Bazen birini kaybetmek sadece bir yokluk değildir. O kayıp, kimlerin gerçekten yanında olduğunu sana gösterir.
Bazen hayatından çok değerli birisi gider.
Ve o gidiş, sadece bir kayıp değildir.
O gidiş…
Sana hayatın hiç bilmediğin bir yüzünü gösterir.
Çünkü insan en çok acının içindeyken öğrenir.
En gerçek haliyle, filtresiz…
Kim gerçekten yanında,
kim sadece orada bulunuyor…
Kim senin acını hissediyor,
kim sadece kendi rahatını koruyor…
İşte acı, bütün maskeleri indirir.
Birini kaybetmek…
Hiçbir acıya benzemez.
Toprağın altına birini vermek,
sadece bir insanı kaybetmek değildir.
Hayatının bir parçasını, bir alışkanlığını,
hatta kendinden bir yönü de kaybetmektir.
Bir gün içinde defalarca fark edersin bunu.
Bir şey söylemek istersin,
ama söyleyeceğin kişi yoktur.
Bir şey paylaşmak istersin,
ama anlayacak olan eksiktir.
Ve işte tam orada…
yalnızlık başlar.
Ama asıl yalnızlık, insanlarla birlikteyken hissedilendir.
Kalabalık içinde fark edersin:
Herkes yanında değildir.
Biri gelir, çok konuşur ama seni anlamaz.
Biri gelir, susar ama seni anlar.
O an öğrenirsin:
Empati, sözle değil, hisle kurulur.
Bir ile içerisinde gelip gidiyorum…
çünkü bir kaybın ardından aynı insanlar bile sana gerçek yüzleriyle görünmeye başlıyor.
Aynı şehir, aynı sokaklar, aynı yüzler…
Ama bambaşka insanlar.
Ve hayatın en sarsıcı gerçeği tam burada çıkar karşına:
Bazen yeni tanıştığın birinin desteği çok daha iyi gelebilir.
Evet…
Hiç tanımadığın biri gelir.
Senin acını ciddiye alır.
Seni yormaz.
Seni anlamaya çalışır.
Ve bir bakarsın…
En doğru dokunuş, en uzak sandığından gelmiştir.
Bu durum aslında yeni değildir.
Kur’an’da şöyle buyurulur:
“İnsanlardan öyleleri vardır ki, dünya hayatına dair sözleri hoşuna gider.Oysa o, düşmanların en yamanıdır.” (Bakara, 204. Âyet)
Yani herkes göründüğü gibi değildir.
Herkes söylediği gibi de değildir.
Bazıları sözleriyle yakın görünür,
ama kalbi uzaktadır.
Bir başka ayette ise ölçü açıkça verilir:
“Onlar müminlere karşı merhametlidirler…” (Fetih, 29.Âyet)
Merhamet…
İşte asıl ölçü budur.
Bir insan, senin acına nasıl yaklaşıyorsa,
gerçek yeri orasıdır.
Ve Peygamber Efendimiz (Hz. Muhammed) şöyle buyurur:
“Kendisi için istediğini kardeşi için istemeyen, gerçek iman etmiş olmaz.”
Belki de hayatın en büyük yanılgısı şu:
Hayatımıza giren herkesi “yakın” sanıyoruz.
Oysa zaman gelince anlıyoruz ki,
yakınlık aynı yerde durmak değil,
aynı duyguda buluşabilmektir.
Ve belki de en zor olanı…
İnsan bu süreçte sadece başkalarını tartmaz.
Kendini de tartar.
Şunu sorar:
Ben de böyle miyim?
İnsan en büyük muhasebesini,
en çok böyle zamanlarda yapar.
Ben insanların acı gününde neredeyim?
Mutlu günlerinde ne kadar yakınım?
Gerçekten onların mutluluğunu paylaşabiliyor muyum?
Birinin acısıyla gerçekten üzülebiliyor muyum?
Empati kurabiliyor muyum?
Çünkü insanoğlu aslında verdiğini görmek ister.
Bazen bu bir güven duygusudur.
Bazen sadece şu cümledir:
Ben buradayım.
Küçük bir dokunuşun,
bir insanın hayatında ne kadar büyük bir yer kaplayabildiğini
en çok böyle zamanlarda anlarsın.
Ama hayatın gerçeği şudur:
Herkes aynı değildir.
Ve işte tam burada bir karar vermek zorunda kalırsın.
Bu insan gerçekten hayatımda olmalı mı, olmamalı mı?
Bazen bir yol ayrımına gelirsin.
Ve o an verdiğin karar,
sandığından çok daha önemlidir.
Çünkü bazı yol ayrımları acıtır.
Ama aynı zamanda gerçeği gösterir.
Ve bazen o acı,
hayatında olmaması gereken insanları fark etmeni sağlar.
İnsan bu süreçte yalnızlaşmaz.
Aksine olgunlaşır.
Seçici olur.
Ve belki de ilk defa şunu anlar:
Güzel insanlar biriktirmek,
bazen birini kaybettikten sonra başlar.
Ve işte en sert gerçek:
Bazen bir bedenin yok olması gerekmez.
Bazı insanlar,
senin için çoktan bitmiştir.
Ve işte o an anlarsın:
Bazı vedalar mezarsızdır.
SON SÖZ
Acı öğretir.
Ama en çok şunu öğretir:
Kimi kaybettiğine değil,
kimin aslında hiç seninle olmadığını fark ettiğine bak.
Gerçek, en çok acının içindeyken görünür.
