Ben ve eşim uzun zamandır Torosların yamacına sıralanmış evlerin birinde yaşarız. Buraya ister aşağıdan, ister yukarıdan bakın illaki gözünüz yanılsar; evlerin adeta bir şelale misali aşağı doğru akıp gittiğini görürsünüz. Evler asırlık çamlar ile meşelik alanların arasına özenle serpiştirilmiş, burada adeta cennetten bir köşe inşa edilmiştir. Kulakların kuş seslerini duyduğu, ciğerlerin oksijene doyduğu ve gözlerin güzelliklerden nasiplendiği bu yerde yaşamak ömre ömür katar doğrusu. Bir de yerleşim yerinin yakınında nazlı nazlı salınarak akan, bereket ve güzellik timsali; “Deli çay” adındaki çay gezer durur buralarda. Balıkların hayat kaynağı olan bu çayda sakinler olta avcılığı yaparak gününü gün eder.
Yeni emekli olduğum zaman sıklıkla görüştüğüm sevgili dostum emekli gazeteci Rauf ağabey; yaşadığı bu yeri öve öve bitirememiş; “Gel sana da buradan bir ev alalım!” Diye tutturmuştu. Bundan eşime bahsettim. Eşim bana; “Bizi buraya bağlayan bir şey yok!” istersen ciddi ciddi düşünelim dedi. Haklıydı, şehirde hengâme içinde yaşamaktansa, böyle bir yerde hayat sürmek her bakımdan bizim için daha hayırlı olacaktı. Çok geçmeden kararımızı verdik ve Rauf ağabeyin komşusu olduk. Burada Rauf ağabeyden başka on on iki aile daha yaşamaktaydı. Rauf ağabey kitap kurdu biriydi. Ben ve benim gibiler genellikle gazeteyi internet ortamında okumayı tercih ederken, o bunu kabul etmezdi. Gazeteye dokunmadan, başını gazetenin sayfaları arasına gömüp, gözlerini satırlarla buluşturmadan okumak onun nazarında, gazete okumak değildi. O her gün ikindi sularında gidiş dönüş bir saatlik keçi yolunu kat ederek yakınımızdaki köy yoluna iner; sipariş ettiği gazeteleri köy otobüsünden alıp evine dönerdi. Bir müddet onunla beraber gazete almaya diye, “Deli çay” a paralel olarak uzayıp giden keçi yolundan gidip geldik. Soğuk ve yağmurlu havalarda romatizmam azdığından ona eşlik edemediğim zamanlar oldu. Ancak Rauf ağabey; ne sıcak, ne soğuk ne yağmur ne de kar demezdi. İki eli kanda dahi olsa gazete okumadan edemezdi. Çünkü Rauf ağabeyi hayata bağlayan sadece gazeteler ve kitaplardı. Eşi erken yaşta vefat ettiği için oğluna hem analık, hem de babalık yapmıştı. Onu okutmak için her cefaya katlanmış yememiş yedirmiş, giymemiş giydirmişti. Oğlum büyüyünce onunla beraber yaşar giderim diye düşünürken, oğlunun fikrini dahi almadan okumaya gidiyorum diye Amerika’ya gidip yerleşmesi ona çok dokunmuştu. İlk zamanlar iki veya üç yılda bir memlekete gelen oğlu, daha sonra beş altı yılda bir gelir olmuş, geldiğinde de yolunu gözleyen babasına ancak bir veya iki gününü ayırıp, sonrada ortadan kaybolmuştu. Başka yakın akrabası olmayan Rauf ağabey, kalabalıklar içindeki yalnızlığı bırakıp buraya yerleşmişti. Ancak, içindeki evlat özlemini bir türlü dindiremeyen Rauf ağabey bir defasında bana; “Biliyor musun, ben her daim öten şu bülbüllerden daha dertliyim.” Diyerek, ağlamaklı bir ses tonuyla içini dökmüştü.
Günlerden bir gün Amerika’daki oğlu çıkıp geldi. Babasına; “Seni buralarda yalnız başına bırakıp gitmeye gönlüm el vermiyor.” Diyerek onu Amerika’ya götürmeye ikna etti. Komşularımla beraber hoşça vakit geçirsem de, aklım hep Rauf ağabeydeydi. Bir zaman sonra duyduğum haberle beynimden vurulmuşa döndüm. Meğer babasını Amerika’ya götürecek olan hayırsız evlat Amerika yerine onu bir huzur evine yerleştirip sonrada Amerika’ya dönmüştü. Uzun bir süre kendisine ulaşamadım. Bir an önce şehre gitmeli Rauf ağabeye yalnız olmadığını göstermeliydim. Üzgündüm, onu Toroslardan koparıp, dört duvar arasına mahkûm eden evlat düşman başınaydı. Rauf ağabeyin bu durumu bendeki yaşlılık psikozuna ateşledi. Uykularım kaçtı, ruhum gerildi. Ona yapılanları bir türlü kabullenemiyordum. Sabah erkenden şehre gitmek üzere yola koyuldum. Huzur evine vardığımda onu bahçedeki banklardan birinde kucağında bir kediyi severken buldum. Beni görür görmez; “Celal’im diyerek” boynuma sarıldı. Ağlıyordu, ellerimi tutarak; “Burada bir dakika dahi kalamam, seninle Toroslara geliyorum” dedi.
Sevgiyle kalınız.
