttığına şahit oldum. Elim ayağım bir birine karıştı. Hem ağlıyor, hem de Allah’ım bize yardım et! Diye dua ediyordum. Nineme sıcak bir şeyler içirmeyi düşündüm. Fakat evde birkaç parça kuru ekmek dışında bir şey yoktu. Yeniden sokağa çıktım. Sokaktaki çöp tenekelerinde bulduğum portakal kabuklarını evde bir güzel yıkadım. Etraftan topladığım çalı-çırpıyla ocağı yakıp, portakal kabuklarını kaynattım. Kuru ekmekleri hafifçe ıslatıp nineme ıhlamur diye içirdim. Biraz olsun ateşi düşmüş ve kendine gelmişti. Pembe yanaklarını ıslatan gözyaşlarını çemberiyle sildikten sonra bana; “İçirdiğin ıhlamur bana iyi geldi, gördüğün gibi birden iyileştim.” Dedi. Çok sevinçliydim. Şifa kaynağının ne olacağı ve nerede bulunacağı gerçeği elbette O’nun bilgisindeydi.
Birkaç gün gecikmeli de olsa otobüse binip köyün yolunu tuttuk. Yolculuk sırasında yanımda oturan nineme hep nazar ettim. O her zaman olduğu gibi kıpırdayan dudaklarıyla O’na halini arz etmeye devam ediyordu.
Hoşça kalınız.
