Gençlik yıllarımda arzu ettiğim şeylerin başında takım elbise sahibi olmak gelirdi. Hedefime ulaşmak için haftalığımı çarçur etmeden idareli kullanmam gerekirdi. Arada bir; Tasarruf etmelisin! Diyen iç sesime kulak verir onun bu uyarısını dikkate alırdım. Para biriktirmeden ne kumaş alabilir, ne de terzinin karşısına geçip, “Takım elbise diktirmek istiyorum.” Diyebilirdim. Neredeyse her gece diktireceğim takım elbiseyi hayal ederek uyur; rüyalarımda hep kendimi bir terzi dükkânında kumaş beğenirken görürdüm.
Aylar sonra takım elbise edinmemi sağlayacak parayı biriktirdim. Akıl danıştığım büyük küçük kim varsa bana; “ Önce beğeneceğin iyi bir kumaş, sonrada bu kumaşı emanet edeceğin işinde mahir bir terzi bulmalısın.” Dediler. Tabelasında, “Tüccar-terzi” yazan birkaç dükkâna girip çıktım ve tereklerindeki kumaşları inceledim. Ne kumaşları beğendim ne de tabelasında tüccar yazan terzileri. Bu terziler, terziden daha çok tüccara benziyordu. Verdikleri fiyatlar uçuk denecek kadar abartılıydı. Diğer taraftan, “Mangalda kül bırakmayan” tavırları beni farklı düşüncelere sevk etti. Madem müşteriydim; ben onları değil onlar beni dinlemeli ve isteklerime cevap vermeliydi. Başlarına taktıkları tüccar şapkası, zanaat yönlerini gölgelediğinden bende güvensizlik duygusunun oluşmasına neden oldu. Ben daha çok tüccar değil terzi arıyordum. Her şeyde olduğu gibi, terziden terziye fark vardı. Benim aradığım terzi isteğimi tam olarak yerine getirmeli, üstüne üstlük nazımı da çekmeliydi. Ne de olsa sayemde dünyanın parasını kazanacaktı. Ben ona ne diyorsam ses çıkarmamalı, elbiseyi gönlüme göre dikmeliydi. Provalarda, “ince eleyip sık dokuyan” halimi anlayışla karşılamalı, içinden ne der bilmem ama tutup yüzüme; “Çattık ya hu!” Dememeliydi.
Sonunda bir arkadaşımın tavsiyesiyle tabelasında, koca bir makas resmi olan ama tüccar olmayan bir terziyle anlaştım. Dükkânı çarşı merkezi yakınında ara sokaklardan birindeydi. Onunla baya bir konuştuk. Beni sabırla dinledi. İsteklerimi not aldı. Güler yüzlü ve babacan birine benziyordu. Eliyle omzuma dokunarak; “Merak etme! Aradığın terzi benim!” Dedi. Bu söz rahatlamama ve içimdeki kaygının geçip gitmesine neden oldu. Şansım vardı. Terzim işinin ustası olan güvenilir bir esnafa benziyordu.
Takım elbisemin ilk provası hafta sonuna denk geldi. Heyecanlıydım. Arkadaşlarımla beraber terzinin yolunu tuttuk. Oradakilerin dikkatli bakışları altında İlk provamı oldum. Yapılan ikinci provadan sonra takım elbisemi teslim aldım. O akşam mahalle arkadaşımın düğünü vardı. Gri, lacivert çizgili takım elbisemin altına beyaz gömlek giyip, birde bordo kravat taktım. Düğün salonundan içeri girdiğimde bütün bakışların üzerimde toplandığını fark ettim. O bakışlardan birinin sahibi de lise arkadaşım Zeliha’ydı. Ona cesaretimi toplayıp bir türlü duygularımı açamamış, sevdiğimi söyleyememiştim. Şimdi tam zamanıydı. Yanına yöneldiğimi görünce, güzel yüzünde tatlı bir gülümseme belirdi. Göz göze geldik. Ona seni çok beğeniyorum dedim. Utangaç bir tavırla başını öne eğen Zeliha’nın da benden hoşlandığı belliydi.
Esenlik dileklerimle.
