Dün seni çınar ağacının altında bekledim gün kararana dek. “Ya gelirse” Diyen iç sesime aldandım, sana aldandığım gibi. Arada bir parkın sararan çimlerine bastım yorgun ayaklarımla. Gezindim ve etrafta dolaştım oradan fazla uzaklaşmadan. Kuşları seyrettim. Parkta oyun oynayan çocuklara şeker dağıttım. Tanıdıklarımın selamını aldım. “Kimi bekliyorsun?” Diyenlere; “Hiç!” Diye cevap verdim belli belirsiz sözcüklerle.
Söz gelimi; “Bizden olmaz!” Deseydin anlardım. Sormazdım bizden niye olmaz diye. Ama bekle dediğin için bekledim bunca zaman. Bir defa olsun niye bekletiyorsun diye sormadım bile. Beklemek bence bir olgunluk emaresi olsa gerek. Veysel’in “Sabretmeyen maksudunu bulamaz.” Sözünü işittim işiteli sabrı aşkın sermayesi olarak gördüm ve kabul ettim. Maşuka kavuşmak için harcanmalıydı bu sermaye. Ben de öyle yaptım. Sabrettim; zorluklara pabuç bırakmadım. Usanmadım, yorulmadım ve kararlılıkla sürdürdüm bu aşk yolculuğunu. Bir an olsun ruhumdaki, “Gel-git” le re aldırmadım. Ya Rab! Sen bilirsin dedim her defasında. Tevekkül edersen vuslata erersin derdi babam. Yüksünmedim, tevekkülden de vaz geçmedim. Seni bazen taş döşeli şirin sokağının başında, bazen de yaşlı bir çınarın altında bekledim her zaman ki gibi.
Bir gün arkadaşım İhsan’ın; “Reyhan’ı hala bekleyecek misin?” demesine içtenlikle, evet! Diye cevap verdim. Ardından onun; “Daha çok beklersin.” Sözü içime oturdu. Neye uğradığımı şaşırdım. Önce, boş ver yahu! Dedim. Sonra zihnimde şimşek gibi çakan bu söze cevap alabilmek için İhsan’a onlarca soru sordum. İhsan bir şey bilmediğini söyleyerek kaçar gibi uzaklaştı yanımdan. Aklıma takılan bu sözü irdeledikçe içimde koca bir boşluk oluştu. “Daha çok beklersin!” Sözüyle ne demek istemişti. Bu söz kinaye ile mi, yoksa yalın bir gerçeği ifade etmek için mi söylenmişti. Sorulara cevap bulamayınca afalladım. Adeta mağlup olmuş bir boksör gibi yediğim yumrukla serildim ringin ortasına.
Bir zaman sonra arkadaşım İhsan’ın sakladığı gerçeği annem dillendirirken bir hayli üzgündü. Bir taraftan yumuşacık elleriyle yanağımı okşarken, diğer taraftan konuşmasını; “Haline dayanamadım kara gözlüm. Canını sıkma, sana kız mı yok!” Diye sürdürdü. Bu sözler annemin ağzından çıkmış olsa da, tıpkı bir mermi misali göğsümü delik deşik etmişti. Neymiş efendim, ben sanayiciymişim; onların kızı da okumuşmuş. Her şey bir yana biz Reyhan’la bir birimizi seviyorduk. Bu konuyu konuşmalı ve Reyhan’ın ailesini mutlaka ikna etmeliydim. O bana bekle derse yine beklerdim. Ben onu bir ömür beklemeye razıydım. Yaz, kış demeden yolda, sokakta ve mahalledeki o yaşlı çınarın altında. Yeter ki ömrümüz yitik bir bahar gibi elimizden uçup gitmesindi.
Sağlıcakla kalınız.
