Sevginin en çok neyi değiştirdiğini uzun zamandır düşünüyorum.
Yıllardır aynı cümleyi duyarız: “Sevgi insanı değiştirir.”
Ben ise buna biraz farklı bakıyorum.
Bence sevgi, insanı değiştirmez.
İçimizde zaten var olan ama zamanla üzeri örtülen nezaketi, zarafeti, sabrı, şefkati ve umudu yeniden görünür hâle getirir.
Çünkü sevgi, insana yeni bir kalp vermez.
Kalbin üzerindeki tozu siler.
Belki de bu yüzden sevginin en güzel tarafı, bizi bambaşka biri hâline getirmesi değildir. Tam tersine, unuttuğumuz en güzel hâlimizi yeniden hatırlatmasıdır. Hayatın telaşı, yaşanmışlıkların yükü, kırgınlıklar ve hayal kırıklıkları zamanla kalbimizin üzerine ince bir perde çeker. Farkına varmadan daha az gülümser, daha az dinler, daha az hissederiz. Kendimizi korumaya çalışırken, aslında en güzel yanlarımızı da saklamaya başlarız.
Sonra bir gün sevgi gelir.
Sessizce…
Gösterişsizce…
Hiçbir şeyi zorlamadan…
Sadece varlığıyla kalbin üzerindeki o ince tozu usulca silmeye başlar.
İşte o anda değişen karakterimiz değildir; hayata bakışımızdır.
Bir tebessüm daha uzun sürer.
Bir teşekkür daha içten söylenir.
Bir "nasılsın?" sorusu sıradan bir nezaket olmaktan çıkar.
Çünkü sevgi, insanın içindeki güzelliği uyandırır.
Sevildiğini hisseden insanın sesi bile değişir. Daha yumuşak konuşur. Kendini anlatabilmek için bağırmaya ihtiyaç duymaz. Kusurlarını gizlemek yerine, olduğu gibi kabul görebildiğini hisseder.
Belki de sevginin insana verdiği en büyük armağan budur. İnsanı kusursuz yaptığı için değil, kusurlarıyla birlikte değerli hissettirdiği için güzelleştirir.
Kendini değerli hisseden insanın, başkalarına da değer vermesi kolaylaşır. Çünkü insan, içinde taşıdığı duyguyu farkında olmadan çevresine de taşır.
Belki de bu yüzden sevgi, yalnızca iki insan arasında yaşanan bir duygu değildir.
Gerçek sevgi dokunduğu herkese sessizce ulaşır.
Sevilen bir insanın yüzündeki huzur yalnızca ona ait kalmaz. Evine yansır. Dostlarına yansır.
Çalışma arkadaşlarına yansır. Bir yabancıya gösterdiği nezakete bile yansır.
Belki markette kasadaki görevliye biraz daha içten teşekkür eder.
Belki trafikte biraz daha sabırlıdır.
Belki uzun zamandır aramadığı bir dostunu arar.
Belki annesine ya da babasına daha sıkı sarılır.
Çünkü sevgi, yalnızca iki insan arasında yaşanıp biten bir duygu değildir. Görünmeden el değiştirir.
Bir gülümsemeden başka bir gülümsemeye, bir kalpten başka bir kalbe usulca geçer.
Belki de bir insanın yüzündeki huzur, sevildiğinin en sessiz kanıtıdır.
Üstelik sevginin dili her zaman kelimeler değildir.
Bazen tek bir bakış, uzun cümlelerden daha fazlasını anlatır.
Bazen aynı masada paylaşılan sessizlik, saatler süren sohbetlerden daha derindir.
Bazen gözlerin gülümsemesi, söylenmiş bütün sözlerden daha gerçektir.
Çünkü gerçek sevgi, kendini göstermek için her zaman konuşmaya ihtiyaç duymaz.
Sevgi paylaşıldıkça iki insanın içindeki güzellik görünür hâle gelir.
Nezaket çoğalır.
Zarafet çoğalır.
Şefkat çoğalır.
Anlayış çoğalır.
Ve insan, sadece karşısındaki kişiye değil; onunla birlikte ortaya çıkan güzelliğe de yeniden hayran olur.
İlk duyduğumda, "Seni sevmeyi seviyorum." cümlesini sadece romantik bir söz sanmıştım.
Oysa üzerinde düşündükçe fark ettim ki, bu cümlede sevgiden daha büyük bir anlam vardı.
"Seni seviyorum." dediğinizde sevginizi bir insana yöneltirsiniz.
Ama "Seni sevmeyi seviyorum." dediğinizde, sevmenin sizde uyandırdığı güzelliği de seversiniz.
Daha çok gülümsemeyi…
Daha çok anlayabilmeyi…
Daha sabırlı olabilmeyi…
Daha zarif olabilmeyi…
Ve belki de kendinizin en güzel hâline yaklaşabilmeyi…
Belki de sevginin gerçek ölçüsü, "Seni ne kadar seviyorum?" sorusunda değil; "Senin sayende nasıl bir insana dönüşüyorum?" sorusunda saklıdır.
Çünkü gerçek sevgi, insanın kalbine yeni bir duygu eklemez.
Kalbinde zaten var olan iyiliğe yeniden cesaret verir.
Ama sevginin bir gerçeği daha vardır.
En güzel duygular bile emek ister.
Hoşgörü ister.
Sabır ister.
Anlayış ister.
Çünkü sevgi, kendiliğinden büyüyen bir çiçek değildir. İlgi gördükçe kök salan, özen gördükçe güçlenen canlı bir bahçedir.
Belki de hayatta karşımıza gerçekten kalbimize iyi gelen insanlar çıktığında asıl mesele onları bulmak değildir.
Asıl mesele, birbirimizin içindeki o güzelliği incitmeden koruyabilmektir.
Çünkü sevgi, sahip olmakla değil; yaşatmakla büyür.
Ve belki de sevginin en büyük mucizesi, iki insanın birbirini değiştirmesi değil; birbirinin içindeki güzelliği uyandırmasıdır.