Dört yıl önce kaleme aldığım bu satırlar, bir ihtimali hatırlatmak ve bir farkındalık oluşturmak içindi. Bugün ise konuşulanlar birer ihtimal değil, yaşanan gerçeklere dönüştü. Değişen sadece zaman değil; tehditlerin şekli, alanı ve etkisi. Asıl soru ise hâlâ aynı: Biz bu yeni gerçeğe ne kadar hazırız?
“Ey mü’minler! Düşmanlarınıza karşı bütün imkânlarınızı seferber ederek kuvvet hazırlayın…” (Enfâl Sûresi / 60. Âyet)
Bu Ayet sadece bir hatırlatma değil, bir bilinç çağrısı. Dört yıl önce yazdığım “Muhtemel Bir Savaş” sadece uzak bir ihtimali dile getirmek değil; insanları rehavetten çıkarmak, hazırlığın önemini hatırlatmak ve “bize bir şey olmaz” düşüncesini sorgulatmak içindi.
Bugün dönüp baktığımızda şu soruyu sormak zorundayız:
O gün söylenenler, bugün ne kadar gerçek oldu?
Dört yıl önce savaş ihtimali konuşuluyordu.
Bugün ise savaş, dünyanın birçok noktasında artık ihtimal değil, açık bir gerçek.
Azerbaycan – Ermenistan hattında yaşananlar, Rusya – Ukrayna savaşı ve İslam coğrafyasındaki bitmeyen zulümler… Hepsi bize aynı gerçeği gösteriyor:
Savaş hâlâ hayatın bir parçası
Üstelik artık savaş sadece cephede değil.
Ekonomide, teknolojide, psikolojide ve bilgi alanında da devam ediyor.
Peki asıl mesele ne?
Biz hazır mıyız?
Kaç kişi ilk yardım biliyor?
Kaç kişi bulunduğu yerde en yakın sığınağı biliyor?
Kaç kişi birkaç gün kendi kendine hayatta kalabilir?
Kaç kişi komşusunu gerçekten tanıyor?
Bu sorular basit değil. Ama hayati.
Devletler hazırlanır.
Ordular hazırlanır.
Sistemler hazırlanır.
Ama bir ülkenin gerçek gücü, toplumunun hazırlık seviyesidir.
Eğer toplum bilinçsizse, dağınıksa ve panik içindeyse; en güçlü sistemler bile zorlanır.
Bu yüzden en kritik konu şudur:
Organize olmak.
Bugün birçok insan aynı apartmanda yaşadığı komşusunu tanımıyor.
Mahallede kim hangi mesleği yapıyor bilinmiyor.
Oysa kriz anlarında ilk ulaşacağımız kişiler en yakınımızdakilerdir.
Bu zafiyet, savaş anında değil; barış zamanında çözülmelidir.
Savaş sadece silahla olmaz.
Bilgiyle, bilinçle ve hazırlıkla yürütülür.
Savaş ve olağanüstü durumlara hazırlık sadece teorik bilgiyle sınırlı kalmamalıdır. Bugün birçok insan hayatında hiç silah tutmamış, nasıl kullanılacağını bilmemektedir. Oysa bu bir merak ya da heves değil, bilinç ve sorumluluk meselesidir. En azından temel seviyede silah güvenliği ve kullanımı konusunda bilgi sahibi olunmalı, bu amaçla yasal çerçevede poligonlarda eğitim alınmalıdır. Çünkü kriz anında bilinçsiz bir hareket sadece kişinin kendisini değil, çevresindekileri de riske atar. Bilgi ise her zaman kontrol sağlar.
Geçmişe bakmak yeterlidir.
Bosna’da yaşananlar, Azerbaycan’da verilen mücadele…
Hazırlıksız yakalanmanın bedeli ağır olmuştur.
Bu sadece bir tarih bilgisi değil, bir uyarıdır.
Unutulmaması gereken en önemli gerçeklerden biri de şudur:
İçeride bölünmüş bir toplum, dışarıya karşı güçlü duramaz.
Irk, mezhep ve farklılıklar bir ayrışma sebebi haline getirilmemelidir.
Aksi halde en büyük zararı yine toplumun kendisi görür.
Birlik güçtür.
Ayrışma ise zafiyettir.
Dört yıl önce yazılanlar bir ihtimaldi.
Bugün ise bir gerçeği anlatıyor.
Zaman hızlı geçti.
Ama hazırlık aynı hızda ilerledi mi, işte asıl soru bu.
Peki ne yapmalı?
Her birey temel ilk yardım eğitimi almalı.
Evlerde acil durum çantası hazır bulundurulmalı.
Aile içinde kriz planları oluşturulmalı.
Komşularla iletişim kurulmalı ve dayanışma artırılmalı.
Bulunulan bölgedeki sığınaklar öğrenilmeli.
Doğa ve hayatta kalma konusunda temel bilgiler edinilmeli.
Bunlar bir tercih değil, bir gerekliliktir.
Son söz olarak şunu açıkça söylemek gerekir:
Bu ülkenin alternatifi yok.
Hazırlık panik değildir.
Hazırlık akıldır.
Tedbir korkaklık değildir.
Tedbir sorumluluktur.
Unutmayalım:
Güç, sadece sahip olmakla değil, hazır olmakla ölçülür.
Not: Savaş ve ilkyardım için öneri kitap linki
https://esadcosankulliyati.com/arsiv/kitap/savasveilkyardim/savasveilkyardim.pdf
